Προοδευτικοί και μη

Οι λέξεις κάποτε είχαν τη σημασία τους. «Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις». Τώρα όχι πια. Αρκεί ο χαρακτηρισμός κι εξαγνίζεσαι από τα κατάλοιπα του παρελθόντος! Ανήκεις πια στην πρόοδο. Οπως την εννοούν οι διαθέτοντες το αλάθητο της κρίσης, σύγκρισης και κατάταξης στην ανάλογη κατηγορία. Και σ’ αυτήν χωρούν και ευημερούν πολλοί. Εχουν το διαβατήριο για διορισμούς σε θέσεις εξουσίας. Μ’ οποιαδήποτε έννοια έχει η εξουσία. Δεν είναι μονοσήμαντη. Αλίμονο.

Και πώς κατατάσσεται κάποιος στον προοδευτικό, λεγόμενο, χώρο; Αρκεί να λες πράγματα προωθημένα με πολλά απωθημένα. Δεν είναι αντίφαση. Ούτε σύγχυση προκαλεί. Γιατί αρκεί να είναι κατανοητό στους επαΐοντες. Τους δήθεν. Οι οποίοι και δίνουν τον χαρακτηρισμό. Και την ερμηνεία την ανάλογη.

Στην άλλη μεριά κατατάσσουν τους υπόλοιπους! Τους μη προοδευτικούς. Ευρεία η γκάμα. Λειτουργεί σαν ακορντεόν. Ανοίγει και κλείνει. Αναλόγως. Πολύ παλιό το πρόβλημα, αλλά κρατάει. Κυρίως τους οπαδούς. Αφελείς και μη. Συλλήβδην μια παράταξη, ένας κόσμος ταξινομείται. Κατηγοριοποιείται. Σκοπός η άντληση ψήφων.

Φέρει όμως και το αντίθετο αποτέλεσμα. Οπως στις πρόσφατες εκλογές. Κι επιλογές. Το δήθεν προοδευτικό απεδείχθη οπισθοδρομικό. Ενα σαθρό οικοδόμημα. Χάρτινος πύργος. Κατέρρευσε το αφήγημα.

Η πρόοδος είναι θέμα σωστής διαχείρισης του οίκου σου. Νοικοκυροσύνης. Απλά πράγματα. Ούτε σοσιαλισμού, ούτε φιλελευθερισμού, ούτε ενδιάμεσων σχημάτων. Πρόοδος σημαίνει πράξεις για την ευημερία του λαού. Καθημερινά. Με το βλέμμα στο παρελθόν, παρόν και μέλλον. Μια ενότητα. Να μπορείς να τον εμπιστευθείς.

Και μετά έρχεται το όραμα του ηγέτη. Ο Σημίτης π.χ. πού ανήκε; Ή ο Μητσοτάκης. Με τα συν περισσότερα από τα πλην. Κι αυτό αρκεί. Τα άλλα είναι για κατανάλωση. Ανούσιες λέξεις που χάνουν το νόημά τους. Στην Ελλάδα είμαστε, άλλωστε. Ο καθένας λέει ό,τι θέλει. Και εισπράττει το τίμημα. Οπως ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Δημήτρης Χ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών