Βουλεβάρτο και τραγωδία μαζί

Σε αυτές τις εκλογές της απλής και της άδολης (η πατρότητα του μπακαλιάρου ανήκει στον κυρ Φώτη τον Κουβέλη, τον αλησμόνητο περιπτερά της Αριστεράς) κάθε ψήφος μετράει. Οπότε υποχρεωνόμαστε να ασχοληθούμε με τον Κυριάκο Βελόπουλο και τα μαλλιοτραβήγματα στο μαγαζί του. Ομως, από το ύφος της σοβαροφάνειας που διακρίνω στα ΜΜΕ, φοβάμαι ότι ξεχνάμε τι ακριβώς είναι ο Βελόπουλος και τον αντιμετωπίζουμε αμήχανα, με κάτι απροσδιόριστο που κινείται ανάμεσα στον σεβασμό και στο γλείψιμο. Ξεχνάμε ότι ο Βελόπουλος, ανεξαρτήτως της όποιας εκλογικής ή κοινοβουλευτικής δύναμής του, δεν ανήκει στην πολιτική αλλά στη σάτιρα της πολιτικής. Επομένως, όταν τον μεταχειρίζεσαι με το γάντι είναι σαν να τρως τυλιχτό σουβλάκι με μαχαιροπίρουνο. Πολύ απλά, δεν τρώγεται! (Ενώ το μπέργκερ τρώγεται – γεγονός που αποδεικνύει περίτρανα την ελληνική ανωτερότητα στον συγκεκριμένο τομέα…)

Εντούτοις, το μαγαζί του Βελόπουλου εκπροσωπούνταν στην προηγούμενη Βουλή, ίσως μάλιστα να εκπροσωπείται και στην επόμενη. Πώς εξηγείται; Με μια λέξη, πολιτισμικό. Η δημοκρατία φυτρώνει με διαφορετικό τρόπο σε κάθε περιβάλλον – αυτό είναι κάτι που έχουν επισημάνει οι πρώτοι σημαντικοί μελετητές της, από τον Εντμουντ Μπερκ μέχρι τον Τοκβίλ. Η εξέλιξη των δημοκρατικών θεσμών, από τη θέσπισή τους μέχρι την ενηλικίωση και την ωρίμαση, είναι μια αργή διαδικασία, η οποία επηρεάζεται από τις παραδόσεις, τα ήθη και τους προϋπάρχοντες θεσμούς του κάθε τόπου. Συνεπώς, ας μη μας σοκάρουν οι τοπικές ιδιαιτερότητες της δημοκρατίας μας. Ακόμη δεν έχουμε αποκτήσει δύο ξεχωριστές σκηνές, μία για την πολιτική, την άλλη για τη σάτιρα της πολιτικής, οπότε επί του παρόντος όλοι οι πρωταγωνιστές βολεύονται στην ίδια. Γι’ αυτό και βλέπουμε το βουλεβάρτο να ανακατεύεται με την τραγωδία.

Πράγματι τον ψηφίζουν τον Βελόπουλο και τον έχουν στείλει μάλιστα στη Βουλή. Αυτό όμως δεν τον καθιστά σοβαρό, δεν τον εξιλεώνει από τη γελοιότητα του τελεμάρκετινγκ, εξαιτίας του οποίου απέκτησε τη δημοσιότητα που τον οδήγησε και στη Βουλή. Εν αντιθέσει προς τον Λιακόπουλο, ο οποίος προσέλκυε την πελατεία με τη γαλιφιά, ο Βελόπουλος το έκανε με την αγριάδα, σαν να μάζευε τα πρόβατα στη στάνη. Aπότομος εκ φύσεως, μονίμως θυμωμένος και φωνακλάς, τρομακτικός και συγχρόνως αστείος, καθώς σε βρίζει και σε κοιτάζει με εκείνο το πάντα γουρλωμένο βλέμμα, ο Βελόπουλος καθιέρωσε ένα πρωτότυπο, θα έλεγα καινοτόμο, είδος μάρκετινγκ, βασισμένο στο μπούλινγκ. Και περιέργως πέτυχε. Δεν παύει ποτέ, όμως, να είναι ο τύπος που πουλούσε (ιδιόχειρες) επιστολές του Ιησού και κρέμες χεριών που σκότωναν τον κορωνοϊό. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, με τέτοιο αφεντικό τι πρέπει να είναι οι υπάλληλοι στο μαγαζί…

ΧΩΡΙΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Ο Αλέξης Τσίπρας είπε σε συνέντευξή του ή, μάλλον, αποκάλυψε ότι στο σπίτι του δεν έχει τηλεόραση. Μπράβο του, πράττει άριστα! Να ρωτήσω, όμως, ποιος έχει σήμερα τηλεόραση στο σπίτι του; Στην εποχή μας, που η τεχνολογία επιτρέπει να βλέπουμε όποιο πρόγραμμα της τηλεόρασης μας ενδιαφέρει από το κινητό μας, ποιος χρειάζεται τηλεόραση στο σπίτι του; Να πεις ότι πρόκειται για μια συσκευή-έπιπλο της δεκαετίας του 1950, με ξύλινη επένδυση, με εκείνη την αξέχαστη οβάλ οθόνη και τα ποδαράκια, ναι! Εφόσον είναι σε καλή κατάσταση και έχεις ψώνιο με τις αντίκες. Αλλιώς, πιάνει χώρο. Βεβαίως, επικροτώ και συγχαίρω τον πρόεδρο, αλλά δεν κάνει τίποτε πρωτότυπο…

ΕΝΑΣ ΦΥΛΑΡΧΟΣ

Πόσο λυπάμαι, πόσο λυπάμαι… Από τότε που πάψαμε να τον κάνουμε παρέα, αυτό το παιδί πήρε την κατρακύλα. Διαβάζω στα «ΝΕΑ» (αναδημοσίευση από την «Guardian») ότι ο Χαλίφα Χαφτάρ, ο στρατάρχης της καρδιάς μας, με το βαμμένο μουστάκι ποντικοουρά, έχει εξελιχθεί σε μέγα παλιόμουτρο. Εκτός από το λαθρεμπόριο πετρελαίου, ανθρώπων, ναρκωτικών κ.λπ., εμπλέκεται και στον εμφύλιο στο Σουδάν. Πολεμά (δηλαδή όχι ο ίδιος, βάζει άλλους να το κάνουν για αυτόν…) με την πλευρά των παραστρατιωτικών μονάδων και των μισθοφόρων της «Βάγκνερ». Και να φανταστείτε ότι ο καημένος ο Νίκος (ο Δένδιας) τον είχε τόσο περιποιηθεί όταν τον κουβάλησε στην Αθήνα! Αλλά και τις προάλλες, πότε ήταν; Τότε που προσγειώθηκε στην Τρίπολη, είδε την υπουργό Εξωτερικών να τον περιμένει από κάτω και απογειώθηκε ξανά; Πέρασε και τότε μια βόλτα από του Χαλίφα, να δει πώς πάει. Κρίμα! Κρίμα η τόση αγάπη που δείξαμε σε αυτόν τον άνθρωπο.