Επτακόσιες χιλιάδες παιδιά… αθλητικά άστεγα!

Και το γεγονός αδήριτο. Παρεδόθη από τον δήμαρχο Αθηναίων η πρόταση για το Παναθηναϊκός-Παλλάς στην περιοχή του αρχαιολογικού χώρου, ή ορθότερα του προαυλίου του. Και η μακέτα όνειρο και η πλακέτα που θα δοθεί στον Δήμο Αθηναίων ακόμα καλύτερη. Και βεβαίως-βεβαίως, ο μόνος ο οποίος δεν μιλά, αλλά περιμένει στη γωνία, δεν άλλη παρά η αρχαιολογική υπηρεσία Αθηνών. Γιατί ο κίνδυνος ελλοχεύει, όταν δίπλα από τους αγωνιστικούς χώρους ελαύνει και o κίνδυνος έχει όνομα.

Μιλάµε για τη διαβόητη οδό του Σήματος. Εναν δρόμο στην αριστερή πλευρά της Ιεράς Οδού βλέποντας προς την Ακρόπολη, όπου είναι καταγεγραμμένο και διαπιστωμένο ότι ευρίσκονται οι τάφοι των επιφανών Αθηναίων, τα οστά των Σαλαμινομάχων, τα οστά των πεσόντων στη Μάχη των Πλαταιών και που βεβαίως, κάτω από τον ιερό ναό της Τριάδος, στη οδό Πειραιώς, είναι επιβεβαιωμένο ότι είναι οι τάφοι του Περικλή και του Κίμωνα. Αλλά ξέχωρα από την αρχαιολογική περιπέτεια, η οποία καιροφυλακτεί στο πρώτο βαθύ σκάψιμο, συντελείται μια αφόρητη αδικία, γιατί μέχρι σήμερα τα οικήματα τα οποία υπήρξαν στη συγκεκριμένη περιοχή του Κεραμεικού ήταν σχεδόν λυόμενα, χωρίς θεμέλια. Το μεγάλο όμως έγκλημα γίνεται εις βάρος των παιδιών της Αθήνας.

Ερασιτεχνικός αθηναϊκός αθλητισμός και η πόλη των 2,5 εκατ. κατοίκων, με τα 700.000 τουλάχιστον παιδιά, καλύπτει τις αθλητικές της ανάγκες σε γυμναστήρια – το ένα απ’ αυτά ο Τάφος του Ινδού, περιμένουμε να μας αφήσει χρόνους, μαζί βεβαίως με το γήπεδο της Λεωφόρου. Και μόλις 4 γήπεδα ποδοσφαίρου. Η αναλογία συντριπτική. Μα πάνω απ’ όλα η εγκληματική αδιαφορία πολιτειών και δημάρχων, που το τελευταίο που τους απασχόλησε είναι τα νιάτα της Αθήνας.

Μέσα λοιπόν στα περίκλειστα σχολικά κτίρια, με μηδενικές δυνατότητες άθλησης, πίσω από ακατάλληλες έως επικίνδυνες παιδικές χαρές, που υποτίθεται ότι φιλοξενούν ανοιχτά γήπεδα παγίδες για τα παιδιά του μπάσκετ και του βόλεϊ. Τα ελάχιστα κλειστά γυμναστήρια είναι υποχρεωμένα να ψάχνουν ώρες διάθεσης ακόμα και μετά τα μεσάνυχτα. Ετσι, λοιπόν, ο εκπληκτικός χώρος του Κεραμεικού, όπως παλαιότερα ο χώρος του Στρατοπέδου του Γουδιού, παρέμειναν άγραφες σελίδες χάνοντας την οποιαδήποτε ελπίδα 80 περίπου σωματείων τα οποία κουβαλάνε μέσα τους την αγωνία άθλησης σε μια πόλη όπου η ελληνική πολιτεία δυσκολεύεται ή δεν τολμά καν να επισκεφτεί τις πλατείες της.

Ακόµα µια µαύρη πινελιά απέναντι στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Εναν αθλητισμό που μέχρι σήμερα οπλίζει τις επαγγελματικές ομάδες όλων των αθλημάτων με τα παιδιά του. Στη μνήμη των παλαιοτέρων βρίσκει κανείς την εθνική ομάδα, που για έναν πόντο δεν πέρασε στο θρυλικό Μουντιάλ της Βέρνης. Η μισή εθνική ομάδα ήταν γειτονιές της Αθήνας. Κώστας Λινοξυλάκης από τους Αμπελόκηπους, Λάκης Πετρόπουλος από την ίδια περιοχή, Γιώργος Δαρίβας από την Πλάκα, Νίκος Πεντζαρόπουλος από το Δουργούτι, Γιάννης Παπαντωνίου από του Γκύζη, Θανάσης Μπέμπης από τον Βοτανικό.

Ενα µπουκέτο παικτών, παιδιών κάποιας αθηναϊκής γειτονιάς. Το ίδιο επαναλαμβάνεται σε όλες τις εθνικές ομάδες των δεκαετιών του ’50, του ’60 και εν μέρει του ’70, όπου στον περίφημο Παναθηναϊκό του Γουέμπλεϊ η Αθήνα φωτογραφίζει τον καλύτερο εαυτό της: Δομάζος, Δημητρίου, Ελευθεράκης, Καμάρας, Φιλακούρης,  Κωνσταντίνου. Ο μισός και παραπάνω Παναθηναϊκός του τελικού τότε στο Λονδίνο με αντίπαλο τον μεγάλο Αγιαξ. Αυτή λοιπόν η Αθήνα περίμενε με λαχτάρα αυτό το ποδοσφαιρικό Ελ Ντοράντο, την περιοχή των 240 στρεμμάτων του Κεραμεικού, και που με οδύνη ανακάλυψε για μία ακόμη φορά ότι περνάει στα… άγραφα. Ούτε καν στα ψιλά.

Τα πάντα για τον όντως μεγάλο αθηναϊκό σύλλογο. Αλλά Αθήνα δεν είναι μόνον ο Παναθηναϊκός. Αθήνα είναι οι γειτονιές της. Αθήνα είναι τα σωματεία τους, τα οποία μαζί με το γυμνάσιο της περιοχής και το καφενείο της Πλατείας αποτελούν την ταυτότητά της. Κάνουν το χθες και το προχθές σήμερα ανά πάσα στιγμή. Και κομμάτι από τις κουβέντες του τώρα έχουν να κάνουν με μνήμες του τότε, όταν ο ΠΑΟ Ρούφ, ο Αστέρας Εξαρχείων, ο Αθηναϊκός, η Δάφνη, τα Πατήσια, ο Αττικός, το Παγκράτι, ακόμα και ο Ηρακλής Μουσείου, θυμούνται τις μεγάλες στιγμές τους. Και οι γειτονιές της Αθήνας έχουν τα ποδοσφαιρικά τους είδωλα. Κι όχι μόνον αυτά. Ο Τρίτωνας, ο Πανελλήνιος, ο Αστέρας Εξαρχείων, το Σπόρτιγκ, οι Αμπελόκηποι ήταν οι βρυσομάνες του ελληνικού μπάσκετ, που τίμησαν τη φανέλα με το εθνόσημο είτε σε βόλεϊ, είτε σε μπάσκετ, σε χάντμπολ, σε στίβο, σε πάλη, πυγμαχία, ακόμα και στο πινγκ πονγκ, αυτή η Αθήνα ήταν πάντα η σπονδυλική στήλη όλων των αθλημάτων.

Οφείλουµε σε αυτά τα παιδιά, που αποτελούν και τις ζωντανές γέφυρες ανάμεσα στους λαούς που συμβιώνουν σήμερα μαζί μας, και που το πνεύμα «ομάδα» δημιουργεί κοινές προσπάθειες, γεννάει το αίσθημα του μαζί και ακολουθούν φιλίες, συνεργασίες, συμβιωτικές σχέσεις και σκοτώνουν κάθε ίχνος απόρριψης ή ρατσισμού, αποτελώντας και το μοναδικό κλειδί για να ξεκλειδώνουμε τα γκέτο που δημιουργούνται στις μεγαλουπόλεις μας. Ολα αυτά τα περάσανε ντούκου. Ολα αυτά δεν ενδιαφέρουν κανέναν υπευθύνως ανεύθυνο. Ολα στον βωμό της εξυπηρετήσεως του λεγόμενου ισχυρού, ο οποίος θα καπελώσει τις προθέσεις μας με τα μίντιά του, με την ενημέρωσή του και που βεβαίως – βεβαίως, ενόψει εκλογών, θα είναι το αναγκαίως απαραίτητο για τον υποψήφιο ταγό της πόλεως.

Οµως, από την άλλη την πλευρά, η αλήθεια της Αθήνας παραμένει στο ράφι. Και όλοι οι υπόλοιποι εισπράττουν για μία ακόμη φορά τον παραλογισμό των απορρίψεων από ένα δικαίωμα αναφαίρετο. Για όλους εμάς που πληρώνουμε αγόγγυστα τα τέλη μας, τη ΔΕΗ μας, τις παροχές υπηρεσιών και που μέσα σ’ αυτές τις εισπρακτικές υποχρεώσεις περίοπτη θέση έχει ο Δήμος Αθηναίων. Για όλους λοιπόν εμάς, για τα παιδιά μας, για την πανάκεια που λέγεται αθλητισμός, στη σύγχρονη πανδημία η οποία μαστιγώνει αφόρητα τους σχολικούς χώρους, την κοινωνική μας ζωή, και που αφήνει τα παιδιά μας έρμαια στη βούληση των κοινωνικών εχθρών τους.

Γιατί το γυµναστήριο, εκτός από χώρος άθλησης είναι και χώρος πειθαρχίας. Χτίζει πολίτες υπεύθυνους. Αυτό το οποίο αδυνατεί να πράξει η βαριά τραυματισμένη παιδεία. Και μπορεί στα σχολεία να μαζεύεις ενέσεις, στους αθλητικούς χώρους δεν θα βρεις ούτε αποτσίγαρο. Και ο λόγος απλός. Χωρίς πειθαρχία και χωρίς σεβασμό στο εμείς δεν υπάρχει αθλητισμός. Και το μόνο που θα εισπράξεις είναι ταπεινωτικές και συντριπτικές ήττες. Αυτά τα ολίγα, μετά την παρουσία του Παναθηναϊκός-Παλλάς και την πλήρη απουσία της Αθήνας των 700.000 παιδιών.