Μάταιος κόπος

Οχι ότι έχουν την ανάγκη μου, αλλά, αν μπορώ να βοηθήσω κι εγώ με κάτι, γιατί να μην το κάνω; Μάθημα πρώτον, λοιπόν, για την εκλογική «ομάδα κρούσης» του ΣΥΡΙΖΑ, που πρέπει να γίνει κτήμα όλων στο κόμμα: Οταν στήνουμε μια παγίδα, για να πέσει μέσα ο αντίπαλος (ας πούμε την απλή αναλογική), καλό είναι προηγουμένως να έχουμε μελετήσει τον μηχανισμό της, να ξέρουμε δηλαδή πώς λειτουργεί, ώστε την επόμενη φορά να μην πέσουμε μέσα εμείς, αλλά οι άλλοι. Αυτό συνέβη στον ΣΥΡΙΖΑ. Την πάτησε από το σύνηθες μείγμα επιπολαιότητας, ασχετοσύνης και αγραμματοσύνης, που τους χαρακτηρίζει. Υπό αυτή την έννοια, νομίζω ότι έχει δίκιο ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Βίτσας, όταν αποδίδει την εκλογική συντριβή του κόμματος στον «εγκλεισμό λόγω Covid». Σωστό είναι, αλλά με τρόπο διαφορετικό από εκείνον που εννοεί.

Ο υποχρεωτικός εγκλεισμός δεν έκανε πιο ευεπίφορο τον κόσμο στην ιδέα της σταθερότητας, όπως υποστηρίζει ο πρώην βουλευτής. Αν σε κάτι συνέβαλε ο εγκλεισμός, η στέρηση των κοινωνικών επαφών, η απόσταση από τους άλλους, ήταν να πιστέψει ο ΣΥΡΙΖΑ το ίδιο το παραμύθι του – αυτό που λέμε στις μέρες μας «αφήγημα». Δεν ήταν λοιπόν μόνον ότι το περιλάλητο αφήγημα του ΣΥΡΙΖΑ, για την Ελλάδα της μιζέριας και της κακομοιριάς, ήταν για μωρούς και ανίδεους, ήταν κι ότι το πίστεψαν πρώτοι οι ίδιοι! Εξού και το δυσάρεστο σοκ του εκλογικού αποτελέσματος. Μάθημα δεύτερο, λοιπόν, είναι ότι ο έμπορος ηρωίνης ποτέ (μα ποτέ!) δεν καταναλώνει ο ίδιος το προϊόν που διαθέτει στην αγορά. Το παραμύθι, δηλαδή, το λέμε για να κοροϊδέψουμε τους άλλους, όχι για να το πιστέψουμε οι ίδιοι.

Η ανασύνταξη που επιχειρείται ενόψει της 25ης Ιουνίου δεν έχει ελπίδες. Δεν τους βγαίνει ούτε στα χαρτιά, πόσω μάλλον στην πράξη. Διαπιστώνεται, λ.χ., εκ των υστέρων ότι ο Γιώργος Χουλιαράκης (ένας από τους ελάχιστους σοβαρούς εκεί μέσα) δεν μπορεί να μετέχει, λόγω του ασυμβίβαστου με τη θέση του στην Τράπεζα της Ελλάδος. Ανακοινώνεται, επίσης εκ των υστέρων, ότι ο καθηγητής Νίκος Μαραντζίδης (τον οποίο θα περιέγραφα ως πολιτικά αλλοπρόσαλλο, παρά τον σεβασμό μου στο έργο του ως ιστορικού) αναλαμβάνει επικεφαλής της επιτροπής. Μην το πάρετε στραβά αυτό που θα πω, αλλά διαισθάνομαι ότι στον ΣΥΡΙΖΑ κάποιος άνοιξε, κατά το λεγόμενο, την πόρτα του φρενοκομείου. Ευτυχώς που έχουν θέση στην επιτροπή η Πόπη και η Ράνια, εγγυήσεις σοβαρότητας και επιστημοσύνης. Χρειάζεται ένα αντίβαρο, διότι τέτοιο εκρηκτικό κοκτέιλ ταλέντων υπάρχει κίνδυνος να καταλήξει σε μολότοφ.

Οσο χύμα ήταν η γιούργια της 21ης Μαΐου άλλο τόσο είναι και η ανασύνταξη, αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα δεδομένα. Και είναι φυσικό, διότι και τα δύο αυτά είναι αντανακλάσεις του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα. Τα δομικά προβλήματα της προσωπικότητάς του (κενά παιδείας, ιδεοληπτική συγκρότηση, ελλιπής κατάρτιση) δεν θεραπεύονται μέσα σε μια μέρα. Για να γίνει αυτό που είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αυτό που εμπιστεύτηκαν και επιβράβευσαν οι ψηφοφόροι στις 21 Μαΐου, χρειάστηκε μια ζωή συστηματικής προσπάθειας για αυτοβελτίωση. Δεν υπάρχει κάποιος μαγικός τρόπος για να πετύχει το ίδιο αποτέλεσμα ο brόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Η σοβαρότητα δεν κερδίζεται με επικοινωνιακές συνταγές. Τρίτος δρόμος δεν υπάρχει ούτε για τον σοσιαλισμό ούτε για την προσωπική σωτηρία.

ΜΟΥ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΕ;

Πολύ εύστοχη η ανάλυση του γείτονα Κώστα Γιαννακίδη, στη χθεσινή στήλη του, για όλα εκείνα που δεν τα συζητάμε στην προεκλογική περίοδο, παρά την τεράστια σημασία τους για το κοινό μέλλον, από την κλιματική κρίση μέχρι την τεχνητή νοημοσύνη. Για όλα εκείνα τα σύνθετα θέματα, που δεν χωράνε στην προκρούστειο κλίνη της προεκλογικής διαμάχης, που απαιτούν «ευρύτερες συναινέσεις και δομικές αλλαγές στην καθημερινότητα, αλλά, κυρίως, στις αντιλήψεις μας», όπως γράφει ο συνάδελφος.

Μου επιτρέπετε να προσθέσω κι εγώ ορισμένες παρατηρήσεις, συνεχίζοντας από εκεί όπου άφησε χθες το θέμα ο γείτονας; Επειδή λοιπόν το πρόβλημα είναι όπως το περιγράφει ο Κώστας, γι’ αυτό έχει τόσο μεγάλη σημασία η αντιπροσώπευση και η ποιότητά της. Επειδή στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα, δηλαδή ο κόσμος δεν έχει καν τον χρόνο να ενημερωθεί και να μάθει για τα μεγάλα θέματα, πρέπει αυτοί στους οποίους αναθέτουμε να μας εκπροσωπήσουν να είναι σοβαροί και επαγγελματίες. Αυτό, με τη σειρά του, προϋποθέτει ότι εμείς που επιλέγουμε, ακόμη και αν δεν γνωρίζουμε τα θέματα, πρέπει να έχουμε τουλάχιστον την παιδεία και τη συγκρότηση να καταλάβουμε σε ποιους μπορούμε να τα εμπιστευτούμε. Εν τέλει, είναι θέμα παιδείας, δηλαδή εκπαιδευτικού συστήματος.