Παρεμβάσεις

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να πάρει ένας δημοσιογράφος μια συνέντευξη. Ο επιθετικός: συναντάται κυρίως στον αγγλοσαξονικό κόσμο και στηρίζεται σε μια άρρητη συμφωνία ότι δεν υπάρχουν απαγορευμένες ερωτήσεις και δεν υπάρχουν μακροσκελείς απαντήσεις. Ο ειρωνικός: ο στόχος εδώ δεν είναι τόσο να αποσπαστούν απαντήσεις, όσο να γελοιοποιηθεί ο συνεντευξιαζόμενος. Ο στρατευμένος: αυτός που ρωτάει βρίσκεται στην ίδια γραμμή με εκείνον που απαντάει και αυτό που ενδιαφέρει και τους δύο είναι να αναδειχθούν ορισμένα θέματα.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης ανήκει στη σχολή της ευγενικής δημοσιογραφίας. Είτε έχει απέναντί του έναν τοξικομανή είτε έναν Τσιγγάνο ή τον πρωθυπουργό της χώρας, τον αντιμετωπίζει με τον ίδιο σεβασμό, έστω κι αν η επιμονή του στη χρήση του ενικού είναι παρεξηγήσιμη. Οι συνεντεύξεις του είναι προσεγμένες κι έχουν πάντα ενδιαφέρον, ίσως επειδή ο Θεοδωράκης εμπνέει εμπιστοσύνη στον συνομιλητή του, τον κάνει να αισθάνεται άνετα και του αποσπά κουβέντες προσωπικού χαρακτήρα που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έλεγε. Αυτό συμβαίνει ακόμη κι όταν ο θεατής νιώθει ότι ορισμένες ερωτήσεις, ή έστω το περίγραμμά τους, έχουν συζητηθεί προηγουμένως μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών.

Αλλά δεν ήταν αυτός ο λόγος για τον οποίο τα έβαλαν πολλοί με τον Θεοδωράκη για την προχθεσινή του συνέντευξη με τον Πρωθυπουργό. Η βασική κατηγορία που δέχθηκε ήταν ότι «ξέπλυνε» τον βασικό ένοχο για τα Τέμπη, λες κι έχουν στηθεί πάλι λαϊκά δικαστήρια όπως τότε με τον Καζάκο στο Σύνταγμα. Το αστείο, ή το θλιβερό, είναι ότι ο ισχυρισμός αυτός διατυπώθηκε πριν ακόμη προβληθεί η συνέντευξη, ενώ κατά τη διάρκεια της προβολής της μέλη του Ρουβίκωνα επιτέθηκαν στο σπίτι του δημοσιογράφου (έκαναν «παρέμβαση», σύμφωνα με τη συριζαϊκή αργκό) και έγραψαν υβριστικά συνθήματα στους τοίχους. Οι επικριτές του, επώνυμοι κι ανώνυμοι, με κουκούλες και χωρίς, έδειξαν έτσι για άλλη μια φορά πώς αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία.

Μπορεί φυσικά να έχει κανείς ενστάσεις για τις ερωτήσεις που έγιναν ή δεν έγιναν, για τη σκηνοθεσία της συνέντευξης ή για τις διαφημίσεις που έπαιξαν στα διαλείμματα. Η επιλογή να μη θιγεί το ζήτημα των υποκλοπών είναι αλήθεια ότι ξένισε, όσο κι αν ήταν σαφές από την αρχή ότι το αντικείμενο της κουβέντας ήταν η τραγωδία των Τεμπών. Η είδηση που βγήκε για τον χρόνο των εκλογών είναι από μόνη της αμφιλεγόμενη, αφού οι πρόωρες εκλογές δεν προαναγγέλλονται. Ολα αυτά όμως συνιστούν μια πολιτική κριτική. Ο Θεοδωράκης, αντιθέτως, έγινε στόχος πρώτον επειδή είναι «συστημικός δημοσιογράφος» (δηλαδή μπάτσος, γουρούνι, δολοφόνος) και δεύτερον επειδή είναι ο Θεοδωράκης (δηλαδή ο ιδρυτής του Ποταμιού, που χάλασε ισορροπίες, ενόχλησε κατεστημένα, υποστήριξε το όνομα της Βόρειας Μακεδονίας και τον ελληνοτουρκικό διάλογο κ.λπ.).

Οχι πως μασάει. Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, όμως, μήπως ασχοληθεί για μια φορά λίγο πιο σοβαρά με τις χαριτωμένες «παρεμβάσεις» και τους δράστες τους;