Μερική άγνοια

Ο γάμος

Στο σποτ του ΣΥΡΙΖΑ για τον γάμο ομοφύλων εμφανίζεται ο Αλέξης Τσίπρας να λέει ότι κατά τον Κυριάκο Μητσοτάκη «δεν είναι ακόμα η ώρα». Ας μου επιτραπεί μια παρέμβαση καθώς η θέση του Πρωθυπουργού διατυπώθηκε έπειτα από δική μου ερώτηση στη συνέντευξη Τύπου της ΔΕΘ. Τότε ο Μητσοτάκης είχε απαντήσει «κάθε πράγμα στην ώρα του». Εντάξει, το νόημα δεν αλλάζει δραματικά, απλώς ο τόνος της απάντησης δεν ήταν αρνητικός.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, βάζει στο τραπέζι τον γάμο των ομοφύλων, αλλά και την τεκνοθεσία. Είναι η πρώτη συζήτηση με σοβαρό προγραμματικό περιεχόμενο που ανοίγει σε αυτήν την τοξική προεκλογική περίοδο. Και έχω την αίσθηση ότι βάζει δύσκολα στη Νέα Δημοκρατία. Διότι όταν έχεις τέτοια κινητικότητα στα δεξιά σου με το κόμμα Κασιδιάρη να μετράει με ταξίμετρο την άνοδο των ποσοστών του, είναι κομμάτι δύσκολο να εξαγγείλεις τον γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια, πόσω μάλλον και την τεκνοθεσία. Από την άλλη όμως, αν θέλεις να παραμείνεις συνεπής συνομιλητής του κεντρώου ακροατηρίου, οφείλεις κάτι να πεις επί του θέματος. Εστω να μιλήσεις θετικά για τον γάμο και να παραμείνεις επιφυλακτικός για την τεκνοθεσία. Βέβαια η Νέα Δημοκρατία έχει να επιδείξει την τοποθέτηση ανοιχτά ομοφυλόφιλων στελεχών σε κυβερνητικές θέσεις. Ωστόσο αυτό κινείται πλέον στη σφαίρα του αυτονόητου, δεν αρκεί για να πείσει τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Θυμίζω επίσης ότι με πρωτοβουλία Μητσοτάκη συνεστήθη επιτροπή που εργάστηκε σε θέματα δικαιωμάτων αυτής της κοινότητας. Ουσιαστικά κατέληξε σε μία κεντρική πρόταση για τη θεσμοθέτηση του γάμου. Εκ των πραγμάτων, η έκθεση αυτή παραμένει σε κάποιο συρτάρι στο Μαξίμου, δεν τη θυμάται σχεδόν κανείς. Το ερώτημα, λοιπόν, είναι τι θα κάνει η Νέα Δημοκρατία τώρα που στα τηλεοπτικά πάνελ τα στελέχη της αντιπολίτευσης θα θέτουν σε προγραμματική βάση το θέμα. Θα πει κάτι ή θα το προσπερνάει αφήνοντας στο τραπέζι κάποιες θετικές προθέσεις; Αλλά και οι προθέσεις δεν αρκούν όταν ο άλλος εκφράζει θέσεις. Περιμένουμε, λοιπόν, με τεράστιο ενδιαφέρον την απάντηση του Μητσοτάκη. Γιατί κάποια στιγμή θα δεχθεί την ερώτηση, δεν μπορεί να την αποφύγει.

To bullying μίας γενιάς

Ενας δεκαπεντάχρονος υπέστη άγριο bullying στο Αρσάκειο. Η είδηση δεν βρίσκεται, φυσικά, στην κακοποίηση, αλλά στο σχολείο. Διότι καθημερινά, σε όλα τα σχολεία, ειδικά της Δυτικής Αττικής, το bullying είναι στοιχείο κανονικότητας. Απλώς, στα λαϊκά προάστια, αυτά τα πράγματα δεν παίρνουν διαστάσεις ή λύνονται αλλιώς. Συχνά σπρώχνονται κάτω από το χαλάκι της σιωπής. Ομως αυτό που συμβαίνει με τη σημερινή γενιά των εφήβων, ενδεχομένως να είναι και ένας λογαριασμός που θα έρθει στο μέλλον. Ναι, είναι τα παιδιά που γεννήθηκαν μέσα στην κρίση και όταν έβγαλαν τις τσίμπλες από τα μάτια βρέθηκαν σε περιβάλλον lockdown. Είναι και κάτι ακόμα στο οποίο δεν δίνουμε σημασία: τα παιδιά αυτά μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον τόσο έντονα ναρκισσιστικό, που στο τέλος γίνεται κακοποιητικό. Οταν πλέον η δημοφιλία ή η απόρριψη μετριούνται με likes και views και όταν η εικόνα γίνεται βασικό μέτρο αξιολόγησης, τότε η πίεση που υφίσταται αυτή η γενιά καθίσταται αδιανόητη για τους μεγαλύτερους. Και αν δεν θέλετε να περιμένετε το μέλλον, ρίξτε τώρα μια ματιά στο TikTok.

Κινούμενα σχέδια

Δευτέρα βράδυ, λίγο πριν απ’ τα μεσάνυχτα. Κάνω ζάπινγκ μέχρι να αρχίσει η «Μεγάλη Εικόνα» στο Mega, με τη Νίκη Λυμπεράκη να φιλοξενεί σε μία απολαυστική συνέντευξη τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Και στέκομαι στο Kontra όπου ο Αδωνις Γεωργιάδης μονομαχεί με τον Νίκο Φίλη υπό τη διεύθυνση της Αναστασίας Γιάμαλη. Φωνάζουν και οι δύο καθώς ο ένας προσπαθεί να καλύψει τον άλλον στην ανάγνωση tweets. Ο Αδωνις διαβάζει tweets του Μιθριδάτη, αρνούμενος («δεν μπορώ, δεν αντέχω») να εκστομίσει τις κακές λέξεις. Ο δε Φίλης διαβάζει παλαιά tweets του Γεωργιάδη. Η Γιάμαλη προσπαθεί, ματαίως, να τους επαναφέρει στην τάξη. Μου φάνηκε τόσο αστείο, γέλασα τόσο πολύ, αλλά, δυστυχώς, έπρεπε να αφήσω τα κινούμενα σχέδια για να δω Βενιζέλο και Λυμπεράκη, σε μία συζήτηση που θύμισε πώς πρέπει να είναι η τηλεόραση.