Μικρομεγαλισμοί

Επειδή επανειλημμένα έχω υπερασπιστεί την απλή αναλογική και έχω επικρίνει, για διάφορα θέματα, τον Αλέξη Τσίπρα, διαβάζοντας τη συνέντευξη του την περασμένη Κυριακή στον Αλέξη Παπαχελά, αναρωτήθηκα «μήπως τον έχω αδικήσει;». Διότι στην πρώτη-πρώτη φράση της συνέντευξης του δήλωνε πως η βασική αιτία για την εκλογική καθίζηση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ο «στρατηγικός εγκλωβισμός μας στο αξιακό όραμα της απλής αναλογικής  … όραμα δεκαετιών  … ρομαντικό, ίσως, όραμα με στόχο την αλλαγή της κουλτούρας του πολιτικού συστήματος για πολιτική ζωή με λιγότερη τοξικότητα και περισσότερο πνεύμα συνεργασίας … για να γίνουμε Ευρώπη. Η πεποίθηση μας ότι οι αλαζονικές αυτοδύναμες κυβερνήσεις μας οδήγησαν σε πολλά δεινά και στη χρεοκοπία, νομίζω ήταν εύστοχη πεποίθηση και διαπίστωση».

Για να ξέρω αν πρέπει να νιώθω τύψεις, αναζήτησα την ομιλία του στη βουλή την ημέρα (20/7/2016) που ψηφίστηκε η απλή αναλογική: στην επιχειρηματολογία του επανέρχεται πρωτίστως και συνεχώς η ανάγκη «ισοτιμίας της ψήφου», η αναλογική θα βοηθούσε στη συνταγματική καθιέρωση τόσο της ισοτιμίας όσο και της «άμεσης δημοκρατίας», από τον «άγονο δικομματισμό που ευθύνεται για πολλά» έπρεπε να περάσουμε σε «γόνιμο διπολισμό». Και απορούσε γιατί ΠαΣοΚ και Ποτάμι αρνούνταν να  υπερψηφίσουν το «πολιτικό δώρο» που τους γινόταν, ήτοι να «παίξουν σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή». Ότι «αλαζονικές αυτοδύναμες κυβερνήσεις μας οδήγησαν στη χρεοκοπία» δεν αναφερόταν βέβαια – τέτοια πράγματα δεν λέγονταν τότε.

Δεν θα τον έλεγε κανείς εμπνευσμένο λόγο, παθιασμένο όπως τα λόγια της συνέντευξης  – πολύ περισσότερο που συνεχώς παρεμβάλλει θέματα της τότε τοξικής επικαιρότητας: ο ΣΥΡΙΖΑ δια του κ. Παππά είχε ανοίξει το θέμα των ραδιοτηλεοπτικών αδειών.

Με σημερινά μάλιστα κριτήρια ήταν τελείως αποτυχημένος λόγος γιατί ο τότε πρωθυπουργός, απευθυνόμενος προς τον κ. Μητσοτάκη, του είπε, επί λέξει,  «κόμματα του 40% δεν υπάρχουν σήμερα» και αποτελούσε «ή αλαζονεία ή έπαρση» να διεκδικεί τέτοια μεγέθη.

Συνοπτικά, όραμα δεν υπήρχε, ο κ. Τσίπρας απλώς τότε ήθελε να μείνει ως «διπολικός» και όχι «δικομματικός» πρωθυπουργός και σήμερα θέλει να ξαναγίνει για τούτο θα παραμείνει αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ. Επιπλέον,  τάσσεται ρητά κατά της απλής αναλογικής με το επιχείρημα ότι «έχει υποστεί στρατηγική ήττα» – αυτή, όχι ο ίδιος. Και ας είναι σταθερά περί το 50% το ποσοστό υπέρ των κυβερνήσεων συνεργασίας στις δημοσκοπήσεις.

Πάντως, αλαζονεία και έπαρση περισσεύουν στο πολιτικό μας σύστημα όπως αποδεικνύει η συμπεριφορά των τυχάρπαστων αρχηγών των τεσσάρων περιθωριακών κομμάτων που η ελπίδα του 3% τους κάνει να φέρονται σαν «ελέω θεού» ηγεμόνες απέναντι στους επίδοξους βουλευτές τους, επωφελούμενοι της υποχρεωτικής λίστας για να εκλέξουν φίλους και συγγενείς – ελπίζω ότι μετά από αυτά που συμβαίνουν, δεν θα επιβληθεί η λίστα στην εκλογή ευρωβουλευτών.

Ακόμα και αυτοί οι αλεξιπτωτιστές αρχηγοί μπορεί να είναι υπέρ της κατάργησης του 3% για να είναι σίγουροι ότι θα «πιαστούν από τον προϋπολογισμό» και τα εκατομμύρια που μοιράζει στα κόμματα αλλά όχι υπέρ της απλής αναλογικής διότι ονειρεύονται να γίνουν πανίσχυροι πρωθυπουργοί. Ίσως αυτός ο μεγαλοϊδεατισμός των πολιτικών να εξηγεί και τον μικρομεγαλισμό της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.