Λαμπρή ιδέα για τα πανηγύρια!

Το Σαββατοκύριακο ήταν όλο του ΠΑΣΟΚ, από πλευράς πολιτικής επικαιρότητας. Ο Νίκος ο Ανδρουλάκης κατάφερε να κάνει όλο τον κόσμο να ασχολείται με τους γρίφους του – ακριβέστερα, το ελαχιστότατο εκείνο μέρος του κόσμου που παρακολουθεί τα πολιτικά. Εισήγαγε τον παράγοντα του πρωθυπουργού – έκπληξη ή, κατά την κυβερνητική ορολογία, τον «άγνωστο Χ» στην εξίσωση της διακυβέρνησης.

Να το εξηγήσω όσο πιο απλά γίνεται: μέχρι τώρα, ψηφίζοντας ένα κόμμα στις εκλογές ψήφιζες και τον ή την πρωθυπουργό της χώρας, με την πρόταση Ανδρουλάκη θα ψηφίζεις κόμμα και πρωθυπουργός μπορεί να αναλαμβάνει κάποιος ο οποίος δεν μετείχε καν στις εκλογές. Οπως άκουσα μάλιστα τον ευφραδέστατο κ. Μάντζο να επισημαίνει, πρόκειται για «αλλαγή παραδείγματος». Ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ εννοούσε ασφαλώς «αλλαγή υποδείγματος» ή, απλούστερα, «πάρανταϊμ τσέιντζ» που λέμε στην καθομιλουμένη. Εχει δίκιο κι ας το λέει λάθος.

Ακούγοντας και τον ίδιο τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, αλλά και τους στενούς συνεργάτες τους, που προθύμως εξηγούσαν στα ΜΜΕ την πρόταση, καταλαβαίνω ότι ο ρόλος του πρωθυπουργού υποβαθμίζεται τελείως στο «νέο παράδειγμα», για να μείνω στην ορολογία του κ. Μάντζου. Πρωθυπουργός πλέον μπορεί να είναι ο οιοσδήποτε, εφόσον πληροί τις προϋποθέσεις. Ούτε πολιτικός αρχηγός, ούτε καν βουλευτής. Ενας ακόμη τεχνοκράτης στην υπηρεσία της κυβέρνησης θα είναι ο πρωθυπουργός, υποθέτω ο σημαντικότερος. Ενα καραγκιοζάκι, δηλαδή, τις κλωστές του οποίου θα χειρίζονται τρεις πολιτικοί αρχηγοί, οι οποίοι θα πρέπει προηγουμένως να συμφωνήσουν μεταξύ τους και, φυσικά, να του το πουν. Υποθέτω και οι τρεις για να είναι σίγουρος. Τρέχα γύρευε, με άλλα λόγια…

Το είχα επισημάνει προ ημερών με τη δέουσα λεπτότητα· τώρα πια όμως είναι κοινός τόπος ότι, για τον Ανδρουλάκη, το πρόβλημα με τον Μητσοτάκη είναι προσωπικό, είναι μια μονομερής βεντέτα. Φάνηκε από την ψυχρότητα κατά τη συνάντησή τους στη Βουλή, με αφορμή τον εορτασμό της 25ης Μαρτίου. (Μεταξύ μας, απορώ γιατί ο Κυριάκος δεν έσπασε τον πάγο με μια επίθεση φιλίας: «Νίκο μου! Τόσες μέρες σε ψάχνω, ευκαιρία να τα πούμε λιγάκι…». Ο άλλος θα λιποθυμούσε από τη σύγχυση. Καλύτερα, λοιπόν, που δεν το έκανε και γλιτώσαμε τα χειρότερα…) Διόλου συμπτωματικό ότι την ιδέα του Ανδρουλάκη έσπευσε να επικροτήσει ο Γιώργος Παπανδρέου. Αυτός, βλέπετε, κατάλαβε με αρκετή καθυστέρηση τη βόμβα που του παρέδωσε η ΝΔ το 2009 και, έκτοτε, η οργή του για τη ΝΔ βράζει. Επίσης, ας μην υποτιμάμε το γεγονός ότι και ο Γιώργος είναι γιος πρωθυπουργού και, ενδεχομένως, συγκρίνει τον εαυτό του με τον Κυριάκο.

Είναι να γελάς και να καγχάζεις με την εξυπνάδα της ιδέας, γιατί, στην πράξη, δεν είναι παρά ένας περίπλοκος τρόπος για να πετύχεις την ακυβερνησία, ενώ υποτίθεται ότι η ακυβερνησία είναι το πρόβλημα που πρέπει να λυθεί. Εχω την εντύπωση ότι, άθελά του, προσφέρει υπηρεσία στην κυβέρνηση ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και, εν πάση περιπτώσει, παραβλέπει το σταθερό εύρημα των δημοσκοπήσεων: η πλειονότητα των πολιτών θέλει σταθερότητα. Μετά τις δεύτερες εκλογές θα καταλάβει τη σημασία αυτής της παράλειψης, αλλά θα είναι αργά.

Παρεμπιπτόντως, δεν καταλαβαίνω γιατί οι συνεργάτες του Ανδρουλάκη μέμφονται τον Ανδρέα τον Lovέρδο, επειδή εξέφρασε την κατάπληξή του για την ιδέα του προέδρου. Από πότε δηλαδή είναι «πολιτικά παράδοξο», όπως το χαρακτηρίζουν, να συμφωνεί κάποιος με τον Σκέρτσο ή τον Οικονόμου;

Η ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ

Την επομένη κιόλας του άγριου φονικού στο Δροσερό της Ξάνθης, η οικογένεια του θύματος έκαψε το σπίτι του δράστη. Κάπου διάβασα μάλιστα ότι προτού βάλουν τη φωτιά το λεηλάτησαν. Και ο νους μου πήγε αμέσως στην ομορφιά που χάθηκε: στις χρυσές Λουί Κατόρζ πολυθρόνες με την κατάμαυρη, βελούδινη ταπετσαρία, στους ανάγλυφους κορινθιακούς κίονες από γύψο με το χρυσό κιονόκρανο, στις επίχρυσες πόρτες. Ολα αυτά έχουν πια χαθεί. Και μολονότι ξέρω ότι δεν είναι σωστό αυτό που θα πω, ελπίζω τουλάχιστον να γλίτωσε η μία έστω από τις ωραίες πολυθρόνες. Εύχομαι κάποιος από τους εισβολείς να τη λυπήθηκε, να τη φορτώθηκε στην πλάτη και να την πήγε σπίτι του.