Μια πιο ήρεμη ζωή

Τον περασμένο Νοέμβριο, η Τζασίντα Αρντερν και η Σάνα Μάριν έσφιγγαν τα χέρια, χαμογελώντας μπροστά από τους φακούς των φωτογράφων. Οι δημοσιογράφοι δεν ήξεραν πώς να τις διαχειριστούν και το σούσουρο έγινε μεγαλύτερο από την υπόνοια πως η πρωθυπουργός της Νέας Ζηλανδίας και η πρωθυπουργός της Φινλανδίας συναντιούνται λόγω του φύλου τους. Πέντε μήνες μετά, καμία από τις δύο δεν είναι πια στη θέση της. Οι αντικαταστάτες τους είναι, και στις δύο περιπτώσεις, άνδρες.

Η Αρντερν παραιτήθηκε σχεδόν ξαφνικά, γιατί ένιωθε πως δεν είχε κάτι παραπάνω να δώσει – τυχαία ή όχι, την ίδια περίοδο είχαν ξεκινήσει οι πρώτες κακές δημοσκοπήσεις. «Ας παντρευτούμε επιτέλους!», δήλωσε δημόσια, καθόλου ειρωνικά, απευθυνόμενη στον πατέρα του παιδιού της, λίγη ώρα μετά την ανακοίνωση της απόφασής της. Η Μάριν αποχαιρέτησε τον πρωθυπουργικό θώκο γιατί έχασε τις εκλογές, γιατί το κόμμα της ήρθε τρίτο. Παραιτήθηκε και από την ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών, ελπίζοντας πως από εδώ και πέρα θα ζήσει «μια πιο ήρεμη ζωή».

Οταν οι δυο τους ανέλαβαν τα ηνία, οι γυναίκες ανά τον κόσμο είδαν πως ανοίγεται μια νέα σελίδα για την εκπροσώπησή τους. Ηταν δύο πολιτικοί 42 και 37 ετών, που δεν απαρνήθηκαν τη νεότητά τους και τις συνήθειές τους για να αποκτήσουν εξουσία, δεν έκρυψαν την προσωπική τους ζωή. Οταν η Αρντερν έγινε μητέρα διαμόρφωσε το πρωθυπουργικό γραφείο έτσι ώστε να εξυπηρετεί τις ανάγκες της νεογέννητης κόρης της. Η Μάριν τόλμησε να πάει σε συναυλία με μπουφάν, σκισμένο σορτς και αρβυλάκια, υπερασπίστηκε το δικαίωμά της να διασκεδάζει σαν κανονικός άνθρωπος απέναντι στην πολιτική ορθότητα που ενίοτε ορίζεται ακόμα από την αντρική κανονικότητα.

Οι ήττες τους, από μόνες τους, δεν είναι απογοητευτικές – κανείς (άρα καμία) δεν είναι αενάως πετυχημένος ή αλάνθαστος. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η παραδοχή, η συνειδητοποίησή τους, σημαίνει επιστροφή σ’ έναν άλλο ρόλο. Μια αρχηγός κράτους περίμενε να αποχωρήσει για να παντρευτεί, γιατί δεν μπορούσε να το κάνει όσο βρισκόταν στη θέση της. Μια ομόλογός της παραδέχεται πως θέλει «μια πιο ήρεμη ζωή», χωρίς μεγεθυντικό φακό σε κάθε της κίνηση. Η Αρντερν και η Μάριν θυσίασαν ένα κομμάτι του εαυτού τους για να έχουν δημόσιο αξίωμα. Το ίδιο δεν θα είχε απαιτηθεί από αυτές, τουλάχιστον στον ίδιο βαθμό, αν δεν ήταν γυναίκες. Στο τέλος, δεν αποτέλεσαν νέο παράδειγμα – συμβιβάστηκαν κι αυτές με τους κανόνες που βρήκαν. Δεν τους άλλαξαν, έγιναν εξαιρέσεις που τους επιβεβαίωσαν.

«Μια πιο ήρεμη ζωή», ιδιωτική, χωρίς κάμερες έξω από το σπίτι. Μια καθημερινότητα χωρίς το άγχος της διακυβέρνησης της χώρας, που προσφέρεται ως αντάλλαγμα για το όνειρο εκείνης της μέρας που δεν θα έχει σημασία να αποδείξεις ποια είσαι και τι αξίζεις. Που δεν θα χρειάζεται να ζυγίσεις τι αντέχεις και τι όχι. Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί δεν είναι οι μόνες που ήρθαν ή θα έρθουν ποτέ αντιμέτωπες με το ίδιο δίλημμα. Τόσες γυναίκες, ενόψει και των ελληνικών εκλογών, κάνουν το ίδιο. Αλλες τόσες παλεύουν να πάνε ενάντια στο τάιμινγκ, ώστε να μη χρειαστεί να έρθει η ώρα να διαλέξουν. Και βλέποντας το τέλος της πρώτης «μετά Μέρκελ» γυναικείας πολιτικής εποχής να φεύγει συνειδητοποιούν, ξανά, πως τέτοιου είδους αλλαγές δεν είναι ποτέ αποτέλεσμα «βέλτιστης πρακτικής εξωτερικού».