Σεμνότητα

Ενα από τα πιο ευφάνταστα σενάρια που κυκλοφόρησαν πριν από τις εκλογές πήγαινε ως εξής: ο Μητσοτάκης θα κερδίσει μεν στον πρώτο γύρο, αλλά με μικρή διαφορά, θα αρχίσουν οι γκρίνιες στο κόμμα του, ο Τσίπρας θα πάει αέρα στον δεύτερο γύρο, στο ενδιάμεσο όμως διάστημα θα παίξει το χαρτί της οικουμενικής κυβέρνησης, με επικεφαλής δηλαδή όχι δικαστικό, αλλά έναν πολιτικό ευρείας αποδοχής. Αυτός ο πολιτικός θα ήταν αναγκαστικά δεξιός (αφού η ΝΔ ήρθε πρώτη), έμπειρος (θα τον φοβόντουσαν οι Τούρκοι), μαχητικός (θα είχε αντιταχθεί, ας πούμε, στους χρυσαυγίτες) και δημοφιλής (ας πούμε πρώτος σε σταυρούς). Μοιραία, θα έθετε μια υποθήκη και για τη συνέχεια.

Κάποιοι άρχισαν να ερμηνεύουν ορισμένες κινήσεις του Νίκου Δένδια υπό το φως μιας τέτοιας φημολογίας. Γιατί έφυγε νωρίς από εκείνη την κυβερνητική σύσκεψη; Γιατί έκανε μια τόσο οξεία δήλωση για τις υποκλοπές; Γιατί άρχισε να μιλάει σε συνεντεύξεις για την οικογένειά του, τα χόμπι του, τα βιβλία που διαβάζει; Ε, επειδή θέλει να είναι έτοιμος για το ενδεχόμενο στραβοπατήματος του αρχηγού. Δεν είναι τυχαίο το πώς τον «παίζουν» τα Μέσα της αντιπολίτευσης, δεξιάς και αριστερής…

Είναι άγνωστο αν είχαν περάσει τέτοιες σκέψεις και από το μυαλό του απερχόμενου υπουργού Εξωτερικών. Δεν θα ήταν άλλωστε αθέμιτο: κοτζάμ Μέρκελ πρόδωσε τον μέντορά της για να γίνει καγκελάριος (σε μικρότερη ηλικία ομολογουμένως). Και ο Μητσοτάκης δεν είναι καν μέντορας του Δένδια. Σε κάθε περίπτωση, το σενάριο αυτό κάηκε. Ο Δένδιας ετοιμάζεται πράγματι για έναν άλλο ρόλο – αφού λέγεται ότι θα φύγει από το υπουργείο – αλλά δεν θα είναι του πρωθυπουργού. Μέχρι τότε, απευθύνει έκκληση για σεμνότητα. Και έχει δίκιο. Οχι μόνο επί της αρχής, επειδή δηλαδή η αλαζονεία είναι απωθητική, αλλά και επί της ουσίας.

Ο Αδωνις ζητά πανστρατιά για να κερδίσει η Νέα Δημοκρατία πάνω από 180 έδρες και να προχωρήσει σε αλλαγή του Συντάγματος. Αλλα στελέχη προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να χαθεί ούτε μία ψήφος στις 25 Ιουνίου – ας πούμε προς το ΠΑΣΟΚ – διότι τότε θα αποδυναμωθεί ο Μητσοτάκης και δεν θα μπορέσει να κάνει τις κομβικές μεταρρυθμίσεις που έχει ανάγκη ο τόπος. Ομως οι συνταγματικές αλλαγές δεν είναι υπόθεση ενός κόμματος, απαιτούν ευρύτερη συναίνεση. Το ίδιο και οι μεγάλες αποφάσεις. Πιστεύει κανείς ότι η Ελλάδα μπορεί να πάει με την Τουρκία στη Χάγη με τις αποκλειστικές ψήφους της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας της Νέας Δημοκρατίας;

Υπάρχει βέβαια το προηγούμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών, που διασώθηκε επειδή ένας (1) βουλευτής, ο Σπύρος Δανέλλης, έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην τότε κυβέρνηση. Για την πρωτοβουλία εκείνη, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ άκουσε τα πάνδεινα από τη Νέα Δημοκρατία, του αρχηγού της περιλαμβανομένου. Πώς γίνεται λοιπόν το κυβερνών κόμμα να ονειρεύεται κάτι ανάλογο, αλλά με τους ρόλους αντεστραμμένους;