Πάσχα στην πόλη

Πάσχα των διακοπών και της προσμονής του καλοκαιριού. Των απολογισμών της χρονιάς που πλησιάζει στο τέλος. Των σχεδίων, των ονείρων, της γλυκιάς μελαγχολίας. Των παραδόσεων. Ποτέ δεν μου άρεσε να φεύγω ταξίδια στις γιορτές. Επιμένω εμμονικά να κάνω προσομοίωση των παιδικών μου χρόνων. Πάσχα με την οικογένεια, στο ίδιο σπίτι, Ανάσταση στην ίδια εκκλησία. Στο ίδιο ακριβώς σημείο. Στο πλάι, στα δεξιά του ναού. Η επαναληψιμότητα δίνει ασφάλεια. Ή φανερώνει ανασφάλεια; Τι σημασία έχει; Πια αποδέχεσαι τον εαυτό σου όπως είναι. Τον αγαπάς περισσότερο. Δείχνεις κατανόηση σε σενα και στους άλλους. Οι γωνίες λειαίνονται, οι βεβαιότητες δεν σε βασανίζουν πια. Πάσχα με «Ιησού από τη Ναζαρέτ». Κλεφτές ματιές στην τηλεόραση λίγο πριν απ’ τη βραδινή έξοδο. Σταματάς ό,τι κάνεις για να ακούσεις τη μουσική των τίτλων αρχής. Ξέρεις τους διαλόγους απέξω, λες κάθε ατάκα πριν ειπωθεί. Κλείνεις τα μάτια και γυρνάς τον χρόνο πίσω. Με ποιους έβλεπες την ίδια σειρά όταν ήσουν παιδί; Εικόνες, αναμνήσεις, ένα αδιόρατο χαμόγελο. Για λίγο σταματάς την αναπόληση και αρχίζεις τους υπολογισμούς. «Εδώ και πόσα χρόνια βλέπω την ίδια σειρά ξανά και ξανά;». Αφήνεις γρήγορα τις πράξεις όταν συνειδητοποιείς τον αριθμό που φανερώνει τα χρόνια που πέρασαν. Αρκεί η κατάθλιψη των γιορτών. Γελάς με τον εαυτό σου, πατάς το off στο τηλεκοντρόλ.

Κάνεις προσπάθειες κοινωνικοποίησης. Απαντάς σε μηνύματα, αποδέχεσαι βιαστικά προσκλήσεις που είχες αφήσει αναπάντητες. Φτιάχνεις το πρόγραμμα των γιορτών. «Πού θα χωρέσουν όλα;». Ποτέ δεν χωράνε, στο τέλος επιλέγεις να δεις μόνο τους πολύ δικούς σου ανθρώπους, με τους οποίους ξέρεις ότι θα νιώσεις ασφάλεια. Ατελέσφορη η προσπάθεια κοινωνικοποίησης… Οδηγείς σε μποτιλιαρισμένους δρόμους, φανάρια, αναμονή, εκνευρισμός. Αναλογίζεσαι, «γιατί έλεγα πριν από λίγες μέρες στο δελτίο «η πόλη θα αδειάσει στις γιορτές, οι πληρότητες σε δημοφιλείς προορισμούς αγγίζουν το 100%», αφού όλοι είναι εδώ, στον ίδιο δρόμο που βρίσκομαι μποτιλιαρισμένη». Ξεκινάς να γράφεις tweet για όσους γκρίνιαζαν, ενώ τελικά είναι όλοι έξω και διασκεδάζουν. Το σβήνεις βιαστικά, δεν έχεις όρεξη βραδιάτικα για hate speech από τα τρολ της βάρδιας. Στο θυμίζουν οι νεραντζιές που ανθίζουν στους δρόμους της πόλης και διαλύουν κάθε τοξικότητα ή άσχημη σκέψη. Το άρωμα της αισιοδοξίας και της βεβαιότητας πως τελικά όλα θα πάνε καλά. Δυναμώνεις τη μουσική στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου, κινείσαι ρυθμικά στη μελωδία, τραγουδάς δυνατά. Πληκτρολογείς sms στο What’s app: «Μήπως τελικά αντί για φαγητό να πάμε για χορό;».

Βράδυ Μεγάλου Σαββάτου. Η οικογένεια σμίγει για την εκκλησία στις 12 παρά 10. Κάθε χρόνο τα ίδια αστεία για το άναμμα του κεριού, πάντα άγχος πως στο τέλος θα φτάσουμε όταν η Ανάσταση θα έχει γίνει. Για λίγο σταματάω να μιλάω με τους δικούς μου, το μυαλό μου φεύγει και το βλέμμα μου αναζητά εκείνους που στέκουν παράμερα έξω από την εκκλησία μόνοι, χωρίς συντροφιά. Πάντα η ίδια εικόνα. Κινούνται διακριτικά, προσπαθούν να περνούν απαρατήρητοι, ξεγλιστρώντας από βλέμματα, ενώ την ώρα της ανταλλαγής των φιλιών κοιτούν αμήχανα προς τον ουρανό τα βεγγαλικά, πριν πάρουν μόνοι τον δρόμο της επιστροφής. Το βλέμμα μου επικεντρώνεται σε μια γυναίκα γύρω στα 50. Ποιες διαδρομές ζωής την οδήγησαν να είναι μόνη αυτό το βράδυ; Προσπαθώ να κινηθώ διακριτικά προς τα εκεί. Την ώρα του «Χριστός Ανέστη» γυρνάω δήθεν αυθόρμητα προς το μέρος της λέγοντας Χριστός Ανέστη και σε εκείνη. «Αληθώς» απαντά διστακτικά, αλλά με ένα πλατύ χαμόγελο. Το χαμόγελο που ίσως τη σώσει από μια δύσκολη βραδιά. Ισως και εμένα.