«Φοβάμαι πολύ {LF}την εποχή μας, {CR}το αύριο, {LF}τον άνθρωπο»

Αυτήν την περίοδο, συστήνεται ως Ραφαήλ Αναλυτής. Γιατρός αναισθησιολόγος, από τους καλύτερους στον τομέα του, είναι πάντα η φωνή της λογικής. Είναι ιδιαίτερα κοινωνικός αλλά πίσω από την ανάλαφρη διάθεσή του για φλερτ κρύβει καλά τον μοναχικό χαρακτήρα του. Ισως γιατί ο ρόλος που υποδύεται ο Ιωάννης Παπαζήσης ανεβαίνει τον προσωπικό του Γολγοθά. Ο δημοφιλής ηθοποιός πρωταγωνιστεί στον «Ορκο ΙΙ», τη νέα δραματική σειρά της ΕΡΤ1 που μεταδίδεται κάθε Σάββατο στις 22.00. Η ιστορία της στήνεται γύρω από έναν καταξιωμένο χειρουργό (Χρήστος Λούλης), ο οποίος βρίσκει έξω από το νοσοκομείο εγκαταλελειμμένο ένα 12χρονο κορίτσι Ρομά που του έχει αφαιρεθεί το νεφρό. Ο θάνατος του κοριτσιού πυροδοτεί την έναρξη μιας μεγάλης περιπέτειας που ανακινεί ζητήματα όπως η αποκάλυψη της αλήθειας, το εμπόριο οργάνων, η προσφυγική κρίση και η επιβολή του προσωπικού συμφέροντος έναντι του κοινωνικού. Για όλα αυτά, ο Ιωάννης Παπαζήσης μίλησε στα «Πρόσωπα».

Μίλησέ μου για τον ρόλο σου στη σειρά.

Υπάρχουν δύο κομμάτια στον ρόλο μου. Το ένα είναι το ομαδικό και το άλλο είναι το προσωπικό. Στο ομαδικό κομμάτι, είμαι ένας γιατρός αναισθησιολόγος, ο οποίος λειτουργεί κυρίως στην αλυσίδα αυτών των γεγονότων που συμβαίνουν στον κεντρικό πυλώνα της σειράς, στην ιστορία του Χρήστου Λούλη που μπλέκει σε ένα μεγάλο κύκλωμα. Εγώ είμαι ο καλύτερός του φίλος και προσπαθώ να τον βοηθήσω. Το δεύτερο κομμάτι, το προσωπικό, είναι πολύ σημαντικό για τον δικό μου τον ρόλο, αφού είναι ένας χαρακτήρας ο οποίος είναι άρρωστος. Το διαπιστώνει στη διάρκεια της σειράς. Πάσχει από σκλήρυνση κατά πλάκας και ζει τη δική του «πτώση» ή τον δικό του όρκο. Αυτό που χρησιμοποιώ ως παράδειγμα εγώ είναι αυτό που λέει ο Κασοβίτς στο «Μίσος»: «Ενας τύπος πέφτει από έναν ουρανοξύστη και όσο πέφτει μονολογεί “ως εδώ όλα πάνε καλά, ως εδώ όλα πάνε καλά”». Οταν γνωρίζουμε, όταν βιώνουμε την πτώση μας δεν την καταλαβαίνουμε μέχρι να ακουστεί το μπαμ από την πρόσκρουση. Αυτό ζει και ο δικός μου ήρωας.

Πώς τον χειρίζεσαι εσύ αυτόν τον ήρωα;

Είχαμε εξαρχής μια ξεκάθαρη οπτική με τον σκηνοθέτη, τον Χρήστο Γεωργίου, ότι θέλαμε να φύγουμε κυρίως από τις μικρές τεχνικές που έχουμε όλοι οι ηθοποιοί στην τηλεόραση. Προσπαθήσαμε να μην έχουμε υπερβολή γενικότερα όταν αντιμετωπίζουμε τους ήρωές μας και να βρούμε έναν ρεαλισμό κανονικό. Και θεωρώ ότι σε πολύ μεγάλο επίπεδο όλοι οι ηθοποιοί το έχουμε πετύχει αυτό. Καθαρά ρεαλιστικά προσπαθώ να βιώσω την κάθε στιγμή από το σενάριο που έρχεται στα χέρια μου, είτε αυτό είναι συμπαράσταση σε ένα φίλο είτε έρωτας είτε αρρώστια, είτε πόνος. Πολύ απλά, καθαρά, το να αντιμετωπίζω τα συναισθήματα που έχει το σενάριο.

Βλέπουμε τον κεντρικό ήρωα της σειράς, τον Φίλιππο να καλείται να πάρει θέση σε ένα πολύ δύσκολο δίλημμα μεταξύ του προσωπικού του καλού και του κοινωνικού. Εσύ ως Ιωάννης αν βρισκόσουν μπροστά στο αντίστοιχο δίλημμα πώς νομίζεις ότι θα αντιδρούσες;

Στη σήμερον ημέρα θεωρώ ότι είναι κάτι πολύ πιο σύνηθες αυτό. Καλούμαστε καθημερινά νομίζω να αντιμετωπίσουμε, ακόμα και με την κρίση μας, πράγματα που στην ουσία δεν θα έπρεπε να τα αγγίζουμε ή δεν μας δίνεται το δικαίωμα ή δεν μας αφορά με τα προσωπικά μας και το τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες. Πλέον το κοινωνικό σύνολο και η αδικία έχει γίνει πολύ πιο έντονη στον ενεργό πολίτη. Εγώ ως Ιωάννης στο θέμα του Φιλίππου έτσι όπως το δείχνει ο «Ορκος», σίγουρα θα είχα παρέμβει. Οταν μιλάμε για τη ζωή ενός παιδιού νομίζω ότι είναι σαν να μιλάμε για τη ζωή ενός δικού μου παιδιού. Θεωρώ ότι τα παιδιά δεν ανήκουν στον πατέρα τους και στη μητέρα τους. Ανήκουν σε όλους τους γονείς σε όλο τον κόσμο. Χρειάζονται αυτή την προστασία, τη σκέπη της ανθρώπινης ύπαρξης. Αρα θα λειτουργούσα κι εγώ υποστηρικτικά στο να κάνω κάτι. Από εκεί και πέρα σε ένα μικρότερο θέμα κοινωνικού συνόλου, θεωρώ ότι δεν θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά. Φοβάμαι πάρα πολύ την εποχή μας. Φοβάμαι πάρα πολύ το αύριο. Φοβάμαι πάρα πολύ τον άνθρωπο πλέον και νομίζω ότι θα κοιτούσα να προστατεύσω το δικό μου καλό και του παιδιού μου, της οικογένειάς μου κατ’ επέκταση. Θεωρώ ότι πλέον η θέση έχει γίνει πολύ ισχυρή στον άνθρωπο και όχι πράξη. Θεωρώ πολύ βαθιά ότι πάσχουμε πλέον από πράξη. Ο άνθρωπος πλέον έχει πολύ μεγάλη ανάγκη ταυτότητας, γι’ αυτό και υποστηρίζει τόσο πολύ την ταυτότητά του και τη θέση του. Αυτό χάθηκε για μένα στη σύγχρονη εποχή. Ο άνθρωπος έχασε την ταυτότητά του, την πραγματική φύση, την ανθρώπινη φύση της ταυτότητάς του.

Η σειρά θίγει πολύ σημαντικά ζητήματα όπως το Μεταναστευτικό, τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, το εμπόριο οργάνων.

Είναι ξεκάθαρο ότι με το άνοιγμα της τηλεόρασης παγκοσμίως, με την είσοδο του streaming και με το άνοιγμα που έκανε φέτος η ελληνική τηλεόραση, πλέον η μυθοπλασία οδηγείται στα επίκαιρα θέματα. Εχουμε δει ότι απασχολεί και αυτό θεωρώ ότι ήταν η κατεύθυνση της σεναριογράφου μας, της Τίνας Καμπίτση. Είναι ένα πράγμα το οποίο υπό άλλες συνθήκες και άλλες εποχές ίσως να μην το αγγίζαμε γιατί εκτός του ότι είναι «τζιζ», δεν ξέρω κατά πόσο θα αφορούσε τον κόσμο ή θα ήταν πολύ κοντά στην πόρτα του κόσμου και στην τηλεόρασή του. Οταν μιλάμε για τέτοια πράγματα, είναι κάτι το οποίο όλοι έχουμε ακούσει ή έχουμε δει και έχουμε πιστέψει πλέον ότι συμβαίνει δίπλα μας. Δεν συμβαίνει σε κάποιον άλλον πλανήτη. Συμβαίνει δίπλα μας. Τελικά ήταν σωστή η θεώρηση ότι η 11η Σεπτεμβρίου στην Αμερική ήταν η μέρα που άλλαξε τον κόσμο. Πλέον συμβαίνουν πράγματα που δεν τα χωράει το ανθρώπινο μυαλό και το ανθρώπινο μάτι και συμβαίνουν στην ύπαρξη και στην καθημερινότητά μας, σαν να έχει γίνει απλά μια μικρή ληστεία σε μια τράπεζα, ένα περίπτερο. Οταν ήμουν ακόμα σπουδαστής στο Εθνικό Θέατρο, θυμάμαι που γύρισα σπίτι μου, άνοιξα τηλεόραση και είδα τους Δίδυμους Πύργους. Θυμάμαι ότι είχα ανάψει ένα τσιγάρο και έμεινα στην πολυθρόνα μου έξι ώρες. Δεν κουνιόμουν. Ηταν τόσο μεγάλος ο πανικός μου, είχε συνταραχθεί το μυαλό μου και η προσωπικότητά μου. Τώρα αν ανοίξω την τηλεόραση και δω ότι κόβουνε κεφάλια σε κάποια χώρα, είναι τόσο σύνηθες πλέον. Ο κόσμος γενικώς βρίσκει τη φύση του. Οδηγείται προς το φινάλε της η ανθρώπινη φύση.

Αν έπαιρνες έναν όρκο, για ποιο πράγμα θα ορκιζόσουν;

Θα ορκιζόμουν το κοινό μυστικό που έχουμε όλος ο πλανήτης. Οτι δηλαδή κάτι δεν πάει καλά. Κρατάμε μια βόμβα στα χέρια μας η ανθρωπότητα και το φιτίλι είχε ανάψει. Το βλέπουμε πλέον. Κάποτε ανοίγαμε την τηλεόραση και λέγανε ότι λιώνουν τα παγόβουνα και γελούσαμε, αλλάζαμε το κανάλι και δεν δίνουμε σημασία. Πλέον το καταλάβαμε, λιώνουν. Εχει πρόβλημα το περιβάλλον. Εχουν πρόβλημα αυτοί που είναι κυρίαρχοι στον κόσμο. Εχουμε πρόβλημα με τα πυρηνικά μας. Γενικώς κάτι δεν πάει καλά. Θα ζήσουμε δυστυχώς τα επόμενα 100 χρόνια εμείς, τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας στιγμές που θεωρώ ότι έχουμε να ζήσουμε από τον Μεσαίωνα και μετά. Και θα τα ζήσουμε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Είναι συνταρακτικές οι αλλαγές.

Τι άλλο ετοιμάζεις αυτήν την περίοδο;

Ξεκινάω πρόβες. Είμαι στην «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή με τη Λίλλυ Μελεμέ σε σκηνοθεσία. Στον ομώνυμο ρόλο είναι η Λένα Παπαληγούρα, η Ελισάβετ Μουτάφη θα κάνει την Κλυταιμνήστρα, εγώ θα κάνω τον παιδαγωγό και ο Δαβίδ Μαλτέζε θα είναι επίσης μαζί μας. Θα κάνουμε μια καλή περιοδεία σε όλη την Ελλάδα το καλοκαίρι και θα καταλήξουμε τον Σεπτέμβρη στο Ηρώδειο.