Μία θλιβερή αντιπαράθεση

Παρακολουθώ με θλίψη, αληθινή θλίψη, όλο αυτό που συμβαίνει με την αντιπαράθεση ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ για τη μειονότητα στη Θράκη, και ειδικά με το αν οι δύο βουλευτές που έχει εκλέξει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ή όχι ενεργούμενα του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής. Είναι θλιβερό, γιατί στην πραγματικότητα τι κάνει όλη αυτή η ιστορία; Δίνει «πατήματα» στην Τουρκία να διατείνεται ότι η μειονότητα είναι «τουρκική», όταν στην πραγματικότητα είναι θρησκευτική. Ταυτίζεται το Ισλάμ με την Τουρκία; Οχι, δεν ταυτίζεται.

Εμείς γιατί το κάνουμε, δεν ξέρω. Και δεν μπορώ να καταλάβω επίσης γιατί αυτή η επιμονή και από τη μια και από την άλλη πλευρά. Και θα πω και κάτι παραπάνω: αν η ΕΥΠ γνωρίζει, έχει στοιχεία, μπορεί να αποδείξει τέλος πάντων ότι ο Φερχάτ και ο Ζεϊμπέκ, οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν σχέσεις με το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής, αυτό κάπως λέγεται. Διότι πρόκειται για πολίτες μιας χώρας που συνεργάζονται με τις προξενικές Αρχές μιας άλλης χώρας. Αν λοιπόν συνεργάζονται με τις προξενικές Αρχές αυτής της άλλης χώρας, οι λόγοι που μπορεί να το κάνουν είναι πολύ συγκεκριμένοι, δεν είναι άπειροι. Αρα, ποιο είναι το αντικείμενο της κατηγορίας; Να διατυπωθεί, και η υπόθεση να πάρει τον δρόμο της – όποιο δρόμο τέλος πάντων παίρνουν οι υποθέσεις κατά τις οποίες οι πολίτες μιας χώρας συνεργάζονται (ή παίρνουν εντολές) με τις Αρχές μιας άλλης χώρας. Καθαρά πράγματα είναι αυτά και δεν χρειάζονται περαιτέρω αναλύσεις.

Αν όμως δεν συμβαίνει τίποτε από όλα αυτά και οι αναφορές είναι του επιπέδου «κάτι άκουσα, από κάποιον που κάτι είχε ακούσει, που έλεγε ένας άλλος», τότε να σταματήσει αμέσως αυτή η ιστορία και ταυτόχρονα τα δύο μεγαλύτερα κόμματα να ασχοληθούν πραγματικά με τα ουσιαστικά προβλήματα της χώρας…

Μπαράζ λαθών

Στο μεταξύ, ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει, με το ένα λάθος πάνω στο άλλο, επί του ιδίου θέματος. Ο Αλ. Τσίπρας ζήτησε επείγουσα συνάντηση από τον υπηρεσιακό Πρωθυπουργό Ιωάννη Σαρμά και ο τελευταίος τον δέχθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου. Από όσα είπε, μεταφέρω εδώ κάτι που το θεωρώ τραγικό. Είπε ο αρχηγός, συγκεκριμένα, για το αντικείμενο της συνάντησης:

«Θεώρησα θεσμική και πατριωτική μου υποχρέωση να επισκεφθώ σήμερα τον υπηρεσιακό Πρωθυπουργό, τον κ. Σαρμά, προκειμένου να του εκφράσω την έντονη ανησυχία μου για τον τρόπο που ο κ. Μητσοτάκης έχει αποφασίσει να αξιοποιήσει στην προεκλογική αρένα, στην προεκλογική αντιπαράθεση, το ευαίσθητο ζήτημα της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. Και γι’ αυτόν τον λόγο θεωρώ ότι εγείρεται πια μείζον ζήτημα θεσμικό αλλά και εθνικό».

Ας δούμε όμως τώρα το πρακτικό αποτέλεσμα αυτού του διαβήματος. Καλεί ο Πρωθυπουργός τον Κυριάκο στο τηλέφωνο και του λέει: «Κοίτα, μαζέψου, διότι είναι ευαίσθητο το θέμα, και έτσι όπως το χειρίζεσαι προεκλογικά μπορεί να πάρει επικίνδυνες διαστάσεις». Γίνονται αυτά; Δεν γίνονται. Ο υπηρεσιακός Πρωθυπουργός έχει συγκεκριμένα καθήκοντα – αυτά του πρωθυπουργού – και δεν είναι διαιτητής μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων. Δεν είναι, ούτε μπορεί να γίνει. Επίσης δεν μπορεί να μεταβληθεί σε κριτή τού πώς διεξάγουν τα κόμματα την προεκλογική τους καμπάνια. Ούτε παρέμβαση μπορεί να κάνει, γιατί θα πρόκειται για μια εντελώς αντιθεσμική και αντισυνταγματική παρέμβαση. Κριτής γι’ αυτά που λέγονται και γίνονται στην προεκλογική περίοδο είναι ο ελληνικός λαός. Σε δώδεκα ημέρες από σήμερα θα κληθεί στις κάλπες να αποφασίσει και επ’ αυτών. Οχι μόνο στη Θράκη, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα.

Επιμύθιο, πάλι στα (επικοινωνιακά) τσάμικα το έριξε ο αρχηγός. Αντιπολίτευση για τα μπάζα, επεισόδιο χιλιοστό πεντακοσιοστό πέμπτο…

Εχασε τον δρόμο για τα Χανιά

Στο μεταξύ έχουμε μια εμπλοκή… Πολάκη σε όλο αυτό. Κατά τον γνωστό… καλό πελάτη της στήλης, ο Τσίπρας ήταν να περιοδεύσει χθες στα Χανιά (για να κάνει κι αυτός το κομμάτι του), αλλά την ανέβαλε την περιοδεία διότι θα συναντούσε τον υπηρεσιακό Πρωθυπουργό Ιωάννη Σαρμά. Ο Πολάκης μάλιστα προανήγγειλε (μέσω του Facebook) ότι ο Τσίπρας ανέβαλε την επίσκεψη για την επόμενη εβδομάδα – έτσι ώστε προφανέστατα να τον υποδεχτεί στα Χανιά και να επισφραγίσει δι’ αυτού του τρόπου το τέλος της περιόδου του… ψυγείου, εκεί όπου τον είχε… τοποθετήσει ο Τσίπρας μετά από εκείνη τη φτωχοποίηση δικαστικών, δημοσιογράφων και πολιτικών. Αλλά, απ΄ ό,τι κατάλαβα εγώ, ο αρχηγός δεν φαίνεται να θέλει να έχει πολλές συναναστροφές μαζί του – τον θεωρεί ως μία ακόμη από τις αιτίες της καταστροφής του ΣΥΡΙΖΑ. Διότι στην Κρήτη πήγε. Και θα μείνει εκεί ως αύριο. Ενα ολόκληρο τριήμερο στο νησί. Με εκδηλώσεις, συγκεντρώσεις, περιοδείες, ομιλίες. Στους τρεις από τους τέσσερις νομούς της. Ρέθυμνο, Λασίθι, Ηράκλειο. Αλλά τον δρόμο για τα Χανιά δεν τον βρήκε. Λόγω χρόνου, αποκλείεται. Εχω την αίσθηση, και δεν πρέπει να πέφτω έξω, ότι δεν ήθελε με κανένα τρόπο να πάει Χανιά λόγω Πολάκη. Που σε άλλη ανάρτησή του, για άλλο θέμα πάντως, σημειώνει σε… άψογα, όπως πάντα, ελληνικά «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος»…

Δεν θα διαφωνήσω, εννοείται…

Η μάχη της Κρήτης

Στο Ρέθυμνο, και ο Νίκος Ανδρουλάκης, από χθες το βράδυ. Είναι μια μάχη που δεν θέλει να τη χάσει με τίποτε. Στις εκλογές της 21ης Μαΐου το ΠΑΣΟΚ εξέλεξε βουλευτή τον Μανώλη Χνάρη, ο οποίος πήρε την έδρα που παραδοσιακά είχε ο ΣΥΡΙΖΑ, και πιο συγκεκριμένα ο Ανδρέας Ξανθός, για 215 ψήφους. Ο Τσίπρας, για να κερδηθεί η έδρα και να επανεκλεγεί ο Ξανθός, αποφάσισε να τεθεί επικεφαλής του ψηφοδελτίου, άρα η παρουσία του Ανδρουλάκη στον νομό έχει και νόημα και στόχευση. Να διατηρήσει την έδρα που κέρδισε στις προηγούμενες εκλογές. Και να κερδίσει και τον ίδιο τον Τσίπρα, ο οποίος, πρέπει να το πούμε αυτό, όπου τέθηκε επικεφαλής του ψηφοδελτίου, ο ΣΥΡΙΖΑ συνετρίβη. Προφανές το ενδιαφέρον, προφανέστατη και η σημασία της μάχης.

Αντίο, Σίλβιο

Ενα μεγάλο κεφάλαιο της ιταλικής πολιτικής ιστορίας, ίσως από τα πιο αμφιλεγόμενα, έκλεισε με τον χθεσινό θάνατο του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Ο άνθρωπος που διετέλεσε πρωθυπουργός για πάνω από μία δεκαετία και είχε το σθένος να σταθεί απέναντι στη Μέρκελ και τον Σαρκοζί, όταν τον πίεζαν να μπει η Ιταλία σε μηχανισμό στήριξης – κατά το πρότυπο της Ελλάδας -, κατηγορήθηκε για πολλά. Κυρίως, ηθικής τάξεως. Αλλά σίγουρα εργάστηκε για την πατρίδα του και πρέπει να του αναγνωριστεί. Απλός, προσηνής και χιουμορίστας, αγαπούσε τους Ελληνες και συχνά έκανε διακοπές στα νησιά του Ιονίου. Λόγω της δουλειάς, τον είχα συναντήσει δυο τρεις φορές. Τη μία μού τη θύμισε χθες ο Θοδωρής Ρουσόπουλος. Ημασταν μαζί στο Μιλάνο, συνοδεύοντας τον πρωθυπουργό Κ. Σημίτη σε μια σύνοδο κορυφής. Ενα βράδυ στο μπαρ του ξενοδοχείου που μέναμε, ήρθε και ο Κ. Σημίτης με τη σύζυγό του. Τους προσκαλέσαμε «να τους κεράσουμε ένα ποτό». Κάθισαν μαζί μας και ο πρωθυπουργός άρχισε να διηγείται ιστορίες από την καριέρα του. Κάποια στιγμή φτάνει, ακολουθούμενος από μια κουστωδία, ο Μπερλουσκόνι. Κάθεται σε διπλανό με εμάς τραπέζι και αρχίζει να συζητάει υψηλόφωνα με τους δικούς του. Ο Κ. Σημίτης δεν δείχνει ιδιαίτερα χαρούμενος γι’ αυτό – δεν τον πολυσυμπαθούσε. Του το επισημαίνει ο Ρουσόπουλος, ο δικός μας, λέει ένα «δεν είναι έτσι ακριβώς» και θυμάται να μας διηγηθεί μια ιστορία προσωπική του, με τον Μπερλουσκόνι. Εχει πάει, λέει, στο Παρίσι με την κυρία Δάφνη και αποφασίζουν να παρακολουθήσουν μια όπερα. Φτάνει στο ταμείο να αγοράσει εισιτήρια και ακούει έκπληκτος την ταμία να τον προσφωνεί με ένα «καλώς ήρθατε, κύριε πρόεδρε». Εκπληκτος, αλλά και περήφανος που τον αναγνώρισε η κυρία, ο Κ. Σημίτης παίρνει τα εισιτήριά του και οδεύει προς την είσοδο του θεάτρου. Πριν περάσει την είσοδο, τον… επαναφέρει στην πραγματικότητα η ταμίας, που τον ξεπροβοδίζει με τη φράση «καλά να περάσετε, κύριε… Μπερλουσκόνι»!!!

Τον είχε μπερδέψει με τον ιταλό πρωθυπουργό…