Μαυσωλείο

Ο Καβαλιέρε θα ταφεί στη βίλα του στο Αρκορε, λίγο έξω απ’ το Μιλάνο. Δεν θα ταφεί σαν κοινός δισεκατομμυριούχος, όμως. Πριν από τριάντα χρόνια έχτισε εκεί ένα υπόγειο μαυσωλείο. Πιθανότατα γιατί θέλησε να ζήσει την αιώνια ζωή όπως προσπάθησε να περάσει και την κανονική: σαν αντικείμενο λατρείας. Το μνημείο κοσμεί ένα γλυπτό εκατό τόνων που αναπαριστά τον θόλο του παραδείσου. Ο γλύπτης που επιμελήθηκε την τελευταία του κατοικία είχε μια παραγγελιά από τον πελάτη του, «να μη δείχνει πολύ θλιβερή». Ο νεκρός Μπερλουσκόνι δεν διαφέρει καθόλου απ΄ τον ζωντανό. Ακόμη και μετά θάνατον αναζητά – αν όχι εκβιάζει – την προσοχή και τον θαυμασμό των υπολοίπων για την καπατσοσύνη του. Εξαιτίας αυτής της εμμονής, λένε κάποιοι, υπήρξε ο πιο αμφιλεγόμενος ιταλός πολιτικός. Για τους υποστηρικτές του ήταν ο μπίζνεσμαν που προσπερνούσε όλα τα εμπόδια, αυτός που προσάρμοζε τους κανόνες στις ανάγκες του – όπως κατά βάθος θα επιθυμούσε κάθε τυπικός Νοτιοευρωπαίος. Για τους αντιπάλους του, πάλι, ήταν ο πρωθυπουργός που χρησιμοποίησε εξόφθαλμα το αξίωμά του για να προωθήσει τα επιχειρηματικά του συμφέροντα.

Υπενθύμιση

{ARX}Ο πρώην ηγέτης ο οποίος παρότι καταδικάστηκε για φοροδιαφυγή επέστρεψε σαν να μη συνέβη τίποτα. Ο μεγιστάνας των μίντια που έδωσε το όνομά του σε έναν -ισμό – τον μπερλουσκονισμό –, ο οποίος πήγε τον λαϊκισμό και τη δημαγωγία στην άκρη τους πολύ πριν εμφανιστεί στην παγκόσμια σκηνή ο Τραμπ. Οσοι έξω απ’ τα σύνορα της χώρας του παρακολουθούσαν τον γόνο της μεσοαστικής μιλανέζικης οικογένειας που κατόρθωσε να μπει στις λίστες του «Forbes» με τους πλουσιότερους ανθρώπους και να γίνει ο μακροβιότερος πρωθυπουργός της μεταπολεμικής Ιταλίας, τον έβλεπαν σαν καρικατούρα. Οχι άδικα. Ωστόσο, η σταδιοδρομία του – και εξαιτίας της εξτραβαγκάντζας που χαρακτήριζε τη δημόσια παρουσία του – λειτουργεί ως θορυβώδης υπενθύμιση της απειλής που αποτελούν για τις σύγχρονες δημοκρατίες οι λαϊκιστές. Οι πολιτικοί, δηλαδή, που δεν εργάζονται για να διαπαιδαγωγήσουν την κοινή γνώμη στο απαιτητικότερο πολίτευμα αλλά δίνουν στον λαό αυτό που θέλει – ή ακόμη χειρότερα, αμπαλάρουν τα δικά τους θέλω σαν επιθυμίες του εκλογικού σώματος. Ο Μπερλουσκόνι το φώναζε πως δουλεύει για τον εαυτό του μέσα στο Παλάτσο Κίτζι. Οι περισσότεροι όμοιοί του δεν εκμεταλλεύονται το θυμικό των ψηφοφόρων τόσο ωμά.{ARX}