Δυο λόγια για τον Στιβ Πριφοντέιν

Με αφορμή τη μαύρη επέτειο των 48 χρόνων από τον απροσδόκητο θάνατό του σε τροχαίο, αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω δυο κουβέντες για τον Στιβ Πριφοντέιν. Πρόκειται για μια σπάνια περίπτωση ανθρώπου και πρωταθλητή μεγάλων αποστάσεων. Γεννήθηκε το 1951, έφυγε από τη ζωή το 1975 σε ηλικία μόλις 24 ετών και πρόλαβε να γίνει πρότυπο και να εμπνεύσει γενιές και γενιές δρομέων.

Ο Πριφοντέιν όταν πέθανε ήταν ο κάτοχος των ρεκόρ στις ΗΠΑ σε όλες τις αποστάσεις από τα 2.000 έως τα 10.000 μέτρα, είχε συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972 τερματίζοντας στην 4η θέση στα 5.000 μέτρα και ερχόταν πραγματικά με φόρα για να πάρει μετάλλιο ή μετάλλια στους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1976 στο Μόντρεαλ. Δυστυχώς δεν πρόλαβε.

«Μερικοί άνθρωποι δημιουργούν με λέξεις ή με μουσική ή με πινέλο και χρώματα. Μου αρέσει να φτιάχνω κάτι όμορφο όταν τρέχω. Είναι κάτι περισσότερο από έναν αγώνα. Είναι στυλ, είναι δημιουργικό», είχε δηλώσει σε μία συνέντευξή του.

Μπορεί εύκολα κανείς να διακρίνει σε αυτές τις λέξεις αυθεντικό ρομαντισμό και αγνή αγάπη για το τρέξιμο.  Ακόμα και ο τρόπος που έμπαινε στις κούρσες, αποτελεί έμπνευση. Επιδίωκε να πάρει κεφάλι στον αγώνα από την αρχή, να επιταχύνει αν το έκρινε απαραίτητο και να «πολεμήσει» για τη νίκη μέχρι τον τερματισμό. Αν κατάφερνες να ακολουθήσεις τον ρυθμό του είχε καλώς, αλλά συνήθως οι αντίπαλοί του το μόνο που πετύχαιναν ήταν να… λαχανιάσουν.

Η ζωή του ενέπνευσε τη βιομηχανία του κινηματογράφου. Δύο ταινίες και ένα ντοκιμαντέρ έχουν γυριστεί γι’ αυτόν, στη γενέτειρά του το Ορεγκον ένα δίκτυο μοναπατιών για τρέξιμο φέρει το όνομά του και κάθε χρόνο διεξάγεται αγώνας 10 χλμ. στη μνήμη του.

Ο Πριφοντέιν ανήκει στην ομάδα εκείνων των δρομέων που το πέρασμά τους από τη γη θα εμπνέει εσαεί. Ανήκει σε αυτούς που θα μείνουν για πάντα ζωντανοί γιατί οι θρύλοι δεν πεθαίνουν ποτέ.