Νίκες και ήττες

Το ανώτερο από κάθε πρόβλεψη νικηφόρο 40% της ΝΔ αποτελεί μεγάλη προσωπική επιτυχία του κ. Μητσοτάκη αλλά ας το δούμε στα πραγματικά του μέτρα: την εποχή του «μεγάλου δικομματισμού» τα ποσοστά που απαιτούνταν για τη νίκη ήσαν πάνω από 43% και για το ΠαΣοΚ και για τη Νέα Δημοκρατία – για παράδειγμα, το 2000 ο Κώστας Καραμανλής είχε χάσει τις εκλογές με 42,7%.

Και για την επίσης απρόβλεπτη και ασυνήθη αύξηση του εκλογικού ποσοστού της ΝΔ κατά 1% (από 39,8% στο 40,8%)  υπάρχει προηγούμενο, το 2000 ξανά: το ΠαΣοΚ επί πρωθυπουργίας Κώστα Σημίτη είχε άνοδο 2,3% (από 41,5% το 1996 σε 43,8  το 2000).

Αυτό που καθιστά θρίαμβο τη νίκη της ΝΔ δεν είναι η δική της επίδοση καθεαυτή αλλά η διαφορά 20% με την αξιωματική αντιπολίτευση: κάτι τέτοιο είχε να συμβεί από τη δεκαετία του 1970, αμέσως μετά τη μεταπολίτευση, όταν ηγείτο της ΝΔ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Αν συνυπολογίσουμε στην καταστροφική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ την αποτυχία των κομμάτων Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου, αυτό που τέλειωσε προχθές πανηγυρικά είναι το «2015», τα τρομερά και απαράδεκτα που έγιναν εκείνη τη χρονιά για τα οποία επαίρονταν ακόμη οι υπεύθυνοι.

Ηττήθηκαν η βία, η ασύστολη ψευδολογία, ο τυχοδιωκτισμός και η τραγελαφική προσδοκία του Αλέξη Τσίπρα ότι μπορούσε να γίνει πρωθυπουργός όντας ταυτόχρονα αντισυστημικός και σοσιαλδημοκράτης.

Ο κ. Τσίπρας φαίνεται να μην κατάλαβε τίποτα: αποδίδει την ήττα του στα «κόμματα της ήσσονος και προοδευτικής αντιπολίτευσης» διότι έκαναν «μονομέτωπη επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ την ώρα που έτεινε χείρα προοδευτικών συγκλίσεων»! Εξακολουθεί να πιστεύει ότι σπέρνοντας μίσος και χολή δημιουργούνται συνθήκες «προοδευτικών συγκλίσεων».

Και συμπλήρωσε ότι «ηττήθηκε η στρατηγική της απλής αναλογικής», αποδεικνύοντας αυτό που είχαμε καταλάβει: δεν την ήθελε. Ήθελε πλήρη και ανεμπόδιστη άσκηση της εξουσίας.  Δεν είναι δυστυχώς ο μόνος. Αυτό το στοιχείο της μη συνεργατικής πολιτικής κουλτούρας έχει βλάψει τη χώρα. Το παράδοξο είναι ότι παράλληλα ευδοκιμεί ο μεγάλος άτυπος συνασπισμός της ΝΔ από κεντρώους φιλελεύθερους ως σκληρούς δεξιούς του «πατρίς, θρησκεία, οικογένεια».

Μένει να δούμε πώς θα διαχειριστεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης τη αναμενόμενη νέα πρωθυπουργία του, δεδομένου ότι οι δεύτερες τετραετίες όλων ανεξαιρέτως των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων ήσαν χειρότερες από τις πρώτες. Και ο νικών δεν δικαιώνεται, η νίκη δεν έσβησε τα γνωστά ατοπήματα της προηγούμενης θητείας.

Μένει να δούμε ακόμη πώς θα αξιοποιήσει τη μικρότερη αλλά σημαντική νίκη του ο Νίκος Ανδρουλάκης. Είναι πρόσφατο το αντιπαράδειγμα που διδάσκει τι δεν πρέπει να κάνει: η προσφυγή σε «παπανδρεϊκά πρότυπα» όχι μόνο δεν φέρνει νίκη, όπως νόμιζε ο κ. Τσίπρας, αλλά ούτε καν σώζει.