Ενας πράσινος Τσίπρας

Ο Νίκος Ανδρουλάκης συγκαταλέγεται στους ευνοημένους των εκλογών της 21ης Μαΐου. Η επιτυχία του εν μέρει μόνο ήταν προσωπική. Κατά τη γνώμη μου, δεν μετατόπισε ψηφοφόρους ο πολιτικός λόγος του αλλά η οργανωτική αναδιοργάνωση ενός ξεχαρβαλωμένου κόμματος, χάρη στην οποία συσπείρωσε αδρανείς και κάπως αποστασιοποιημένους τα περασμένα χρόνια οπαδούς του ΠΑΣΟΚ.

Δηλαδή, το 11,46% του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές δεν αποδεικνύει πολιτική αποτελεσματικότητα. Οι ψηφοφόροι δεν μετακινήθηκαν επειδή πείστηκαν από τον πολιτικό λόγο του προέδρου Ανδρουλάκη, από το πρόγραμμά του ή τις προσδοκίες που δημιούργησε. Ο λόγος αυτός ήταν συνθηματολογικός, μια παραλλαγή ύφους του Αλέξη Τσίπρα. Επιπλέον, ουδείς κατανόησε αν υπήρχε πρόγραμμα (μάλιστα, εκτός των συριζαίων, και οι πασόκοι εκπρόσωποι πλαγιοκοπήθηκαν στις τηλεοπτικές αψιμαχίες για την αδυναμία κοστολόγησης βασικών επαγγελιών).

Τέλος, καμία προσδοκία δεν δημιούργησε ο πολιτικός λόγος του ΠΑΣΟΚ. Το αντίθετο. Η φοβερή έμπνευση του προέδρου Ανδρουλάκη να υποσχεθεί συμμετοχή σε κυβέρνηση με πρωθυπουργό έναν κάποιον άγνωστο Χ αποδυνάμωσε εντελώς κάθε έννοια συγκροτημένου λόγου. Εξελέγη ακριβώς επειδή κατέρρευσε ο ΣΥΡΙΖΑ, με αποτέλεσμα κάποιοι ψηφοφόροι που δεν θα ήθελαν να ψηφίσουν ΝΔ να επαναπατρισθούν στο ΠΑΣΟΚ, τον εταίρο του παλαιού δικομματισμού. Δεν είναι τυχαίο ότι, και σήμερα, οι ψήφοι του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο βασικός τροφοδότης λογαριασμός του εγχειρήματός του. Το αντισυστημικό προφίλ και ο αντιδεξιός λόγος μόνο προς απογοητευμένους συριζαίους μπορούν να έχουν πέραση.

Αντίθετα, όσα λέει απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη ΝΔ μάλλον αμηχανία προκαλούν στο πασοκικό ακροατήριο. Η νέα γραμμή του προέδρου Ανδρουλάκη συνοψίζεται στο σύνθημα που απήγγειλε στο Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματός του ότι «πραγματικός φόβος δεν είναι αυτός της ακυβερνησίας αλλά της παντοδυναμίας του συστήματος εξουσίας του Μητσοτάκη». Αντιφατικό και λογικά ελλειμματικό σε σχέση με την προχθεσινή υπόσχεσή του, ότι και 149 βουλευτές να έχει ο Μητσοτάκης δεν συγκυβερνά μαζί του. Αλλά πώς προεξοφλεί την επιλογή των πολιτών ότι θα δώσουν την αυτοδυναμία στη ΝΔ – και γιατί χρειάζεται να εξηγεί τι θα κάνει, αφού είναι βέβαιος ότι ο Μητσοτάκης θα κερδίσει;

Ο πρόεδρος Ανδρουλάκης το αποδεικνύει συνεχώς ότι δεν νοιάζεται για τη λογική. Η χθεσινή ομιλία του ήταν ένα παζλ αυθαίρετων συνθημάτων εκφωνημένων με επιτηδευμένη οργή ηθοποιού. Περιέγραψε μια κατεστραμμένη οικονομία, πελατειακές σχέσεις, μια αντιευρωπαϊκή κυβέρνηση Μητσοτάκη, χρησιμοποίησε ως επιχείρημα κατά της ΝΔ τη δήλωση στήριξής της από τον Φαήλο Κρανιδιώτη (αφήνοντας απέξω την αντίθετη θέση τού έως χθες, συνεταίρου του Φαήλου, Θάνου Τζήμερου) και ξαναέφερε στο προσκήνιο τις υποκλοπές. Λίθοι, πλίνθοι, κέραμοι.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης ήταν τυχερός στις 21 Μαΐου. Το αποτέλεσμα τον απάλλαξε από οποιονδήποτε απολογισμό. Αν συνεχίσει να είναι τυχερός και στις 24 Ιουνίου, αν τσιμπήσει μερικούς ακόμα ψήφους από τον κατασπαρασσόμενο ΣΥΡΙΖΑ, και συνεχίσει να μην κάνει τον κόπο να εξηγήσει λογικά τι συμβαίνει, υπάρχει κίνδυνος να μη συμβάλει σε μια συνετή, μια προγραμματική αντιπολίτευση. Οπως αποδεικνύεται συνεχώς από το 2019, οι πολίτες διεκδικούν ένα πλήρες πολιτικό σύστημα με δυνάμεις που θα κάνουν τη δουλειά τους συνετά και λογικά. Δεν χρειάζονται έναν καινούργιο Τσίπρα, με πράσινο χρώμα.

Ας ρωτήσει ο πρόεδρος Ανδρουλάκης τον πρόεδρο Τσίπρα να του πει τι σημαίνει ένα κόμμα που στηρίζεται στα συνθήματα και στα κενά του αντιπάλου αντί να έχει ολοκληρωμένη, συγκροτημένη στάση στα πράγματα.

Πολιτικοί εκπρόσωποι-αναγνώστες

Η νέα και, πλέον, παρελθούσα Βουλή που προέκυψε από την κάλπη της 21ης Μαΐου, στη χθεσινή συνεδρίασή της, επέδειξε πρωτοφανές στα πολιτικά ήθη πνεύμα ομοψυχίας απέναντι στο πρόσωπο του προέδρου, του βουλευτή Ιωαννίνων Κωνσταντίνου Τασούλα, ο οποίος ψηφίστηκε από όλα τα κόμματα. Με δεδομένο ότι, στη διάρκεια της περασμένης τετραετίας, χρειάστηκε να εκτονώσει πολλές κοινοβουλευτικές εντάσεις, συχνά προσφεύγοντας στην πυγμή που του επιτρέπει η θέση του, η τεράστια αυτή αποδοχή είναι ένδειξη αναγνώρισης της αμεροληψίας του, της βαθιάς γνώσης εκ μέρους του του κανονισμού της Βουλής και του Συντάγματος, της προσωπικότητάς του και του κύρους του. Και του Καβάφη.

Ενδιαφέρον έχουν και τα δώρα που έδωσε το προεδρείο της Βουλής στους βουλευτές: μια σειρά ενδιαφέροντα βιβλία. Πολλά απ’ αυτά είναι εκδόσεις του Ιδρύματος της Βουλής, που κάνει φοβερή δουλειά – δεν είναι τυχαίο ότι επικεφαλής του Ιδρύματος είναι ο καθηγητής Ευάνθης Χατζηβασιλείου. Επιπλέον, στο πακέτο υπήρχε και το βιβλίο της καθηγήτριας Νάσης Μπάλτα, «Η καρδιοβόρος αγωνία της κάλπης» (Βιβλιόραμα, 2001), μια μελέτη για τις βουλευτικές εκλογές την εποχή του Χαριλάου Τρικούπη 1881 – 1895 και τον ρόλο του Τύπου. Το μήνυμα είναι απλό: πολιτικοί εκπρόσωποι – αναγνώστες για λιγότερα και λιγότερο άγονα πολιτικά πάθη. Με άλλα λόγια, το διάβασμα πάντα κάνει καλό.

Προχθές το βράδυ, κουκουλοφόροι απρόκλητα έσπασαν τα ακυρωτικά μηχανήματα του σταθμού μετρό στο Θησείο. Χθες, έγινε κυβερνοεπίθεση από χάκερ (από κουκουλοφόρους του Διαδικτύου) στην Τράπεζα Θεμάτων του υπουργείου Παιδείας που αναστάτωσε τις εξετάσεις στα λύκεια. Θα μπορούσε να είναι συντονισμένες επιθέσεις κατά της κανονικότητας, ενόψει της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης, για να δώσει «θέματα» στην αντιπολίτευση. Ελπίζω ότι το κράτος γρηγορεί.