Το γιαπί και η φωτιά στην Κινέτα

Το γιαπί και η φωτιά στην Κινέτα

Εχει χυθεί πολύ μελάνι για την «καταδρομική» τού «έλα με φόρα» brοέδρου στο γιαπί της Λάρισας, προκειμένου να κάνει το γνωστό σόου μπροστά στις κάμερες, και να αποδείξει «επί τόπου» ότι δεν υπήρχε «τηλεδιοίκηση» για τα τρένα. Παρατήρησα την εικόνα προσεκτικά. Δεν ήταν μόνο και το (εντελώς ψεύτικο) ύφος του περιφρόντι, σκεπτόμενου, πολιτικού που προετοιμάζεται να αντικρίσει το απρόσμενο (για το οποίο όμως έχει πλήρως ενημερωθεί εκ των προτέρων – αλλιώς γιατί να ταξιδέψει 700 χιλιόμετρα αυθημερόν στη Λάρισα), είναι και η πρώτη ερώτηση που έκανε στον συνταξιούχο σύντροφο: «Οι γραμμές του τρένου, πού είναι;», για να του απαντήσει ο άλλος «από κει».

Και μα τον Θεό, τι μου θύμισε ρε παιδιά; Την πρώτη ερώτηση που έκανε σε εκείνη τη σύσκεψη που συγκλήθηκε υπό την προεδρία του, στο Συντονιστικό της Πυροσβεστικής, αμέσως μετά την άφιξή του στην Αθήνα, για το Μάτι.

«Η φωτιά στην Κινέτα, πώς πάει;». Αυτό τον ενδιέφερε – την ώρα που είχαν καεί, κάτω από φρικτές συνθήκες, 104 άνθρωποι. Η φωτιά στην Κινέτα!!

Γιατί άραγε; Αυτό δεν το απάντησε ποτέ. Φαντάζομαι ότι θα το αποκαλύψει, αν το αποκαλύψει ποτέ, στα απομνημονεύματά του…

Ο πολακισμός προκαλεί νεύρα

Εναν μίνι εκνευρισμό μαθαίνω ότι προκάλεσε στον «έλα με φόρα» brόεδρο η απόφαση του (υποτίθεται) «μετανοημένου» Πολάκη να απειλήσει ευθέως τον Αδωνι (που δεν ιδρώνει το αφτί του με τίποτε…) και να επιτεθεί στον Νικ. Χατζηνικολάου, λίγες ώρες μετά την απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ να τον επανεντάξει στα ψηφοδέλτια.

Πληροφορούμαι ότι ο εκνευρισμός έφτασε μέχρι του σημείου να αναθέσει σε στενό του συνεργάτη να τηλεφωνήσει στον «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη, το πρωί της Κυριακής και να του μεταφέρει ότι «ο πρόεδρος είναι απογοητευμένος με τη στάση σου, πίστευε ότι θα τηρήσεις αυτά που υποσχέθηκες στη Γραμματεία, και δεν το κάνεις. Δεν βοηθάει η στάση σου το κόμμα».

Δεν ξέρω τι απάντησε ο άλλος, πιθανολογώ ότι θα δικαιολογήθηκε λέγοντας ότι τον «προκάλεσαν» και ο Αδωνις και ο Χατζηνικολάου, αλλά αν κρίνω από τις μετέπειτα αναρτήσεις του, έως και χθες βράδυ (όχι μεταμεσονύκτια, γιατί εκεί το θέμα αλλάζει με τις ρακές), επανέρχεται στη «γραμμή» και στις υποσχέσεις που παρείχε στην Πολιτική Γραμματεία. Μέχρι νεωτέρας βέβαια. Για τον Πολάκη μιλάμε…

(Φυσικά, ο κύριος Μαύρος της MRB μετράει ήδη τις επιπτώσεις τόσο από την «επιστροφή» Πολάκη, όσο και το πώς υποδέχθηκαν οι ψηφοφόροι του Κέντρου την επιστροφή τού «έλα με φόρα» brοέδρου στον άκρατο «πολακισμό»)

Απογοητευμένοι κεντροαριστεροί

Αλλοι που απογοητεύτηκαν με τις εξελίξεις σε αυτό το επίπεδο, είναι οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ. Πίστευαν οι φουκαράδες ότι μετά τον εξοβελισμό τού «πολλά βαρύ και όχι» Πολάκη από τα ψηφοδέλτια των Χανίων, και τη συνέντευξη του «έλα με φόρα» brοέδρου στο Mega ότι η Κεντροαριστερά την οποία υποτίθεται ότι εκφράζουν εκείνοι, θα αποτελούσε πλέον κυρίαρχη τάση στο κόμμα.

Η απογοήτευση ορισμένων εξ αυτών, όπως ο Μπίστης, ο Ραγκούσης και ο Τζουμάκας είναι, όπως με ενημέρωσε σχετικά ο άνθρωπός μου στην Κουμουνδούρου, έκδηλη και δύσκολα υποκρυπτόμενη. Αλλά απ’ ό,τι διαβλέπω, ουδείς επιθυμεί να τη διατυπώσει δημόσια, προφανώς για να μην πέσει στο στόμα του Πολάκη. Ο οποίος έτσι κι αλλιώς δεν τους είδε ποτέ με καλό μάτι αυτούς από το ΠΑΣΟΚ – «εισοδιστές» και καιροσκόπους τους θεωρεί. Δεν το έχει σε τίποτε να τους ονοματίσει κιόλας…

Το μεγάλο ερώτημα

Γιατί «κάτι» πρέπει να γίνεται σε αυτή τη χώρα, και μετά η πολιτεία να αποφασίζει τα αυτονόητα; Χρόνια τώρα, την έχω την απορία, και μου γεννήθηκε για πολλοστή φορά πληροφορούμενος τις χθεσινές δηλώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης, σύμφωνα με τις οποίες, μετατρέπεται σε κακούργημα η κλοπή σιδηροδρομικού υλικού, όπως και η κλεπταποδοχή αυτού του υλικού. Αλλά με την ίδια ένταση που έθεσε εκείνος το θέμα, άλλη τόση πρέπει να έχει και η απάντηση στο ερώτημα που έθεσα προηγουμένως. Γιατί πρέπει να γίνονται όλα αυτά, κατόπιν εορτής;

Το άλλο, για το οποίο πρέπει να γίνει στο πλαίσιο του «όλα στο φως» πλέον, είναι να ερωτηθεί ευθέως ο τέως υπουργός Δικαιοσύνης, και νυν διευθυντής του πολιτικού γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ Μιχάλης Καλογήρου, για το ποιοι λόγοι τον ώθησαν να μετατρέψει τον κακουργηματικό χαρακτήρα της κλοπής σιδηροδρομικού υλικού σε πλημμέλημα, με τη γνωστή, και παγκοίνως γνωστή αλλαγή του Ποινικού Κώδικα λίγες ημέρες πριν από την αποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ από την εξουσία, το 2019. Του το επέβαλε κανείς; Μόνος του το σκέφτηκε; Τους το «πέρασαν» κάποιοι κάτω από τη μύτη; Αγνωστο. Αλλά επειδή το έκανε, νομίζω ότι πρέπει να δώσει μια εξήγηση στο τι συνέβη…

Η λύση για τις κλοπές

Ιδιαίτερο σκέλος, αυτής της ιστορίας που αναδείχθηκε μέσα από την εθνική τραγωδία στα Τέμπη, είναι η ευκολία με την οποία συγκεκριμένες ομάδες μπορούν και κλέβουν το σιδηροδρομικό υλικό, που είναι σχεδόν αποκλειστικά, το εξής ένα: οι χάλκινες καλωδιώσεις του δικτύου. Το ξέρω πως είναι δύσκολο να φυλαχτεί ολόκληρο το δίκτυο ή ακόμη και να προστατευθεί. Αν ήταν εύκολο, για παράδειγμα, δεν θα κυκλοφορούσαν συρμοί-καρνάβαλοι εξαιτίας της δράσης των διαφόρων τύπων που βγάζουν τα απωθημένα τους με τρισάθλια γκράφιτι, για να αναφέρω ένα μόνο παράδειγμα. Αλλά ας πούμε ότι επειδή είναι δύσκολη η φύλαξη, οι συμμορίες έχουν πρόσβαση στο δίκτυο, και κλέβουν καλώδια, αφήνοντας τα τρένα εκτεθειμένα και ως εκ τούτου επικίνδυνα. Τι τα κάνουν τα καλώδια; Τα αποθηκεύουν στους καταυλισμούς; Οχι, προφανώς, κάπου τα πουλάνε. Δεν μπορεί λοιπόν η Αστυνομία να εντοπίσει τους κλεπταποδόχους; Ξέρει, δεν μπορεί να μην γνωρίζει σε ποια σημεία της Αττικής έχουν μάντρες. Γιατί δεν «μαζεύει» κάποιους εξ αυτών, προς παραδειγματισμό όλων; Τι θέλω να πω: ότι εκτός από την αυστηροποίηση της νομοθεσίας, επιβάλλεται και η δραστηριοποίηση της Αστυνομίας να διαλυθούν αυτά τα κυκλώματα. Αλλιώς, την ίδια κουβέντα θα κάνουμε και σε πέντε και σε δέκα χρόνια. Ελπίζω, χωρίς θύματα…

Η μεγάλη του λαϊκισμού σχολή

Σχολή μου φαίνεται έχει ανοίξει στο ΜέΡΑ25 ο απίθανος Κλέων (Γρηγοριάδης), του οποίου είμαι τεράστιος fan όπως κατ’ επανάληψιν έχω δηλώσει, και επαναλαμβάνω σε κάθε ευκαιρία. Η χθεσινή εμφάνιση στο βήμα της Βουλής βουλευτού του κόμματος ονόματι Μ. Απαζίδη, με t-shirt στο οποίο αναγραφόταν «57 νεκροί – 156 υποκριτές», μαζί με δύο ράγες τρένου στο σχήμα του σταυρού, αυτό αποδεικνύει. Οτι δεν έχει απλώς μιμητές, έχει δημιουργήσει ολόκληρη σχολή σκέψης και πράξης, σχετικά με το πώς ένας βουλευτής μπορεί να λαϊκίσει άνευ ορίων.

Σε κάθε περίπτωση, εμένα που έχω παρακολουθήσει το Κοινοβούλιο τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, μόνο θλίψη μου προκαλούν κάτι τέτοια φαινόμενα, που υποβαθμίζοντας συνεχώς το ήθος και το ύφος του λεγόμενου «ναού της Δημοκρατίας» το μετατρέπουν συνειδητά σε καφενείο.

Δεν είναι κρίμα, όχι. Είναι ντροπή για όσους το τίμησαν όλα αυτά τα χρόνια, και ακόμη μεγαλύτερη για όσους έδωσαν μάχες για την αποκατάσταση των δημοκρατικών θεσμών της χώρας, ώστε να μπορεί η κάθε κυρία Απαζίδη να πραγματοποιεί ένα ανέξοδο σόου από το βήμα της Βουλής.