Ο μύθος της δραχμής

Η συζήτηση για τη δραχμή επανήλθε με το σχέδιο Δήμητρα του Γιάνη Βαρουφάκη που περιλαμβάνει και την έννοια του ψηφιακού ευρώ. Την ίδια ώρα, η ΕΚΤ ανακοινώνει ότι βρίσκεται στο τελικό στάδιο για την έκδοση του ψηφιακού ευρώ. Ισως, αυτά προκαλούν σύγχυση.

Η ΕΚΤ, λέγοντας ψηφιακό ευρώ, εννοεί το ίδιο το ευρώ που κυκλοφορεί σήμερα, αλλά σε ψηφιακή μορφή. Η ισοτιμία του θα είναι 1 προς 1 με το φυσικό νόμισμα. Ο κ. Βαρουφάκης, λέγοντας ψηφιακό ευρώ, εννοεί, από τα συμφραζόμενα, ένα σύστημα συναλλαγών, όπου, όμως, το νόμισμα δεν θα είναι το σημερινό ευρώ, αλλά κάποιο άλλο. Αλλά, τι νόημα έχει να βγει κάποιος από το ευρώ και να έχει ψηφιακό ευρώ με ισοτιμία 1 προς 1; Πάλι ευρώ θα έχει. Αν υπάρχει λόγος για να υιοθετηθεί ένα άλλο νόμισμα είναι η δυνατότητα υποτίμησης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

Και εδώ ξεκινά μια σειρά μύθων. Η εκτύπωση νομίσματος δεν λύνει το πραγματικό πρόβλημα που θα υπάρξει από πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη που είναι η χρηματοδότηση του κράτους, δηλαδή η έκδοση ομολόγων ή η ζήτηση δανείων. Ποιος θα δανείσει και με τι επιτόκιο; Η εκτύπωση χρήματος για πληρωμές εσωτερικών αναγκών εκτινάσσει τον πληθωρισμό και μηδενίζει τα εισοδήματα.

Οσο η δραχμή ήταν σταθερή ως προς το δολάριο, όπως στη δεκαετία του 1970, υπήρχε ανάπτυξη και ελεγχόμενος, μικρός πληθωρισμός. Στη συνέχεια και μέχρι την ένταξη στο ευρώ το 2001 πραγματοποιήθηκαν υποτιμήσεις, με αποτέλεσμα να φτάσει ο πληθωρισμός στο 25%. Η πραγματική ανάπτυξη σε ετήσια βάση ήταν μόλις 0,7% στις δεκαετίες 1980-1990. Η ανατίμηση της δραχμής που προηγήθηκε της ένταξης στο ευρώ, όχι μόνο δεν έφερε ύφεση, αλλά ανάπτυξη για τουλάχιστον μια 10ετία στο επίπεδο του 3,5% και πληθωρισμό κάτω του 3%.