Τα αποκαλυπτήρια

Τώρα πια καταλαβαίνω γιατί τόσο καιρό απέφευγε την πολλή δημοσιότητα, κάτι ομολογουμένως ασυνήθιστο για πολιτικό αρχηγό. Παρατηρώ, συγκεκριμένα, πως όσο περισσότερο μιλάει ο Νίκος ο Ανδρουλάκης (και είναι αναγκασμένος να μιλάει, λόγω προεκλογικού αγώνα) τόσο μεγαλύτερους μπακαλιάρους εξακοντίζει. «Θα αγωνιστώ», είπε, «να ξανακάνω τους νέους να πιστέψουν ότι η πολιτική παράγει λύσεις». Ολο αυτό μόνος του; Μπράβο στο κουράγιο του. Πρέπει στ’ αλήθεια να πιστεύει στη γοητεία του. Επειτα πρόσεξα εκείνο το, ούτως ειπείν, βαρουφακικό ως προς το πνεύμα «είμαστε το κόμμα του αντισυστημικού ρεαλισμού». Τέλος, το πιο πρόσφατο, ότι «το διακύβευμα αυτών των εκλογών είναι αν κάθε προοδευτικός πολίτης και κάθε δημοκράτης επιστρέψει στο σπίτι του». Μπορεί με αυτό το είδος της ποίησης να ενθουσιάζεται η κυρία Ευαγγελία η Λιακούλη, αλλά με κάτι τέτοιες μεταφορές θα γοητεύσει τους νέους;

Αναγνωρίζω την πρόοδο, ξεκινά από το επίπεδο που μόλις και ξεπερνά το μπανάλ, για να απογειωθεί στο επίπεδο του ανατριχιαστικού, αλλά αν τον συμπαθείς σε κάνει να νιώθεις αμηχανία. Την ίδια αδεξιότητα εκδηλώνει στην κατανόηση και τον χειρισμό σοβαρών θεμάτων συνταγματικής τάξης. Επανέφερε, λ.χ., το ζήτημα του άγνωστου Χ στην πρωθυπουργία, λέγοντας ότι δεν έχει σημασία ποιος θα είναι, επειδή «θα είναι κοινής αποδοχής». Αυτό φτάνει, έτσι νομίζει. Η ποιότητα του πρωθυπουργού, που θα προκύψει από τον χαμηλότερο δυνατό παρονομαστή του κλάσματος, δεν έχει σημασία; Μπορεί να είναι ακόμη και ένα αστείο πρόσωπο, εφόσον τυγχάνει κοινής αποδοχής; Οσο παρακολουθώ τη σταδιακή αποκάλυψη της προσωπικότητάς του μέσω της προεκλογικής έκθεσης, κατανοώ τη σεμνότητα που ομολογουμένως τον χαρακτηρίζει.

«ΒΟΗΘΕΙΑ!»

Αυθόρμητα τελείως μου έφυγε η κραυγή, όταν τις προάλλες είδα στην ιστοσελίδα του κόμματός της ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου κατεβαίνει στις εκλογές με το σύνθημα «Δώσε Ζωή στη Βουλή»! Είναι αστείο, είναι όμως και τρομακτικό συγχρόνως, διότι επί των ημερών της η Βoυλή κόντευε να διαλυθεί και λειτουργούσε σαν να ζούσε η χώρα μέρες Ρωσικής Επανάστασης. Μόνο ως ευφημισμό και ακούσιο αυτοσαρκασμό μπορείς να το πάρεις. Τώρα διαβάζω όμως ότι, μολονότι το κόμμα της δεν είχε εκπροσώπηση στην προηγούμενη Βουλή, η κυρία Κωνσταντοπούλου θέλει να συμμετάσχει στο «ντιμπέι» (διότι πρόκειται για την ελληνική εκδοχή του αθλήματος, δεν είναι το αυθεντικό debate), με το επιχείρημα ότι είναι η μόνη γυναίκα αρχηγός κόμματος.

Είναι, πράγματι, αλλά και τι μ’ αυτό; Στο «ντιμπέι» εκπροσωπούνται βάσει συγκεκριμένων κριτηρίων κόμματα και όχι βιολογικά φύλα, ούτε «ταυτότητες φύλου». Αν δηλαδή βγει κάποιος από τους δεκάδες πολιτικούς αρχηγούς που διεκδικούν την ψήφο του ελληνικού λαού και μας πει ότι είναι «non binary» ή δεν ξέρω κι εγώ τι, θα πρέπει να είναι και αυτός στο «ντιμπέι»; Οχι. Νομίζω ότι η κυρία Κωνσταντοπούλου είχε πολύ ισχυρότερα επιχειρήματα για να διεκδικήσει δικαιωματικά τη συμμετοχή της. Λόγου χάρη, ότι είναι η μόνη αρχηγός κόμματος που είναι κόρη του Νίκου Κωνσταντόπουλου, ο οποίος επίσης διετέλεσε αρχηγός κόμματος. Αυτό, ναι, θα το υποστήριζα…

ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, μετά την απαγόρευση του Αρείου Πάγου, άλλαξε τον τίτλο τού κόμματός του και το ονόμασε… «Πρόδρομος Εμφιετζόγλου». Προφανώς, δεν μπορούσε να σκεφτεί κάτι άλλο εξίσου σαφές και μοναδικό. Νομίζω ότι θα ήταν πιο χαριτωμένο αν το έλεγε «Πρόεδρος Εμφιετζόγλου». Αφού τέλος πάντων και για τον τίτλο του προέδρου υφίσταται τα βάσανά του και ξοδεύει τα λεφτά του, γιατί να μην το βάλει και στον τίτλο να το βλέπει να το ευχαριστιέται; Ούτως ή άλλως, στις δεύτερες εκλογές του Ιουλίου, που θα γίνουν με ενισχυμένη αναλογική, δεν έχει ελπίδες. Υποθέτω ότι το κάνει ως αντεκδίκηση, επειδή έτσι νομίζει ότι θα στερήσει από την κυβέρνηση κάποιες ψήφους των αφοσιωμένων θαυμαστών του από τη Μακεδονία. Πάντως, ο δύσμοιρος Μπογδάνος παραμένει ως αντιπρόεδρος του «Πρόδρομου Εμφιετζόγλου». Και πού να πάει, θα μου πείτε. Γι’ αυτόν δεν έχει παρακάτω…