ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ

Τον καφέ για το γραφείο τον παίρνει κάθε πρωί από το ίδιο μέρος. Το έχει διαλέξει γιατί εκεί έχουν καλό καφέ και δεν τον χρεώνουν ό,τι θέλουν. Γνωρίζει πολύ καλά τις τιμές του καφέ, δεν τρελάθηκε να τον πληρώνει χρυσάφι.

Γνωρίζει τις τιμές, γνωρίζει την αγορά. Γνωρίζει τα συναλλάγματα, τους μισθούς (υποθετικούς και αληθινούς, χρωστούμενους και τελεσίδικα απλήρωτους), τον τζίρο των mall στα προάστια και των μικρεμπόρων στη Μητροπόλεως, τα νοίκια (επίσημα, μαύρα και διαπραγματεύσιμα), τους εργατικούς νόμους που την αφορούν, τις καλύτερες προσφορές κινητής τηλεφωνίας, το γρηγορότερο πακέτο Ιντερνετ και τι αξίζει πραγματικά στο e-bay, τα υπέρ και κατά των dating apps και τα συνεργεία αυτοκινήτων όπου δεν θα (προσπαθήσουν να) την πιάσουν κορόιδο. Ξέρει να χειρίζεται γωνιακό τρυπάνι και δραπανοκατσάβιδο και να στηρίζει ράφια στους τοίχους της όσο καλά ξέρει να στηρίζει και τα σουτιέν χωρίς πλάτη πάνω της. Δεν είναι ότι έχει κάποιο ιδιαίτερο πάθος μ’ όλα αυτά, είναι ότι πρέπει να τα γνωρίζει για να ισοσκελίζει τον προϋπολογισμό της ζωής της. Και είναι μόνο η αρχή, το κουβέρ των καθημερινών της συναλλαγών για να μπορεί να διαπραγματεύεται, να την παίρνουν σοβαρά και να μην την κοροϊδεύουν – ή να την κοροϊδεύουν λιγότερο. Και γνωρίζει κι όσα δεν ξέρει: όποιες κι αν ήταν οι σπουδές της, τους βαθμούς της τους έβαζε πάντα πρώτη η ίδια στον εαυτό της. Ούτε χαριστικούς, ούτε τιμωρητικούς. Αληθινούς.

Κάθε πρωί, τις εργάσιμες μέρες, στο ίδιο μέρος. Παίρνει τον καφέ της και κατηφορίζει προς τη δουλειά ισορροπώντας τη φαρδιά τσάντα περασμένη χιαστί, την άλλη παραμάσχαλα μαζί με το τάμπλετ και τους φακέλους, το κινητό σφηνωμένο ανάμεσα στο αφτί και τον ώμο και όλα μαζί πάνω στα ψηλά, ψηλά τακούνια της. Κατηφορικός ο δρόμος, γεμάτος λακκούβες, τακ-τακ τα τακούνια αλλά εκείνη ισορροπεί, μιλώντας στο τηλέφωνο. Τι λέει; Για τη χθεσινή βραδιά με τον κουλ τύπο που ένας Θεός ξέρει πότε θα ξαναδεί (κι αν της κρύβει ότι είναι σε παράλληλη σχέση, ή σε αμέτρητες παράλληλες σχέσεις), για την ενημέρωση της εργοδοσίας ότι θα δουλέψουν κι αυτό το Σάββατο, τρίτη φορά μέσα στον μήνα, για ένα παντελόνι που δοκίμασε (στέλνει φωτό) και το μεταπτυχιακό μέσω Διαδικτύου που θα ‘θελε να κάνει (θα προλαβαίνει όμως;) και για τα υλικά των προμηθευτών που πάλι δεν έστειλαν και πάλι πρέπει εκείνη να πάει να πάρει.

Φεμινίστρια; Η λέξη της φαίνεται σαν ρετουσαρισμένη καρτ-ποστάλ, μήνυμα από άλλους τόπους και χρόνους. Αν τη ρωτούσαν, αν το σκεφτόταν, θα έλεγε ότι θεωρεί την ιδέα της ισότητας αυτονόητη κι αδιαπραγμάτευτη, με τη διαφορά ότι υπάρχουν γύρω της πολλοί ανόητοι κι ανίκανοι – πολλοί και πολλές. Κι επίσης ότι υπάρχει τόση αδικία κι ανηθικότητα, και την έχει υποστεί από τόσους πολλούς και πολλές. Και επίσης ότι σημασία έχει να είναι εκείνη δυνατή και να κρατάει τις ισορροπίες της. Τακ-τακ τα τακούνια της τρέχουν στο πεζοδρόμιο, και τίποτα απ’ όσα κουβαλά δεν πέφτει.

Πολιτική; Να κι άλλη μια λέξη. Ξέρει τα βασικά προγράμματα των κομμάτων και ποιος έκανε τι, ή είπε ότι θα έκανε. Ξέρει ότι η γλώσσα των περισσότερων πολιτικών περιέχει περισσότερο ξύλο από τον Αμαζόνιο, κι ότι οι περισσότερες υποσχέσεις τους είναι σαν της ενυδατικής που πείστηκε ν’ αγοράσει, αλλά στον καθρέφτη κάθε μέρα το ίδιο πρόσωπο βλέπει. Αλλά ναι, την Κυριακή των εκλογών θα φύγει από το νησί με το πρώτο πρωινό όσο ξενυχτισμένη κι αν είναι (κουμπάρα, είπαμε), για να προλάβει να ψηφίσει. Μα εννοείται ότι θα ψηφίσει. Είναι τόσο αυτονόητο όσο κι ότι θα πληρώσει τους φόρους της, θα αγοράζει ενυδατικές και θα συναντά κουλ τύπους. Δεν θα σταματήσει να πιστεύει και να ελπίζει και να εργάζεται για ό,τι πιστεύει και ελπίζει. Ισορροπώντας, με τον δικό της μοναδικό τρόπο.