Μανώλης Χάρος

Ονειρεύομαι με κλειστά μάτια, ακόμα και σε στιγμές που είμαι ξύπνιος. Κλείνω τα μάτια για να κατευθύνω τη σκέψη με ένταση στην ανάλογη αίσθηση. Στα όνειρα, ενύπνια ή μη, κρατώ όλες τις αισθήσεις, γεύση, μυρωδιά και αφή. Επίσης, κλείνω τα μάτια μου ψάχνοντας εικόνες, προσπαθώντας για μουσική, φράση ή στίχο. Κλείνω τα μάτια και μετράω μέσα μου όταν ονειρεύομαι κάτι να γίνει, κάποιον να έρθει, όταν θέλω να εξαφανιστεί ο πραγματικός χρόνος, η απόσταση, όταν ψάχνω να βρω εκείνους τους δρόμους που δεν περιέχονται στο Google map, αλλά όμως υπάρχουν. Κατά βούληση, τα κλείνω ερμητικά, στις ιατρικές εξετάσεις, όπως τα κλείνω επιμελώς και για ώρα στην οδοντογιατρό. Τότε κατορθώνω να κάνω το μυαλό μου να φύγει τελείως, δημιουργώντας τα όνειρα που έρχονται. Μετράω. Μετράω σιωπηλά μέσα μου και ονειρεύομαι.

Εχω δει όνειρο σε διάφορες ιατρικές εξετάσεις, στο κουβούκλιο του μαγνητικού τομογράφου. Εκεί, με κλειστά μάτια, έχω φέρει παρέα να μου κρατήσει συντροφιά και έχουμε ζήσει μαζί για ώρα σε αυτήν την, για άλλους, άβολη κλειστοφοβική συνθήκη, που όμως λειτουργούσε για μένα εκτός του συμβατικού χρόνου και χώρου, απλά, σύμφωνα με την επιθυμία μου, το όνειρό μου. Στον ύπνο μου το μεγαλύτερο ποσοστό από τα όνειρά μου δεν το θυμάμαι. Παρόλο που κατά καιρούς έχω προσπαθήσει συνειδητά και που λέω μέσα μου «Ωραία, αυτό το όνειρο το κρατάω, πρέπει να το θυμηθώ το πρωί». Εχω φέρει μολύβι και χαρτί δίπλα μου για να το σημειώσω. Τίποτε. Το μέγιστο ποσοστό το ξεχνάω το πρωί. Ελάχιστα θυμάμαι.

Ομως, κρατάω πως έχω δει καταπληκτικές ταινίες. Ονειρα δηλαδή που γνωρίζω πως δεν είναι απλώς όνειρα, αλλά ταινίες που τις βλέπω σε ένα αδόκιμο avant premiere ή τις έχω ανακαλύψει σε κάποια κρυφή προβολή. Βλέπω μουσικές, βλέμματα, αλλά αυτά που αγαπώ πολύ είναι τα βιβλία. Εχουν δηλαδή τον ρυθμό και τη δομή κειμένου. Ξέρω καθώς κοιμάμαι πως είναι βιβλία ή ποιήματα και έτσι με αυτόν τον τρόπο τα βιώνω και τα απολαμβάνω.

Εχω ονειρευτεί και πλήθος από πίνακες. Σκέτους. Οχι στον χώρο. Εικόνες που ξέρω πως είναι ζωγραφική ή κάποιου είδους εικαστικό προϊόν, αλλά εγώ είμαι μέσα τους δημιουργός και θεατής. Εγώ τις βιώνω με ένα ερωτικό συναίσθημα, όπως αγγίζει κάποιος το φυσικό αντικείμενο του έρωτά του και μέσα σε αυτό βρίσκεται ενυπάρχων και θεατής συγχρόνως.

Αυτά όλα (εκτός από τους πίνακες) τα βάζω στην κατηγορία που λέω «κλέβω τα όνειρα των άλλων». Κι αυτό γιατί όποτε έχω ονειρευτεί εικόνες που μ’ αρέσουν πολύ, μια βεράντα π.χ. που βλέπει στη θάλασσα με ένα άσπρο τούλι για πόρτα δωματίου ή ακούω έναν στίχο που μου λέει για χώρες που στένεψαν, για βουνά που χαμηλώνουν και για ποτάμια που αδυνάτισαν, έχω στον νου μου πως μετέχω σε ένα όνειρο που μου άνοιξαν την πόρτα για να μπω. Στον ύπνο τα πράγματα είναι εύκολα. Τα κάνεις να υπάρχουν όπως ακριβώς στην τέχνη. Φέρνεις τον άλλο κοντά σου, δημιουργείς τη συνθήκη όπως τη θέλεις. Είσαι προσκαλών και καλεσμένος.

Εχω βρεθεί άγρυπνος, για νύχτες, θέλοντας να μεγαλώσω τον χρόνο τον αφιερωμένο σε κάποιον σκοπό. Αγνοούσα πως η τυφλή υπερπροσπάθεια κάποτε μπορεί να στεγνώσει το όνειρο και χωρίς το όνειρο δεν έχει νόημα καμιά προσπάθεια. Νομίζοντας πως όλα τα μπορώ, ξαγρύπνησα. Χαμένος βγήκα.

O Μανώλης Χάρος είναι ζωγράφος και χαράκτης. Αυτόν τον καιρό και έως τις 30 Ιουνίου παρουσιάζει στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη την έκθεση «Διονύσιος Σολωμός… δύο φλόγες…», με έργα, χαρακτικά, ζωγραφικά και καλλιτεχνικές εκδόσεις που όλα αναφέρονται στο έργο του Διονυσίου Σολωμού και ιδιαίτερα στο κείμενο «Διάλογος»