Ντροπή

Το περιστατικό της Κω, με την άτυχη γυναίκα που έφυγε από τη ζωή ενώ μεταφερόταν στο νοσοκομείο του νησιού πάνω σε καρότσα αγροτικού, διότι δεν υπήρχε οδηγός ασθενοφόρου για να την παραλάβει, είναι συγκλονιστικό. Από μόνο του. Η Ελλάδα δεν είναι χώρα της υποσαχάριας Αφρικής ούτε της Νοτιοανατολικής Ασίας. Είναι μια ευρωπαϊκή χώρα, με γερές κοινωνικές δομές και ισχυρούς θεσμούς. Και δεν μπορεί να συμβαίνουν τέτοια πράγματα. Σε καμία περίπτωση.

Διαθέτει, λέει, το νοσοκομείο της Κω τέσσερα ασθενοφόρα, αλλά δεν υπάρχουν οδηγοί για να τα μετακινήσουν. Τέλεια. Και αυτοί οι διοικητικοί που έλαβαν την ειδοποίηση ότι κάποιος στο νησί κινδυνεύει, μια γυναίκα, γιατί δεν έκαναν αυτό που θα έπρεπε λογικά να κάνει καθένας που ενδιαφέρεται για τον συνάνθρωπό του; Να ενημερώσουν τους γιατρούς, τους νοσηλευτές, και κάποιος από όλους αυτούς να αναλάβει την ευθύνη να οδηγήσει εκείνος το ασθενοφόρο με τους συναδέλφους του για να παραλάβουν το άτομο που κινδύνευε.

Ναι, ξέρω, αυτό είναι έξω από τις αρμοδιότητες του καθενός. Και εκφεύγει επίσης από τα οριζόμενα από τον κανονισμό λειτουργίας ενός νοσοκομείου. Και ενέχει και κινδύνους σχετικά με το τι θα μπορούσε να συμβεί κατά τη διακομιδή της γυναίκας στο νοσοκομείο. Και καιροφυλακτεί – πάντα! – και ένας εισαγγελέας να διατάξει μια επείγουσα έρευνα για το ποιος πήρε την ευθύνη να οδηγήσει το ασθενοφόρο, το οποίο θα πρέπει να το οδηγεί ένας οδηγός, ο οποίος όμως δεν υπάρχει. Διότι είναι άρρωστος ή έχει αναρρωτική από γιατρό ή έλαβε άδεια άνευ αποδοχών ή εκείνη την ημέρα, τη «χ» ημέρα, άργησε να ξυπνήσει και αφού άργησε είπε να μην πάει καθόλου – χίλια τέτοια περιστατικά συμβαίνουν καθημερινά στο ΕΣΥ, απλώς δεν τα ξέρουμε.

Ναι, αλλά η γυναίκα χάθηκε. Οχι πως ήταν σίγουρο ότι θα σωζόταν αν έφτανε όπως έπρεπε στο νοσοκομείο, με ασθενοφόρο, αλλά συνέβη το μοιραίο, και συνέβη στην καρότσα ενός αγροτικού. Και αυτό είναι ντροπή για όλους.

Ευκαιρία

Είναι συγκλονιστικό λοιπόν ως γεγονός το περιστατικό της Κω, αλλά και μια απτή απόδειξη ότι πλέον το ΕΣΥ, με τη σημερινή του μορφή, που είναι ίδια κι απαράλλαχτη εδώ και 35-40 χρόνια, έχει τελειώσει. Και οι ευθύνες γι’ αυτό είναι διαχρονικές. Δεν είναι ούτε της σημερινής κυβέρνησης, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε αυτών που κυβέρνησαν πριν από πέντε, δέκα ή είκοσι χρόνια. Εκτείνονται δεκαετίες πίσω.

Οταν το ΕΣΥ στήθηκε από το ΠΑΣΟΚ, αρχικά από τον Παρασκευά Αυγερινό και εν συνεχεία από τον Γιώργο Γεννηματά, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, οικοδομήθηκε πάνω σε μια καμένη γη, τίποτε δεν υπήρχε – εξού και λειτούργησε θαυμάσια για ένα μεγάλο διάστημα. Αλλά κανείς έκτοτε, κόμμα, πρωθυπουργός, υπουργοί, δεκάδες υπουργοί που πέρασαν από το υπουργείο Υγείας, δεν κατάλαβε ότι για να επιβιώσει και να ανταποκριθεί στις καινούργιες ανάγκες που δημιουργήθηκαν στο μεταξύ, θα έπρεπε να ανανεώνεται κάθε τόσο. Σε δομές, προσωπικό, υποδομές. Και κυρίως σε υπηρεσίες. Οι περισσότεροι έκαναν απλή διαχείριση, διανθισμένη με ταξικά ρουσφέτια, συνδικαλιστικά «κεκτημένα» και αποφάσεις που μύριζαν από μακριά ότι ωφελούσαν αποκλειστικά τα «πιράνχας της υγείας» – κατά την ιστορική φράση του Αλέκου Παπαδόπουλου. Ετσι συντελέστηκε ο αργός θάνατος μιας ιστορικής μεταρρύθμισης που όταν δημιουργήθηκε άλλαξε τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων στη χώρα. Ομως, τώρα, έφτασε ο κόμπος στο χτένι και δεν πάει άλλο. Και επειδή είμαστε σε προεκλογική περίοδο, νομίζω ότι είναι μια χρυσή ευκαιρία για τον πιθανολογούμενο νικητή των εκλογών, Κυριάκο, να δεσμευτεί και να δηλώσει καθαρά ότι θα αναλάβει προσωπικά την ανασυγκρότηση του ΕΣΥ. Από το μηδέν. Καλές οι εξαγγελίες για ανάπτυξη, για φοροαπαλλαγές, για μείωση της ανεργίας, για ασφάλεια στα σύνορα, αλλά πρώτα να διασφαλίσουμε ότι δεν θα πεθαίνουν άνθρωποι, εν έτει 2023, στην καρότσα ενός αγροτικού…

Ας είναι το προσωπικό του στοίχημα να γίνει το νέο ΕΣΥ το αποτύπωμα που θα αφήσει στην πολιτική…

Debate

Στο μεταξύ, πάμε για το δεύτερο debate – την άλλη Πέμπτη θα πραγματοποιηθεί, αλλά με τους ίδιους όρους με τους οποίους πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο. Μία ερώτηση, ανά αρχηγό, χωρίς διάλογο μεταξύ τους και χωρίς ο δημοσιογράφος να μπορεί να επανέλθει επί της απάντησης που έλαβε από τον ερωτώμενο. Α, θα υπάρξει και μία παραχώρηση – κάθε δημοσιογράφος θα μπορεί να υποβάλει μία (μόνο!) ερώτηση εκτός προγράμματος σε πολιτικό αρχηγό που εκείνος θα επιλέξει. Τρομερή εξέλιξη!..

Ο,τι συζητούσαμε μετά το debate προ των εκλογών του Μαΐου εξαντλήθηκε σε αυτή την αλλαγή, της μιας ερώτησης. Ολα τα άλλα θα παραμείνουν ίδια, μονότονα και απαράλλαχτα. Εγώ ειλικρινά απορώ με την ΕΣΗΕΑ, το συνδικαλιστικό μας όργανο. Που δεν παρενέβη να απαγορεύσει στους δημοσιογράφους να συμμετάσχουν σε αυτή την παρωδία δημόσιου διαλόγου. Αφού τα κόμματα θέλουν να επωμιστούν και τον ρόλο του… αρχισυντάκτη, ας το κάνουν τουλάχιστον ολοκληρωμένα: να ορίσουν δικά τους στελέχη, κομματικά στελέχη, να διεξαγάγουν εκείνα το debate. Και να αφήσουν τους δημοσιογράφους στην ησυχία τους. Να γελάσει και ο κάθε πικραμένος από το θέαμα. Διαφορετικά, θα έπρεπε από μόνα τους τα κόμματα να συμφωνήσουν να αφεθούν οι δημοσιογράφοι να κάνουν τη δουλειά τους όπως εκείνοι γνωρίζουν. Αλλά αυτό θα προϋπέθετε ότι θα καταλάβαιναν πως οι μόνοι ωφελημένοι από κάτι τέτοιο θα ήταν οι πολιτικοί και η πολιτική. Τι ζητάω κι εγώ τώρα…

Κασέτα

Μικρό παράδειγμα θα δώσω για το πόσο σοβαρό είναι οι δημοσιογράφοι να κάνουν τη δουλειά τους και να μην υπακούουν σε κανόνες που είναι φανερό πως τίθενται μόνο και μόνο για να τους περιορίσουν και να μη γίνει καμιά στραβή των συμμετεχόντων. Είναι σε εκπομπή του ΟΝΕ, που παρουσιάζει ο Τ. Χατζής, καλεσμένος ονόματι Φαραντούρης, καθηγητής, υποψήφιος ΣΥΡΙΖΑ στην Κεφαλονιά και ένα από τα μέλη της Εκλογικής Επιτροπής του κόμματος, με τα οποία ο «άχαστος» Αλέξης δίνει τη μάχη της… ανατροπής.

Βάζει ο τυπάκος μπρος την κασέτα κι αρχίζει να καταγγέλλει τα βρωμερά «καρτέλ» που πίνουν το αίμα του λαού με το καλαμάκι – για να το εκλαϊκεύσω εντελώς. Τσιμπάει τα περί «καρτέλ» ο δημοσιογράφος και τον διακόπτει. «Ποια είναι τα καρτέλ;». Συνεχίζει ο άλλος την κασέτα, θέλει να τη βγάλει ως το τέλος. Επιμένει ο δημοσιογράφος, τίποτε ο άλλος, εκεί. Επί ένα πεντάλεπτο συνεχίζεται όλο αυτό. «Ποιοι είναι τα καρτέλ, γιατί δεν τους κατονομάζετε;», καμία απάντηση ο Φαραντούρης, μόνο τα όσα περιλαμβάνει η κασέτα. Τι έμεινε στο τέλος; Οτι καταγγέλλουν, καταγγέλλουν, αλλά όταν έρχεται η ώρα να πουν ονόματα προτιμούν την ασφάλεια της σιωπής. Είναι της λογικής, άσε τώρα μη γίνει καμιά στραβή και τρέχουμε, παραμονές εκλογών…

Ναι, αλλά εμείς καταλάβαμε πως η νέα Εκλογική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο παλιά κι από τα τούβλα της Κουμουνδούρου. Αντιπολίτευση για τα μπάζα κάνει…