Αργησαν

Επρεπε να περάσουν σχεδόν 15 χρόνια για να κινητοποιηθεί το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να δώσει λύση σε ένα κοινωνικό πρόβλημα, λόγω της μεγάλης διασποράς στον πληθυσμό. Από τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί και από τη βιβλιογραφία διαβάζουμε ότι καταναλωτικά και στεγαστικά δάνεια σε ευρώ είχαν λάβει στη Λιθουανία το 70%-80% των νοικοκυριών, στην Ουγγαρία το 60%, στην Αυστρία το 20% και στην Ελλάδα γύρω στο 10%.

Οι προσπάθειες μέχρι τώρα είχαν επικεντρωθεί στο κατά πόσο οι δανειολήπτες είχαν ενημερωθεί σωστά από τις τράπεζες για τον συναλλαγματικό κίνδυνο που είχαν αναλάβει. Ετσι, ένα χρηματοοικονομικό πρόβλημα μετατράπηκε σε νομικό. Και οι τράπεζες χρωστούσαν σε φράγκο από εκεί που είχαν δανειστεί για να δώσουν τα δάνεια αυτά. Επίσης, δύσκολα μπορούσαν να διεκδικήσουν ποσά μεγαλύτερα από το κεφάλαιο και τους τόκους, μέσω της δικαστικής οδού. Ταυτόχρονα, οι προσωρινές λύσεις, η διαφορετική νομοθεσία και οι σπασμωδικές αποφάσεις στα διάφορα κράτη-μέλη προκάλεσαν ζημιές και στις τράπεζες από τόκους και προμήθειες.

Το μεγαλύτερο, ίσως, πρόβλημα είναι ο κλονισμός της εμπιστοσύνης, διότι το τραπεζικό σύστημα προϋποθέτει πίστη (εμπιστοσύνη) και οικονομικά υγιείς πελάτες (δανειολήπτες).