Πολιτικές απάτες

Ανήκω σ’ αυτούς που δεν θεωρούν αντιδημοκρατικό το να σχηματιστεί μια «κυβέρνηση ηττημένων» ή, ακριβέστερα, μια κυβέρνηση χωρίς το πρώτο κόμμα. Μπορεί να είναι αντίθετο προς την ελληνική πολιτική «κουλτούρα», όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά το ίδιο συμβαίνει με τις κυβερνήσεις συνεργασίας, και τέτοιες κυβερνήσεις έχουν υπάρξει στη σύγχρονη Ελλάδα. Αν λοιπόν μετά τις επικείμενες εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ ως δεύτερο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ ως τρίτο έχουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία και αποφασίσουν να σχηματίσουν κυβέρνηση, κανείς δεν θα μπορεί να ισχυριστεί ότι έγινε πραξικόπημα. Εχει συμβεί κι αλλού, στην Πορτογαλία ας πούμε, και η κυβέρνηση που προέκυψε ήταν επιτυχημένη.

Αντιδημοκρατική δεν ήταν ούτε η κυβέρνηση που έφτιαξε ο Τσίπρας με τον Καμένο. Και δεν θα ήταν ούτε μια κυβέρνηση που θα έφτιαχνε, εφόσον έβγαιναν τα κουκιά, με τον Βελόπουλο, τον Βαρουφάκη ή τον Κουτσούμπα. Ασφαλώς όμως δεν θα ήταν ούτε «προοδευτική». Η μεγάλη πολιτική απάτη του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ακριβώς αυτή: όταν λέει πως με το κάλεσμά του για μια κυβέρνηση «μακράς πνοής, πλατιάς συνεργασίας και ισχυρής απήχησης» δεν θέλει εκ των προτέρων να αποκλείσει κανέναν, μπορεί να αφήνει έξω τον Βελόπουλο (αν και κανείς δεν ξέρει), βάζει μέσα όμως τους αρχηγούς του ΚΚΕ και του ΜέΡΑ25.

Με άλλα λόγια, ο Αλέξης Τσίπρας θεωρεί «προοδευτικό» το να συνεργαστεί με ένα κόμμα που έχει ως απώτατη επιδίωξή του την εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου ή με ένα κόμμα που υποστηρίζει ότι με τη δραχμή «θα ήμασταν σε πολύ καλύτερη μοίρα». Και τουλάχιστον το ΚΚΕ δεν κρύβει αυτή την πρόθεση, την έχει στο καταστατικό του και την ξαναψηφίζει σε κάθε συνέδριο. Ο Βαρουφάκης δεν κάνει ούτε αυτό: περιέγραψε ως υπουργός Οικονομικών, και περιγράφει ξανά ως αρχηγός κόμματος, ένα σχέδιο εξόδου από το ευρώ, ισχυριζόμενος ότι ο ίδιος δεν υποστηρίζει μια τέτοια λύση. Είναι η δική του πολιτική απάτη.

Κάνει όμως και κάτι ακόμη χειρότερο: εκμεταλλεύεται την άγνοια, ή την ελλιπή ενημέρωση, των πολιτών είτε για να τερατολογήσει είτε για να κινδυνολογήσει. Πριν από λίγες εβδομάδες ισχυρίστηκε ότι αν είχαμε βγει το 2015 από το ευρώ, σήμερα η οικονομία θα πετούσε. Χθες έφτασε να πει ότι οι καταθέσεις των Ελλήνων στις ελληνικές τράπεζες δεν είναι ασφαλείς ούτε μέχρι το ποσό των 100.000 ευρώ. Αύριο θα καλέσει τους καταθέτες να στείλουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό ή να τα βάλουν κάτω από το στρώμα;

Ο άνθρωπος αυτός θα έπρεπε ήδη από το 2015 να θεωρείται γραφικός. Κι όμως, αρκετοί νέοι παρασύρονται από τη δημαγωγία του. Κι όμως, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης συζητάει για το ποιος από τους δύο θα επιβάλει τους όρους του σε μια ενδεχόμενη συνεργασία. Μα έχει η μνήμη τόσο κοντά ποδάρια;