Συνέχεια ή ρήξη;

Μία εβδομάδα πριν από τις εκλογές, οι εξελίξεις διαφαίνονται καθαρά. Με δεδομένες τις δημοσκοπήσεις, που στην Ελλάδα πάνω – κάτω επιβεβαιώνονται, η ΝΔ προηγείται και προσπαθεί να διευρύνει τη διαφορά από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ παλεύει για το 10%, μπορεί όμως να μην το πετύχει όσο η προεκλογική ρητορική του ουσιαστικά συγκλίνει με τη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ, εξυπηρετώντας ένα αντιδεξιό – αντιμητσοτακικό μοτίβο που είναι δάνειο ενός απώτερου παρελθόντος και αδυνατεί να φωτογραφίσει τη στιγμή. Στα άκρα, η κατάσταση δεν ξέφυγε: δύο σχήματα (το κόμμα του Βαρουφάκη και το κόμμα του Βελόπουλου) υπόσχονται το πρώτο αποσταθεροποίηση για να πέσει ο καπιταλισμός, το δεύτερο ριζοσπαστική εθνικοφροσύνη (για να απευθυνθεί και σε ψηφοφόρους της ριζοσπαστικής Ακροδεξιάς). Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση.

Στην τελική ευθεία, δηλαδή, ουσιαστικά συγκρούονται δύο σχολές. Αφενός, η σχολή του Κυριάκου Μητσοτάκη, μια σχολή με διαχειριστικό – μεταρρυθμιστικό πολιτικό πρόγραμμα, που υπόσχεται να συνεχίσει την πολιτική της σταθεροποίησης της οικονομίας, εργαζόμενη συντηρητικά για την επενδυτική βαθμίδα, την ενίσχυση της παραγωγικότητας και τον εκσυγχρονισμό της ελληνικής οικονομίας, παράλληλα με την ασφάλεια και την ακόμα πιο βαθιά ένταξη της Ελλάδας στις ευρωπαϊκές δομές. Αφετέρου, η σχολή του Αλέξη Τσίπρα, στην οποία στρατηγικά έχει προσχωρήσει όπως κατάλαβα από το ντιμπέιτ και ο Νίκος Ανδρουλάκης (και την οποία με παραλλαγές ακολουθούν οι υπόλοιποι), που λόγω και της αντισυστημικής της καταγωγής και ρητορικής περιέχει πολλή αβεβαιότητα και, αν κυριαρχούσε, αδυνατώ να τη δω να μην ενισχύει αποσταθεροποιητικές τάσεις – και όχι μόνο επειδή ο Αλέξης Τσίπρας, η βασική κυβερνητική συνιστώσα ενός τέτοιου σχήματος, έχει προϊστορία στην καταστροφική διαχείριση του κράτους…

Αν δεν επιβεβαιώνονταν οι δημοσκοπήσεις, και ο Τσίπρας άρχιζε να προβάλλει εκ νέου ως βασικός πόλος μια πρότασης εξουσίας, αναζητώντας συμμαχίες και συνεταίρους, αν δηλαδή διαφαινόταν ένα καινούργιο πολιτικό τοπίο, τα πρώτα μηνύματα θα άρχιζαν να έρχονται απ’ έξω, από τις αγορές. Η νευρικότητα των αγορών συνήθως είναι η πρώτη αντίδραση για μια χώρα που είναι αποφασισμένη να αυτοκτονήσει – κι αυτό δεν θα μπορούσε να μη μετρηθεί στην οικονομική ζωή στο εσωτερικό ούτε να αφήσει ανεπηρέαστες τις εξελίξεις. Δεν φτάνει η υποστήριξη κάποιων κομμάτων σε μια τέτοια συνθήκη οιονεί αβεβαιότητας για να διασφαλίσει τη μακροημέρευση μιας τέτοιας κυβέρνησης, επειδή ιδίως στο ΠΑΣΟΚ ομόθυμη συμμετοχή σε μια τέτοια ομαδική παράκρουση θα ήταν μακριά από τις πολιτικές επιλογές του κόμματος, άρα πολλών στελεχών του, την περασμένη κρίσιμη δεκαετία.

Αν αντιθέτως επιβεβαιωθούν οι δημοσκοπήσεις, έπειτα από μερικές μέρες στις οποίες ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ θα κάνουν πάρτι ανορθολογισμού, στον δρόμο προς την επόμενη αναμέτρηση του Ιουλίου με ενισχυμένη αναλογική και μπόνους στο πρώτο κόμμα θα διαμορφωθεί ένας εύλογος διπολισμός. Το δίλημμα θα είναι αυτονόητο: συνέχεια ή ρήξη; Θα συνεχίσουμε τον δρόμο που άνοιξε η τετραετία Μητσοτάκη ή θα γυρίσουμε στο προ του 2015 κλίμα;

Σε αυτό το σημείο θα βρεθούμε την επομένη των εκλογών. Με τους πολίτες να βιάζονται να τελειώσουμε με το πανηγύρι των εκλογών, για να πάμε διακοπές σαν πολιτισμένοι Ευρωπαίοι. Οσοι βρεθούν απέναντι σε αυτό το σενάριο, κακό του κεφαλιού τους.