Ρίζες και συνέπειες

Αυτά που κυρίως δείχνει, κατά τη γνώμη μου, η χθεσινή ιστορική απόφαση του Α’ Τμήματος του Αρείου Πάγου είναι τα ακόλουθα:

¢ Ο αποκλεισμός του «κόμματος Κασιδιάρη» στηρίζεται ευθέως και στέρεα στην πρόσφατη νομοθετική διάταξη που πέρασε με τις ψήφους του κυβερνώντος κόμματος και του ΠΑΣΟΚ, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ συμπλήρωσε την αποχή του από τη κοινοβουλευτική διαδικασία με αποχή από την υποβολή υπομνήματος ενώπιον του Αρείου Πάγου. Από τη στιγμή που το καταδικασμένο για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση πρόσωπο αποφάσισε να «κατέβει» στις εκλογές, ο νόμος, και το δημοκρατικό πολίτευμα, δεν μπορούσαν να μείνουν με σταυρωμένα χέρια. Με διαφορετικά λόγια που οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα: αν δεν «περνούσε» η διάταξη, ο Κασιδιάρης θα βρισκόταν στην επόμενη Βουλή.

¢ Ο μη αποκλεισμός του κόμματος του Κανελλόπουλου, προσώπου που για ένα διάστημα βρισκόταν σε συνεννόηση για να συμπεριλάβει είτε στους συνδυασμούς του είτε στους κόλπους του τον Κασιδιάρη, είναι κι αυτός λογικός: από τη στιγμή που κόπηκε, και πάντως δεν υλοποιήθηκε, ο δεσμός με το καταδικασμένο πρόσωπο, ο αποκλεισμός δεν θα ήταν εντός του πλαισίου του νόμου. Κατά πόσον το κόμμα που «πέρασε» θα μπορέσει εκ των υστέρων, δηλαδή στο διάστημα που μένει ως τις εκλογές, να λειτουργήσει ως «καταφύγιο» για αυτό που «κόπηκε», είναι κάτι που εκφεύγει της αρμοδιότητας του Αρείου Πάγου και ανήκει πλέον στην αρμοδιότητα των εκλογέων.

¢ Με τη χθεσινή απόφαση ούτε οι δικαστές απέδειξαν κάτι, ούτε η δημοκρατία νίκησε. Οι πρώτοι έκαναν απλώς τη δουλειά τους, με τα εργαλεία που τους έδωσε ο νόμος και τη «διευκόλυνση» που τους προσέφερε το ίδιο το καταδικασμένο πρόσωπο (η πλειοψηφία 9-1 που σχηματίστηκε μιλά από μόνη της). Η δε δημοκρατία αναγκάστηκε να τεντώσει το τόξο της στο απώτατο όριό του – και μόνο ότι χρειάστηκε κάτι τέτοιο δείχνει το μέγεθος της απειλής.

Κώστας Μποτόπουλος