Imago vitae suae

Ο Αλέξης Τσίπρας έφτασε στο Προεδρικό για τη σύσκεψη των αρχηγών υπό την Πρόεδρο της Δημοκρατίας νωρίς, δώδεκα ολόκληρα λεπτά νωρίτερα. Ως και στον ίδιο έκανε εντύπωση αυτό και το σχολίασε, διότι είναι κάτι που δεν το συνηθίζει, όπως τόνισε. Και ορθώς ανησυχεί ο άνθρωπος, διότι πλησιάζοντας τα 50 δεν πια νόημα ούτε να διορθώνουμε τις κακές συνήθειές μας, ούτε να αποκτούμε καλύτερες. Πάντως, έφτασε νωρίς, λόγω της «φόρας», αν θυμάστε, εκείνης που του έδωσε η Πόπη στην αρχή. Μετά ήλθε και η σφαλιάρα του εκλογικού αποτελέσματος να την ενισχύσει και, έκτοτε, ο brόεδρος πάει με την κεκτημένη ταχύτητα.

Αν με ρωτάτε προς τα πού κατευθύνεται με τέτοια φόρα, δεν ήθελα να θίξω το θέμα από σεβασμό στην κατάστασή του, αλλά αφού σας ενδιαφέρει τόσο να το πω ότι ο brόεδρος πάει προς την έξοδο. Δεν θα συμβεί αμέσως, ούτε στις επόμενες εβδομάδες μέχρι την κάλπη της 25ης Ιουνίου – ίσως ούτε μέσα στο καλοκαίρι, δεδομένου ότι οι διακοπές των τεσσάρων μηνών είναι κεκτημένο της Αριστεράς ή, τέλος πάντων, των κορυφαίων στελεχών της. Πάντως, είναι αναπόφευκτο να ακολουθήσει και ο ίδιος την εποχή του, τις αυταπάτες της και τις ψευδαισθήσεις της. Το μέλλον δεν έχει θέση γι’ αυτόν.

Οχι ότι είναι απαραιτήτως κακό για τον ίδιο, όσο και αν δυσκολεύεται τώρα να χωνέψει την ήττα. Με τον εξευτελισμό, που τη συνοδεύει, δεν δυσκολεύεται, διότι δεν έχει το αίσθημα της ντροπής. Ενας άνθρωπος, θυμίζω, που βγαίνει στο CNN με τον Κλίντον, χωρίς να μπορεί να μιλήσει αγγλικά δεν κινδυνεύει από εξευτελισμούς – δεν τους νιώθει καν. Η πρόωρη έξοδος τον πονάει περισσότερο (και η ανασφάλεια που φέρνει), παρότι σε μια ωραία συνέντευξή του στο Mega είχε πει ότι επειδή μπήκε νωρίς στην πολιτική, εύχεται (sic) να βγει και νωρίς. Ποιος να ξέρει πώς φανταζόταν την έξοδο που ευχόταν για τον εαυτό του. Ετσι την έφεραν οι περιστάσεις, με αυτή την απεχθή μορφή. Την επόμενη φορά ας προσέχει τι εύχεται. Αν θέλει κάποιος να καταλάβει τι εννοούσε ο Τζορτζ Μπέρναρντ Σο όταν έλεγε ότι μεγαλύτερη τραγωδία από τις απραγματοποίητες επιθυμίες είναι εκείνες που πραγματοποιούνται, ας κοιτάξει με προσοχή την περίπτωση του brοέδρου.

‘Οτι ο brόεδρός τους τελείωσε το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά στον ΣΥΡΙΖΑ. Γι’ αυτό και δεν τολμούν να το πουν. Γι’ αυτό έσπευσαν να πλακώσουν στις σφαλιάρες τον Παπασπιτούλη, ο οποίος βιάστηκε να πει δημοσίως αυτά που λένε κατ’ ιδίαν, για να κάνει ως συνήθως τον έξυπνο. Το μαγαζί διαλύεται, είναι φανερό, και υπάρχει ο κίνδυνος να καταρρεύσει ολοσχερώς αν η αποχώρηση γίνει άτσαλα. Εκτός από τους τεχνικούς λόγους, που εμποδίζουν την εσπευσμένη αποχώρηση, υπάρχουν και εκείνοι που τους υπαγορεύουν οι διεθνείς στρατηγικές υποχρεώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Τι θα γίνει, λ.χ., με τη συμμαχία ευρωπαϊκού και λατινοαμερικανικού Νότου, που ο brόεδρος έβαλε μπρος με τον Λούλα; Και πώς θα υποδεχτεί τον Λούλα στην Ελλάδα, που του το υποσχέθηκε, μου λέτε; Να μην είναι ούτε καν πρόεδρος κόμματος ή, έστω, επίτιμος; (Το τελευταίο θα ήταν ομολογουμένως μια έξοχη ειρωνεία εις βάρος του…)

Αφήνω για το τέλος την ανθρωπιστική πλευρά μιας εσπευσμένης αποχώρησης. Χρειάζεται να θυμίσω τη φρίκη της αποχώρησης των Αμερικανών από το Αφγανιστάν; Τι θα απογίνουν τα ορφανά που υιοθέτησε με τόση αγάπη προτού συμβεί το μοιραίο; Ο Αρούλης και ο Βαγγελάκης πού θα πάνε; Ποιος θα βρεθεί να τα πάρει; Οπως ξέρουμε, ο κατάλογος της Πρόνοιας με τις οικογένειες εκείνες που μπορούν και είναι κατάλληλες για να φιλοξενήσουν ασυνόδευτα είναι πολύ περιορισμένος. Στην Ελλάδα δεν έχουμε κουλτούρα συνεργασιών, ως γνωστόν. Πήγε να μας τη μάθει η Αριστερά με το ζόρι, για να μας κάνει ανθρώπους, όπως έλεγε ο Σκουρλέτης, είδατε όμως τι έπαθε…

Ας μην κοροϊδευόμαστε, ο Τσίπρας αυτός είναι και δεν υπάρχει τρόπος να επανεφεύρει τον εαυτό του. Το ίδιο όμως ισχύει και για τον ΣΥΡΙΖΑ και είναι αυτό το πραγματικό πρόβλημά τους, μεγαλύτερο και κρισιμότερο από την τύχη του αρχηγού. Αλλωστε, ο Αλέξης προσωπικώς δεν έχει πρόβλημα. Είναι μηχανικός, όπως μας θυμίζει συχνά, μπορεί συγχρόνως να κάνει καριέρα ινφλουένσερ στο ΤιkΤοk, μπορεί να διδάξει αγγλικά όπως και ελληνικά, εν πάση περιπτώσει πολλά μπορεί να κάνει με μεγαλύτερη επιτυχία. Το χάος των προβλημάτων που αφήνει στο κόμμα του είναι η τέλεια «εικόνα της ζωής του», imago vitae suae, όπως αυτή που άφησε ο Σενέκας στους φίλους του με τη θεατρική αυτοκτονία του.