Κάτι δεν πάει καλά

Οι πρόσφατες ρυθμίσεις για παλαιά και νέα χρέη δημιουργούν τρεις προβληματισμούς.

Ο πρώτος σχετίζεται με το εάν τελικά οι ρυθμίσεις βοηθούν στη φορολογική συνέπεια ή δημιουργούν την προσδοκία μιας επόμενης καλύτερης ρύθμισης. Το μικρό ποσοστό των ρυθμισμένων χρεών ως προς το σύνολο των ληξιπρόθεσμων δείχνει ότι είτε δεν δημιουργούν κουλτούρα πληρωμών είτε οι ρυθμίσεις δεν είναι καλά σχεδιασμένες που αποτρέπουν τελικά και αυτούς που θέλουν να γίνουν συνεπείς.

Ο δεύτερος προβληματισμός σχετίζεται με το θέμα της ίσης μεταχείρισης των φορολογουμένων, δηλαδή  των συνεπών, αυτών που μπήκαν στις υφιστάμενες ρυθμίσεις και αυτών που θα μπουν στις ευνοϊκότερες. Μήπως κάποιοι τώρα να περιμένουν και κάποιες καλύτερες ρυθμίσεις;

Ο τρίτος προβληματισμός αφορά τις ρυθμίσεις για τα χρέη προς του δήμους. Η περίπτωση αυτή μάς υπενθυμίζει ότι στην Ελλάδα δεν αρκούν μόνο οι νόμοι για να θεσμοθετηθεί και να λειτουργήσει κάτι. Απαραίτητο εργαλείο για να ισχύσει ένας νόμος είναι η εγκύκλιος ή ομάδα εγκυκλίων επί εγκυκλίων. Και αυτό συμβαίνει παντού. Σε όλα τα υπουργεία, για κάθε νόμο. Η γραφειοκρατία θα πρέπει να έχει τα όριά της, διότι στο τέλος παρακωλύει την εφαρμογή του νόμου. Και κάποιοι μπορεί να είναι υπεύθυνοι για αυτό.

Λεωνίδας Στεργίου