Αδεια επέστρεψαν στις ράγες τα βαγόνια του προαστιακού

Για να φτάσει κανείς στην αποβάθρα της Γραμμής 8 στον σταθμό Λαρίσης, θα πρέπει να περάσει από την είσοδο του κτιρίου με τις δύο «συμπληγάδες»: από τα δεξιά, τα στεφάνια με τα ξεραμένα λουλούδια, στη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν στα Τέμπη, από φοιτητικούς συλλόγους, με την υπόσχεση γραμμένη με γράμματα χρυσά, «δεν θα σας ξεχάσουμε ποτέ», και, από τα αριστερά, τον κύριο Θωμά τον κουλουρτζή, σύμβολο ακούσιο του ρητού «η ζωή συνεχίζεται», ο οποίος στέκει πίσω από την προθήκη με τα σουσαμένια κουλούρια έτοιμος να εφοδιάσει τους ταξιδιώτες της γραμμής του προαστιακού, που ανοίγει και πάλι ύστερα από 21 ημέρες. «Ανοιξαν τα τρένα;» τον ρωτά μια κυρία κι εκείνος της απαντά: «Ευτυχώς άνοιξαν γιατί όσο ήταν κλειστά κι εγώ δεν ήμουν εδώ. Βέβαια, ακόμα δεν έχει πολλά πράγματα».

«Η κίνηση είναι μειωμένη»

Μέσα στα εκδοτήρια, η κίνηση για πρωινό καθημερινής, όπως εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο υπάλληλος που βρίσκεται εκεί από τα ξημερώματα, δεν κινείται σε επίπεδα κανονικά. «Η κίνηση είναι μειωμένη, θα έλεγα ότι περισσότερο θυμίζει δρομολόγιο Σαββατοκύριακου» αναφέρει, και μου δίνει το εισιτήριο που κάτω από τον λογότυπο της Hellenic Train φέρει την ώρα αναχώρησης (11.27) και την ώρα άφιξης στον τερματικό σταθμό (12.50) της Χαλκίδας. Ο ουρανός πάνω από την αποβάθρα δεν έχει αποφασίσει αν θέλει να είναι συννεφιασμένος ή ηλιόλουστος. Και έτσι ταιριάζει γάντι με την ψυχολογία των λιγοστών ανθρώπων στην αποβάθρα που περιμένουν με συναισθήματα ανάμεικτα τον πέμπτο κατά σειρά συρμό προς Χαλκίδα. Είναι οι επιβάτες της πρώτης ημέρας επανεκκίνησης του προαστιακού μετά την εθνική τραγωδία της 28ης Φεβρουαρίου και το γνωρίζουν, είτε το λένε είτε όχι. Στα «πηγαδάκια» της αποβάθρας οι συζητήσεις περιστρέφονται γύρω από τα κυρίαρχα αφηγήματα για τους υπαίτιους. «Αυτός ο άνθρωπος ήταν επικίνδυνος, δεν ήξερε τι του γινόταν» λέει ένας κύριος. «Δεν αφήνεις έναν μαθητευόμενο μόνο του στο τιμόνι» του απαντά ο διπλανός του.

Από τα μεγάφωνα αναγγέλλεται η άφιξη του προαστιακού για Χαλκίδα των 11.27 και όλοι επιβιβάζονται στα βαγόνια. Τελευταία ανεβαίνει η Μαρία που περιμένει τον προαστιακό για Αγιο Στέφανο. «Παίρνω τον προαστιακό για να πάω σπίτι μου. Ανασφάλεια νιώθω αλλά και τι να κάνω; Δεν πιστεύω ότι άλλαξε κάτι, απλώς βασίζομαι στο ότι η διαδρομή είναι μικρή και οι πιθανότητες να γίνει κάτι είναι λίγες. Πάντως η μαμά μου δεν το ξέρει ότι μπήκα στο τρένο πρώτη μέρα που άρχισαν τα δρομολόγια» εξηγεί από τη θέση της στο τέταρτο βαγόνι.

Με 7 άτομα στο πρώτο βαγόνι

Ο προαστιακός ξεκινά με 26 άτομα: 7 στο πέμπτο βαγόνι, 7 στο τέταρτο, 5 στο τρίτο, κανένα στο δεύτερο και 7 στο πρώτο. Ενα από τα άτομα του πρώτου βαγονιού, ο κύριος Γιάννης, 80 ετών. Κάθε δέκα ημέρες παίρνει τον προαστιακό για Χαλκίδα. Οπως μου εξηγεί, έχασε πρόσφατα τη γυναίκα του και τον φιλοξενούν εκεί οι κουμπάροι του. «Με το δυστύχημα δεν τρόμαξα, επηρεάστηκα ως άνθρωπος βέβαια. Είμαι κι εγώ παθών, έχω χάσει τον αδερφό μου 22 χρονών από αυτοκινητικό δυστύχημα και μέχρι σήμερα δεν φεύγει με τίποτα. Αλλά δεν επηρεάστηκα να φοβάμαι. Ισα ίσα, που είπα και πάλι πρώτο βαγόνι θα πάω. Θέλω όμως να είναι όλα ασφαλή, γιατί υπάρχει και κόσμος που φοβάται, και με το δίκιο του» μου λέει. «Επόμενος σταθμός, Δεκέλεια» ακούγεται από τα μεγάφωνα του συρμού. Βαδίζοντας προς τα πίσω βαγόνια, που μοιάζουν με κάδρα από ταινία του Κιούμπρικ όπου όλα είναι έρημα και συμμετρικά, η κυρία Ελευθερία με ενημερώνει πως κανονικά Τετάρτη τα βαγόνια είναι γεμάτα. «Εγώ νιώθω άνετα, δεν έχω φόβο. Το τρένο είναι ένα μέσο που μας εξυπηρετεί πολύ για τις δουλειές μας. Με τα λεωφορεία τόσες μέρες κάναμε να επιστρέψουμε 3 ώρες. Με μια καλή συνεννόηση όλα θα πάνε καλά. Είναι και οικονομικό μέσο. Τον σιδηρόδρομο τον εμπιστεύεται πολύς κόσμος, μην κοιτάτε σήμερα που είμαστε πιο λίγοι γιατί ακόμα δεν έχει γίνει γνωστό». Μερικές θέσεις πιο πέρα κάθεται ο Χρήστος, 64 ετών, που κατεβαίνει στις Αφίδνες. «Αυτή η γραμμή είναι καλή και πρέπει να ενισχυθεί. Αμα δεν χυθεί αίμα, δεν αλλάζει κάτι. Εδώ, δυστυχώς, χύθηκε το αίμα των νέων παιδιών. Κι εμένα ο γιος μου είχε ταξιδέψει με αυτή τη διαδρομή. Αυτά θα τα ξεπεράσουμε, το θέμα είναι οι αρμόδιοι να κάνουν ό,τι πρέπει» αναφέρει λίγο πριν φτάσουμε στον Αγιο Στέφανο.

«Ο,τι πει ο Θεός»

Στα μπροστινά καθίσματα, η Σταυρούλα και η Μαρία που παίρνουν τον προαστιακό για αγορές στην πρωτεύουσα. «Θέλαμε να μπούμε πάλι στο τρένο. Είμαι της άποψης “ό,τι πει ο Θεός”. Γιατί μπορεί να το πάθω και με το αυτοκίνητο, και με το λεωφορείο, και πεζή» λέει η Σταυρούλα. «Ηταν η κακιά στιγμή» προσθέτει η Μαρία.

Μια 24χρονη φοιτήτρια Ιατρικής έχει προορισμό τα Οινόφυτα. «Μου στοίχισε που δεν είχε προαστιακό αλλά δεν είμαι και χαρούμενη που είμαι πάλι εδώ μέσα, είναι κάπως ανάμεικτα τα συναισθήματα. Αν γινόταν, δεν θα το έπαιρνα καθόλου. Νιώθω ανασφάλεια μέχρι να γίνουν όσα πρέπει αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι. Είναι μονόδρομος» λέει με έκφραση μουδιασμένη. Απέναντι, διαγώνια, ο Ρομπ και η Ελένα από την Αυστραλία. Είπαν να κάνουν βόλτα με ένα ελληνικό τρένο χωρίς να γνωρίζουν ότι είναι η μέρα επαναλειτουργίας του. «Είδαμε τις διαδηλώσεις στο κέντρο και έτσι μάθαμε για τη σύγκρουση. Καταλάβαμε ότι πρέπει να είναι από τα πρώτα δρομολόγια από τα τηλεοπτικά συνεργεία στην αποβάθρα» λέει ο Ρομπ και η Ελένα προσθέτει: «Είναι άσχημο να ξέρεις ότι σκοτώθηκε κόσμος».

«Πώς να ερχόμουν με τα πόδια;»

Στη Χαλκίδα ο κόσμος υποδέχεται τον συρμό με ενθουσιασμό. Ενα κοριτσάκι τρέχει παράλληλα με το τρένο και επιβιβάζεται στο πρώτο βαγόνι. Στο σύνολό τους είναι νέα παιδιά και άνθρωποι του μεροκάματου. Και σε αυτό το δρομολόγιο της επιστροφής – που οι επιβάτες είναι 47 (13 στο πέμπτο βαγόνι, 13 στο τέταρτο, 7 στο τρίτο, 6 στο δεύτερο, 8 στο πρώτο) οι διάλογοι έχουν το ίδιο θέμα. «Ναι, με το τρένο έρχομαι, ρε μαμά, τι αγχώνεσαι; Πώς να ερχόμουν, με τα πόδια;» ακούγεται μια κοριτσίστικη φωνή από τη γαλαρία του πέμπτου βαγονιού. Η οποία προσθέτει: «Θα τα πούμε από κοντά, ο μπαμπάς πώς είναι, πονάει; Πες μου ξανά το νοσοκομείο. Οκ. Θα σε πάρω μόλις φτάσω».