Δημητρούλα μου, γεια σου…

Το εκλογικό σύστημα της απλής αναλογικής αποτελεί το καθοριστικό στοιχείο ερμηνείας της εκλογικής στρατηγικής των κομμάτων, που στο σύνολό τους φαίνεται πως έχουν αποδεχτεί, ανομολόγητα, ότι δεν πρόκειται να οδηγήσει σε σχηματισμό κυβέρνησης κατά τις πρώτες εκλογές της 21ης Μαΐου.

Φυσικά, δεν είναι μόνο η αντικειμενική δυσκολία δημιουργίας κυβερνητικών συμμαχιών, σε μια χώρα όπου δεν υπάρχει κουλτούρα συνεργασιών. Αλλωστε όταν αυτό συνέβη στο παρελθόν προέκυψε εξ ανάγκης και με ειδικό σκοπό. Πάντα υποχρεωτικά και ποτέ από επιλογή. Και με τη ρητή διαβεβαίωση πως αν ήταν μόνοι τους τα πράγματα θα ήταν αλλιώς…

Τα κόμματά μας «εκπαιδεύουν» τους ψηφοφόρους τους στην αξία της μοναδικότητάς τους, στην υπεροχή των ιδεολογιών τους, στην αξιοσύνη των στελεχών τους και στον απελευθερωτικό χαρακτήρα του προγράμματός τους. Στον όλεθρο των άλλων. Ετσι εξηγείται η τοξικότητα και ο διχαστικός λόγος που για άλλη μια φορά χρησιμοποιείται και που είναι βέβαιο πως θα ενταθεί ακόμη περισσότερο.

Δεν πρέπει να ξεχνούμε πως η αλλαγή του εκλογικού νόμου προκύπτει με βάση τους εκλογικούς σχεδιασμούς εκείνου που το αλλάζει και όχι ως προϊόν πολιτικής αναγκαιότητας. Με αυτό το σκεπτικό προέκυψε και η απλή αναλογική και σε μια προσπάθεια απομόνωσης της  ΝΔ. Ομως δεν φτάνει να σκάβεις τον λάκκο πρέπει και να καταφέρνεις να μην πέσεις μέσα…

Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται καταφανές ότι κατά βάση οι διακηρυγμένοι στόχοι απέχουν από τις μύχιες και ειλικρινείς στοχεύσεις.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, για παράδειγμα, ενώ υποστηρίζει την αναγκαιότητα κυβέρνησης συνεργασίας και στον βαθμό που η πρωτιά δεν εξασφαλίζεται, μάλλον εξυπηρετείται σε δεύτερες εκλογές πόλωσης για να ηγεμονεύσει στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Ετσι κι αλλιώς δυσκολεύεται να γίνει πειστικός στην προοπτική συνεργασίας, αφού κανένα από τα άλλα κόμματα δεν επιθυμούν να το πράξουν μαζί του. Το ΠΑΣΟΚ από την άλλη, ενώ κάνει λόγο για προοδευτική διακυβέρνηση και προσδοκά μεγαλύτερο ποσοστό ψήφων αλλά και βουλευτών στις πρώτες εκλογές επειδή δεν μπορεί για λόγους συνοχής να οριοθετήσει το περιεχόμενό της, αναζητά ένα θαύμα, για να διασωθεί στις δεύτερες…

Το ΚΚΕ απολαμβάνει τη διακριτή μοναχικότητά του και το ΜέΡΑ25 επενδύει στον ριζοσπαστισμό και την αντισυστημική λογική ενός ευδιάκριτου κομματιού της Αριστεράς που πλέον δεν καλύπτεται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιδιώκει το μεγαλύτερο ποσοστό κατά τις πρώτες εκλογές για να επιβιώσει και στις δεύτερες. Το «σχέδιο Δήμητρα» αυτόν τον σκοπό υπηρετεί, μαζί με την αυτοαναφορικότητα του αρχηγού του και φέρνει σε ακόμη δυσκολότερη θέση τον ΣΥΡΙΖΑ καθώς θυμίζει τις χειρότερες στιγμές του, εκμηδενίζοντας την πιθανότητα ανεύρεσης εταίρων και τραυματίζοντας την κεντροαριστερή επανατοποθέτησή του.

Για τη ΝΔ τα πράγματα είναι πιο απλά, ο κ. Μητσοτάκης δηλώνει πως δική του επιδίωξη είναι η αυτοδυναμία, που υπηρετεί την ανάγκη σταθερής διακυβέρνησης της χώρας σε ένα ταραγμένο περιβάλλον. Κι ενώ θα δυσκολευόταν να επανασυστήσει από μόνος του το αντιΣΥΡΙΖΑ μέτωπο, εξυπηρετείται από την αδυναμία της αντιπολίτευσης να συγκροτήσει εναλλακτικό πόλο διακυβέρνησης,  εξαιτίας των αντικρουόμενων επιδιώξεών τους. Στην πραγματικότητα τα ακριβή αποτελέσματα την πρώτη Κυριακή θα οριοθετήσουν με σαφήνεια και το πώς θα πορευθούμε στη δεύτερη.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής Επικοινωνίας στην Precise Strategy