Οι δεσμεύσεις των εταίρων

Η κυβέρνηση διαψεύδει ότι θα ενισχύσει την Ουκρανία με την αποστολή «βαρέων» εξοπλισμών. Αλλά, ως μέλος της ΕΕ και του ΝΑΤΟ, έχει συνυπογράψει συγκεκριμένες δεσμεύσεις. Ενα πρόσφατο παράδειγμα είναι, π.χ. η ευρωπαϊκή συμφωνία για την επιδότηση παραγωγής και αγοράς πυρομαχικών 155 χιλιοστών, προκειμένου να σταλούν στην Ουκρανία και να αναπληρωθούν τα αποθέματα, προκειμένου, αντί να επωφελούνται μόνο οι ιδιώτες, να τονωθεί η ευρωπαϊκή βιομηχανία με κοινοτικές επενδύσεις. Το ελληνικό παράδοξο είναι το εξής: Ο πιστοποιημένος από το ΝΑΤΟ παραγωγός των πυρομαχικών αυτών στην Ελλάδα είναι η συστηματικά απαξιωμένη κρατική βιομηχανία, τα ΕΑΣ. Η μια μονάδα τους, του Αιγίου, είναι μη λειτουργική εξαιτίας βλαβών από τον σεισμό του 1995 (!) ενώ πρόσφατα απορρίφθηκε (για πολλοστή φορά) αίτημα χρηματοδότησης για την αποκατάστασή τους. Η δεύτερη μονάδα προορίζεται για να μετατραπεί σε «πάρκο υπουργείων».

Οι συζητήσεις για εξοπλισμούς δεν είναι ευχάριστες, η ανάγκη τους όμως είναι πραγματικότητα. Κι αν οι συνεχείς αγορές από το εξωτερικό είναι μια σαφώς ευκολότερη λύση με διπλωματικά οφέλη, η εγχώρια παραγωγή αφήνει τουλάχιστον πίσω της κάτι στο ΑΕΠ μας κι εξασφαλίζει δουλειές. Το να χτίζεις, ναι, είναι σίγουρα πιο δύσκολο από το να γκρεμίζεις. Οταν το κάνουν άλλοι όμως – συμπεριλαμβανομένου του αιώνιου «εχθρού» μας, της Τουρκίας – μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς.