Ο ανένδοτος της αυτοδυναμίας

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές -διάβασα την Κυριακή στο «Βήμα»- με τις δύο πρώτες εκλογικές αναμετρήσεις τα πράγματα είναι εύκολα: οι πρώτες 21 Μαΐου, οι δεύτερες 2 Ιουλίου, άρα μπορούμε να τις θεωρούμε δεδομένες. Οι οιωνοί όμως δεν είναι καλοί, ο δρόμος προς την αυτοδυναμία θα απαιτήσει μάλλον και τρίτη εκλογική αναμέτρηση.

Όμως οι τρίτες εκλογές θα πέσουν Αύγουστο – έ, αυτό προβληματίζει τους κυβερνώντες: δεν δικαιούνται οι  αγωνιστές της αυτοδυναμίας που ήδη θα έχουν ψηφίσει δύο φορές «ΝΔ αυτοδυναμία και ξερό ψωμί» να πάνε για μπάνια; Τόση αχαριστία θα δείξει; Πώς θα της έχουν εμπιστοσύνη μετά ότι θα τους διορίσει σταθμάρχες ή κλειδούχους ή απομαγνητοφωνητές, όταν δεν σέβεται ούτε καν το αυγουστιάτικο μπάνιο τους;

Στις τρίτες εκλογές υπάρχει σοβαρός κίνδυνος το πλοίο της αυτοδυναμίας να εξοκείλει σε παραλίες, να μειωθεί το ποσοστό της ΝΔ σε σχέση με τις δύο πρώτες. Τέταρτες τον Σεπτέμβριο; Πέμπτες τον Οκτώβριο;

Ακούγεται κάπως σαν ντροπή να δηλώνει ο πρωθυπουργός προγραμματικά ότι κηρύσσει «ανένδοτο υπέρ της αυτοδυναμίας» και δεν θα σεβαστεί το αποτέλεσμα των εκλογών, θα αρνηθεί να συνεργαστεί με άλλο κόμμα και θα οδηγήσει τη χώρα σε δεύτερη αναμέτρηση προκειμένου να εξασφαλίσει το Γκράαλ της αυτοδυναμίας – και να συζητά ήδη το περιβάλλον του το ενδεχόμενο τρίτης.

Δεν πρέπει να μιλήσουν και κάποιοι άλλοι πέρα από τα κόμματα επί του θέματος;

Μετά το δημοψήφισμα του  Brexit και τις πρόωρες εκλογές του 2017 δημιουργήθηκε χάος στη Βρετανία: οι υπό την Τερέζα Μέι Συντηρητικοί δεν είχαν πλειοψηφία, γινόταν συζήτηση για νέες πρόωρες εκλογές, ο Μπόρις Τζόνσον βυσσοδομούσε να ανατρέψει τη Μέι. Τότε, η Confederation of British Industry, -κάτι σαν τον δικό μας ΣΕΒ-  δήλωσε: «Προτεραιότητα πρέπει να είναι οι πολιτικοί να βάλουν τάξη σπίτι τους, να σχηματίσουν λειτουργική κυβέρνηση, να καθησυχάσουν τις αγορές, να προστατεύσουν την οικονομία μας».

Το «σπίτι των πολιτικών» είναι οπωσδήποτε το μεγαλοπρεπέστερο και σημαντικότερο, για τούτο και τόσοι πολλοί θέλουν να κατοικήσουν εκεί. Όμως τα θεσμικά μέγαρα (δικαστικά, επιχειρηματικά, ακαδημαϊκά, πολιτιστικά, εκκλησιαστικά, συνδικαλιστικά, …) και οι δικές μας οικογενειακές χαμοκέλες κινδυνεύουν συνεχώς να καταρρεύσουν από τη μόνιμη αναταραχή στο «σπίτι των πολιτικών» που προκαλεί οικονομικές καταστροφές, πυρκαϊές, πολύνεκρα δυστυχήματα, φέρνει διαφθορά και αγριότητα, επιβραβεύει την ανικανότητα.

Οι χαμοκέλες, το μόνο που μπορούμε είναι να ψηφίσουμε ή να μην ψηφίσουμε· τα ισχυρά θεσμικά μέγαρα όμως, δεν έχουν κάτι να πουν, δεν διαθέτουν καμιά ανεξαρτησία απέναντι στους πολιτικούς ώστε να τους υπενθυμίσουν ότι πρέπει να βάλουν τάξη στο σπίτι τους;