ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ;

Χθες το πρωί, την επομένη των εκλογών, ο πόνος στους δρόμους ήταν για τον πόντο που χάσαμε στο μπάσκετ. Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά είναι αλήθεια. Περπατώντας και κρυφακούγοντας κατά το συνήθειό μου τους περαστικούς, οι κουβέντες ήταν κυρίως για την Ευρωλίγκα. Επιασε το αφτί μου και κάτι για φόρους, και μια γκρίνια για τον καιρό – βρέχει-δεν βρέχει, αμάν πια.

Μια μέρα σαν όλες τις άλλες. Μα είναι δυνατόν, στη χώρα όπου όλα είναι στην κόψη του ξυραφιού, όπου είμαστε τσακωμένοι με τους καλύτερούς μας φίλους, όπου ζωντανοί θρύλοι καθυβρίζονται για τις πολιτικές τους απόψεις, να ξυπνάμε την επομένη των εκλογών και να μη μυρίζει καμένο λάστιχο, να μην είναι οι τοίχοι μας καλυμμένοι με γκραφίτι για λευτεριά σε κάποιον; Πράγματι, ορισμένοι παραπονέθηκαν ότι αυτές οι εκλογές ήταν βαρετές – τι να εννοούσαν άραγε; Οτι δεν έγιναν με βία και φόβο (σενάριο όχι και τόσο πρωτοφανές ή αδιανόητο); Ή μήπως ότι δεν ειπώθηκαν όσα, κατά τη γνώμη τους, έπρεπε να ειπωθούν; Οτι για παράδειγμα δεν σηκώθηκε ούτε μια γροθιά για τα pushbacks προσφύγων για τα οποία μιλάει και γράφει πάλι ο ξένος Τύπος ή για την κλιματική κρίση που απειλεί, όχι αύριο αλλά σήμερα, τώρα, τη χώρα μας;

Κάπου εδώ, ας ρίξουμε μια κλεφτή ματιά στον καθρέφτη μας. Ναι, σ’ εμάς, το εκλογικό σώμα. Γιατί, ας είμαστε δίκαιοι, οι πολιτικοί μας επιθυμούν διακαώς πρωτίστως να αντανακλούν τα ενδιαφέροντα και τις επιθυμίες μας. Και αυτή τη φορά, και πάλι αυτό έκαναν: μίλησαν για όσα θέλαμε να μιλήσουν και σίγησαν για όσα προτιμούσαμε, κι ας μην το λέμε ξεκάθαρα, να παραμείνουν στο ράφι των «άσε, βλέπουμε αργότερα». Χορέψαμε μαζί, οι πολιτικοί μας κι εμείς, και αυτόν τον εκλογικό χορό. Αυτό θέλαμε, αυτό μάς έδωσαν: λόγια που αντέχουμε να ακούμε.

Ψήφο σ’ εμάς, το εκλογικό σώμα, ευτυχώς δεν καλούμαστε να δώσουμε. Ευτυχώς, γιατί δεν ξέρω πόση αυτοδυναμία θα μας εμπιστευόμασταν. Οι δημοκρατίες, το καλύτερο βέβαια των πολιτευμάτων, λειτουργούν στα καλύτερά τους ως καθρέφτες. Δεν είναι δίκαιο να τις κατηγορούμε για όσα απλώς αντανακλούν. Δικαιούμαστε βέβαια να ελπίζουμε πως κάποιοι, κάπως, θα το πάνε λίγο παραπέρα και θα πουν λόγια πέρα από την ηχώ των όχι πάντα ευφάνταστων δικών μας, και πως θα κάνουν πράξεις κάτι λίγο πιο πέρα από τις δικές μας προσωπικές, στενές επιδιώξεις. Οτι θα έχουν ένα όραμα που ίσως οι δικές μας ζωές δεν έχουν τον χρόνο και τον τρόπο να γεννήσουν. Ζωές, όπως μου θύμισε η υπέροχη φίλη μου Μελίνα, που «ν’ αντέχουν να κοιτούν κατάματα τον Θρίαμβο και την Καταστροφή και να τις αντιμετωπίζουν (σαν εικόνες απατηλές που είναι) με τον ίδιο τρόπο· ζωές που ν’ αντέχουν ν’ ακούνε τη δική τους αλήθεια διαστρεβλωμένη από άλλους, σαν παγίδα για τους αφελείς· και ζωές που ν’ αντέχουν να βλέπουν ό,τι πιο πολύτιμο είχαν σπασμένο, καταπατημένο, και να έχουν τη δύναμη να σκύψουν και να το ξανακτίσουν με όσα εργαλεία, φθαρμένα και μη, διαθέτουν». (*)

Αλλά κυρίως, δικαιούμαστε να ελπίζουμε ότι θα μας χαρίζουν εκλογές ήρεμες και ασφαλείς. Αν θέλετε, βαρετές. Με ήρεμες και ασφαλείς επόμενες μέρες όπου οι ζωές μας, λίγο-πολύ άθικτες, θα συνεχίζουν με αγωνία για το μπάσκετ και γκρίνια για τους φόρους και τον περίεργο καιρό. Το πολύ-πολύ για κάποιους και με λίγο περισσότερο θυμό, και για κάποιους άλλους με λίγο περισσότερη αισιοδοξία.

(*) Ελεύθερη απόδοση του ποιήματος «If» («Αν») του Ρ. Κίπλινγκ.