Για τρία σινεμά

Θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε την κλασική προσέγγιση. 60άρης: «Αχ, τι κρίμα να κλείνουν κινηματογράφοι, δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που πήγα σινεμά με το κορίτσι μου, ήταν μια ρομαντική ταινία, θυμάμαι που έκλεισαν τα φώτα κι αφήσαμε να μας παρασύρει η μαγεία της εικόνας, κι ήταν όλα τόσο συγκινητικά, και κάποια στιγμή είδα το κορίτσι μου να δακρύζει και της έσφιξα το χέρι, και η μουσική ήταν υπέροχη, και δεν θέλαμε η προβολή να τελειώσει ποτέ». 25άρης: «Ασε ρε μπούμερ, ποιος πάει σινεμά στις μέρες μας;»

Δεν βγαίνει άκρη έτσι. Ας το πάρουμε λοιπόν αλλιώς. Η υπόθεση των τριών κινηματογράφων που απειλούνται με κλείσιμο συμπυκνώνει όλες τις μεγάλες ιδεολογικές αντιπαραθέσεις της εποχής. Η πρώτη αφορά τους πολυσυζητημένους νόμους της αγοράς. Το Ιντεάλ, το Αστορ και η Ιριδα είναι θύματα της στροφής των θεατών προς τις πλατφόρμες, κάτι που δεν συμβαίνει ας πούμε με τα θέατρα, γι’ αυτό και είναι γεμάτα. Για πόσον καιρό μπορεί να συντηρείται ένας κινηματογράφος όταν τις καθημερινές, τουλάχιστον, είναι σχεδόν άδειος;

Αντίλογος: το φαινόμενο είναι πιο σύνθετο, έχει να κάνει και με την ερημοποίηση των μεγάλων δρόμων του κέντρου το βράδυ, απαιτείται λοιπόν μια παρέμβαση πολιτική και πολιτισμική προκειμένου να μην αλλάξει τελείως χαρακτήρα η πρωτεύουσα.

Η δεύτερη αντιπαράθεση αφορά τον ρόλο της πολιτείας. Θα μπορούσε το κράτος να προχωρήσει σε απαλλοτρίωση ιστορικών κτιρίων προκειμένου να σωθούν; Θεωρητικά ναι, πρακτικά κάτι τέτοιο είναι πολύ ακριβό, χρειάζονται λοιπόν έξυπνες λύσεις που περνούν αναγκαστικά από την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ο όμιλος που αγόρασε το κτίριο Σλήμαν-Μελά υπόσχεται όχι μόνο να διατηρήσει τον κινηματογράφο που λειτουργεί εκεί από το 1921, αλλά και να επεκτείνει τη χρήση του.

Αντίλογος: μακάρι να συμβεί αυτό, αλλά τα ευχολόγια δεν αρκούν. Η κυβέρνηση έχει δείξει εδώ και μήνες ασυγχώρητη αδιαφορία για το θέμα, με το υπουργείο Πολιτισμού να δηλώνει αναρμόδιο, το υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας να ζητάει τον χαρακτηρισμό των κινηματογράφων ως διατηρητέας, τον ΕΦΚΑ να καταθέτει ενστάσεις και το Κεντρικό Συμβούλιο Αρχιτεκτονικής του ΥΠΕΝ να σέρνει τα πόδια του. Καλά, δεν μπορεί κάποιος να χτυπήσει το χέρι του στο τραπέζι;

Πολλοί εντάσσουν, τρίτον, την εκστρατεία για τη σωτηρία των σινεμά στη γνωστή διαμάχη της κυβέρνησης με τους καλλιτέχνες ή, τέλος πάντων, στον συριζαίικο συνδικαλισμό. Οι καταληψίες του Ρεξ θα μετακομίσουν τώρα στο Ιντεάλ, σχολιάζουν οι κυνικοί. Oι «ιδιοκτήτες» του υπουργείου Πολιτισμού «ζουν ντιλάροντας και αυξάνοντας τις περιουσίες τους», απαντά ο Φοίβος Δεληβοριάς, μιλώντας για κατευθυνόμενη καταστροφή στην τέχνη.

Αντίλογος: η συζήτηση για την προσωπικότητα μιας πόλης δεν μπορεί να γίνει με όρους τραγουδιών του Μιθριδάτη. Ούτε με όρους μικροκομματικών καβγάδων. Ούτε με όρους αμιγούς οικονομικής ανάλυσης. Κάπως όμως πρέπει να γίνει.