Η ώρα της αλήθειας πλησιάζει

Το βράδυ της 14ης Μαΐου θα γνωρίζουμε τη σύνθεση της νέας 600μελούς τουρκικής Βουλής και τους πολιτικούς συσχετισμούς εντός της. Ολα δείχνουν, ωστόσο, ότι θα χρειαστεί αναμονή άλλων δύο εβδομάδων, δηλαδή ως τον δεύτερο γύρο της 28ης Μαΐου, προκειμένου να γίνει γνωστό το αποτέλεσμα της πιο καθοριστικής από τις δύο αναμετρήσεις. Αυτής που θα κρίνει ποιος θα είναι ο πρόεδρος της Τουρκίας για την επόμενη πενταετία – ο Ταγίπ Ερντογάν ή ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου. Κι αυτό διότι είναι γνωστό ότι μετά τη συνταγματική μεταρρύθμιση του 2017 σχεδόν όλα τα σημαντικά ζητήματα – από τον σχηματισμό της κυβέρνησης μέχρι τον καθορισμό της οικονομικής πολιτικής – περνούν από τα χέρια του προέδρου.

Η αλήθεια είναι ότι οι (αμφιβόλου ποιότητας και αξιοπιστίας) δημοσκοπήσεις, τουλάχιστον όσες γίνονται γνωστές στο ευρύ κοινό, δεν βοηθούν να ξεκαθαρίσει το τοπίο. Τα ευρήματά τους, άλλωστε, αποτυπώνουν διαφορές, συνήθως υπέρ της νυν αντιπολίτευσης, οι οποίες κινούνται στα όρια του στατιστικού σφάλματος. Ο Κιλιτσντάρογλου εμφανίζεται να προηγείται οριακά του Ερντογάν, με ποσοστό λίγο πάνω από το 42% έναντι 41% του αντιπάλου του, ενώ ο συνασπισμός του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) και του εθνικιστικού-ακροδεξιού MHP του Ντεβλέτ Μπαχτσελί – παρά τις σημαντικές απώλειες (της τάξης του 10%) που καταγράφει έναντι των εκλογών του 2018 – είναι πρακτικά ισόπαλος με τη συμμαχία των «6».

Σε αυτό το φόντο, είναι λογικό τα βλέμματα να πέφτουν σε εκείνους τους παράγοντες που μπορεί να αποδειχθούν καθοριστικοί για την έκβαση της διπλής αναμέτρησης. Οσον αφορά τον νέο πρόεδρο, ρόλο-κλειδί φαίνεται πως θα έχει ο Μουχαρέμ Ιντζέ, μέχρι το 2021 και επί πολλά χρόνια συνοδοιπόρος του Κιλιτσντάρογλου στο CHP και νυν ηγέτης του Κόμματος της Πατρίδας, ο οποίος κατηγορείται από την αντιπολίτευση ότι με την απόφασή του να κατέβει αυτόνομα της στερεί τη νίκη από την πρώτη Κυριακή. Αν και αρκετοί θεωρούν βέβαιο ότι οι ψηφοφόροι του στον δεύτερο γύρο δεν θα στηρίξουν τον Ερντογάν, αυτό δεν είναι δεδομένο, ειδικά όσο ο ίδιος δεν ανοίγει τα χαρτιά του.

Οι πάνω από 15 εκατομμύρια Κούρδοι, την ίδια στιγμή, είναι η «δεξαμενή» στην οποία προσβλέπουν όλοι. Το προφανές συμπέρασμα είναι ότι με την απόφασή του να μην παρουσιάσει υποψήφιο για την προεδρία το HDP «κλείνει το μάτι» στον Κιλιτσντάρογλου. Παρ’ όλα αυτά, παρά τη φυλάκιση μεγάλου μέρους της ηγεσίας του κόμματος από το καθεστώς Ερντογάν και τον πόλεμο που αυτό έχει κηρύξει κατά των ομοεθνών τους σε Συρία και Ιράκ, οι Κούρδοι είναι δύσκολο να ξεχάσουν όσα δεινά έχουν υποστεί στο παρελθόν από τους κεμαλιστές – έστω κι αν ο σημερινός ηγέτης τους και διεκδικητής της προεδρίας θεωρείται από αρκετούς μάλλον μετριοπαθής.

Από την άλλη, ο κουρδικός πληθυσμός στοχεύει σε μια ισχυρή εκπροσώπηση και στη νέα Βουλή, είτε με το HDP είτε – εάν αυτό απαγορευτεί, όπως όλα δείχνουν – με το Κόμμα της Πράσινης Αριστεράς. Υπενθυμίζεται ότι στην απερχόμενη Βουλή υπάρχουν θεωρητικά 67 κούρδοι βουλευτές (στην πράξη λιγότεροι λόγω των διώξεων) και εφόσον οι έδρες αυτές διατηρηθούν ή αυξηθούν – το όριο του 7% θεωρείται δεδομένο ότι δεν θα αποτελέσει εμπόδιο -, τότε κανείς από τους δύο μεγάλους συνασπισμούς δεν θα είναι σε θέση να κυβερνήσει όπως θέλει.

Η αβεβαιότητα, λοιπόν, κυριαρχεί σε μια Τουρκία «πληγωμένη» τόσο οικονομικά όσο και από τους καταστροφικούς σεισμούς της 6ης Φεβρουαρίου. Χωρίς να είναι βέβαιο ότι το σκηνικό θα καθαρίσει μετά τις εκλογικές αναμετρήσεις – ή, ακόμη χειρότερα, ότι η χώρα δεν θα βιώσει εκτροπές…