Το φάντασμα του τρένου

Ενα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ελλάδα. Το φάντασμα των τρένων που συγκρούστηκαν στα Τέμπη.

Τυλιγμένο (όπως συμβαίνει συνήθως με τα φαντάσματα στη χώρα μας) σε σάβανα θυμού και καταγγελίας.

Βάσιμης ή αβάσιμης.

Το ερώτημα φυσικά είναι απλό. Θα επηρεάσει το δυστύχημα τα πολιτικά και εκλογικά δεδομένα των προσεχών εκλογών;

Αλλά η απάντηση είναι εξαιρετικά σύνθετη.

Προφανώς το δυστύχημα δεν λειτουργεί για λογαριασμό του Μητσοτάκη και της ΝΔ. Αλλά από εκεί έως την εικασία της καταστροφής τους υπάρχει πολύς δρόμος.

Πάμε να δούμε πρώτα τα στοιχεία.

Εχουμε πέντε δημοσκοπήσεις μετά το δυστύχημα από πέντε διαφορετικές εταιρείες (Marc, GPO, MRB, ProRata, Metron, Pulse).

Και οι πέντε πραγματοποιήθηκαν μέσα σε διάστημα δύο εβδομάδων από το δυστύχημα, δηλαδή πάνω στην έξαρση μιας εύλογης ψυχολογικής αναστάτωσης.

Και οι πέντε καταγράφουν ότι η ΝΔ εξακολουθεί να διατηρεί καθαρό προβάδισμα από 3 έως 6,5 μονάδες.

Και οι πέντε καταγράφουν μια αξιοσημείωτη κάμψη της ΝΔ αλλά και μια μικρότερη κάμψη των άλλο δύο μεγαλύτερων κομμάτων ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ.

Mε άλλα λόγια, τα Τέμπη έφεραν αναστάτωση. Δεν έφεραν ανατροπή.

Αυτή τη γενική εικόνα συμμερίζονται ακόμη και οι πιο φιλικές στον ΣΥΡΙΖΑ εταιρείες δημοσκοπήσεων, όπως δηλαδή η MRB και η ProRata.

Το ζητούμενο είναι λοιπόν τι θα μείνει στο πολιτικό πεδίο όταν διαλυθεί η ομίχλη του θυμικού και της αναστάτωσης.

Αυτό θα το μετρήσουμε σε σχέση με τις στρατηγικές των πρωταγωνιστών. Κι έχοντας στο μυαλό μας ότι μιλάμε για εκλογές που θα γίνουν μετά από δύο μήνες αλλά και για εκλογές που θα γίνουν μετά τις εκλογές που θα γίνουν μετά από δυο μήνες.

Οποιος ισχυριστεί ότι έχει σαφή εικόνα για τέτοια μελλούμενα να τον στείλουμε στους Δελφούς να κάνει παρέα στην Πυθία!

Εως τώρα, οι στρατηγικές των πρωταγωνιστών δεν αλλάζουν – λογικό, όσο δεν αλλάζουν και τα δεδομένα…

Ο Μητσοτάκης επιμένει προφανώς στη λογική των δύο εκλογών και της αυτοδυναμίας υπό την προϋπόθεση ότι το αποτέλεσμα των πρώτων εκλογών θα του το επιτρέψει.

Τι μπορεί να τον απειλήσει; Το μπάχαλο. Δηλαδή, η χαμηλή συσπείρωση, ο αποσυντονισμός και ο κατακερματισμός του εκλογικού σώματος.

Απλώς αν συμβεί κάτι τέτοιο είναι σαφές ότι δεν θα πλήξει μόνο τον Μητσοτάκη. Αν δηλαδή το εκλογικό σώμα αποσυσπειρωθεί κι αρχίσει το παραμιλητό, τότε παραμιλάει ολόκληρο κι όχι μόνο το μισό. Βοήθειά μας, λοιπόν.

Ο Τσίπρας από την πλευρά του έχει το ζήτημα της απόρριψής του από μια ευρεία πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Διατηρείται ακέραιο όλα τα τελευταία χρόνια και δεν δείχνει έτοιμο να απαλυνθεί.

Θεωρητικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι καν μέσα στο εκλογικό παιχνίδι. Τις ανοησίες περί «στατιστικού λάθους» στις δημοσκοπήσεις τις λένε μόνο όσοι δεν έχουν χαμπάρι ούτε από στατιστική ούτε από δημοσκοπήσεις.

Αλλά ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ έχει εκ των πραγμάτων την πολυτέλεια και μιας δεύτερης επιδίωξης, ένα second best. Εφόσον κερδίσει ο Μητσοτάκης, να κερδίσει τόσο τραυματισμένος ώστε να ναρκοθετηθεί εκ προοιμίου η δεύτερη τετραετία του.

Ετσι, ακόμη κι αν έχει ηττηθεί ο Τσίπρας, να μείνει κι αυτός μέσα στο παιχνίδι ως «προ των πυλών» κι ο Θεός βοηθός. Διαφορετικά τα μετεκλογικά πράγματα θα είναι μάλλον δύσκολα για τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Το δυστύχημα στα Τέμπη ευνοεί καταφανώς το second best του Τσίπρα. Δηλαδή, ακόμη κι αν δεν κερδίσει εκείνος, να μην κερδίσει καθαρά ούτε ο Μητσοτάκης.

Και συνεπώς ούτε αυτός έχει λόγο να αλλάξει στρατηγική.

Αλλά κάπου εδώ τελειώνει η κουβέντα περί εκλογών. Κι αρχίζουμε να συζητούμε τα σοβαρά, δηλαδή πώς θα κυβερνηθεί η χώρα την επομένη των εκλογών.

Για να το πούμε σχηματικά, ο Μητσοτάκης ρισκάρει τη διακυβέρνηση κι ο Τσίπρας την επιβίωσή του.

Και όχι μόνο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ένα μέρος του πολιτικού και δημοσιογραφικού κόσμου ποντάρει σχεδόν ανέλπιστα στον εκτροχιασμό. Οχι επειδή θεωρούν ότι κάτι τέτοιο συμφέρει τον τόπο, δεν τους έχω τόσο ηλίθιους.

Αλλά επειδή δεν αντέχουν στην «απ’ έξω». Δεν συμβιβάζονται με την ιδέα ενός συστήματος εξουσίας, το οποίο δεν τους περιλαμβάνει και ούτε θα τους ανοίξει εύκολα την πόρτα. Ο φανατισμός τους είναι στο μέτρο της απελπισίας τους.

Από την άλλη πλευρά, η χώρα δεν είναι εύκολο να εκτροχιαστεί απλώς για να ικανοποιηθεί η φιλοδοξία κάποιων. Οχι μόνο επειδή το σύστημα εξουσίας γύρω από τον Μητσοτάκη είναι ισχυρό, ισχυρότερο πάντως από το 2012-14.

Αλλά κι επειδή δεν υπάρχει καμία προφανής εναλλακτική λύση. Κινδυνεύουμε να οδηγηθούμε σε εκλογές με το δίλημμα «Μητσοτάκης ή Μητσοτάκης».

Αλλωστε αυτό επιβεβαιώνει και ο ίδιος ο Τσίπρας με την πιο σοβαρή κουβέντα που έχει πει: πως δεν ενδιαφέρεται να μετάσχει σε μια «κυβέρνηση ηττημένων». Το επανέλαβε με απόλυτη σαφήνεια στο Μega (14/3).

Λογικό. Ακόμη κι αν υπήρχαν (που δεν υπάρχουν) πιθανότητες μιας τέτοιας κυβέρνησης, κανείς δεν μπορεί να κυβερνήσει με παρέα αν δεν πείθει ότι μπορεί να κυβερνήσει μόνος.

Θα δούμε λοιπόν τι τοπίο θα βγει από την ομίχλη όταν καταπέσει η έξαρση του θυμικού κι ο υποδαυλισμός της αναταραχής.

Οταν εκπνεύσει δηλαδή η τηλεοπτική πασαρέλα μιας τραγωδίας μέσα από «ανθρώπινες ιστορίες», πράγμα το οποίο φυσικά δεν θα αργήσει. Ούτως ή άλλως, τα δελτία ειδήσεων έχουν παίξει έως τώρα περισσότερα ηχητικά του σταθμάρχη κι από της Μπιγιονσέ!

Χωρίς αυτό φυσικά να σημαίνει πως τα πράγματα θα επανέλθουν μηχανικά στην προτέρα κατάσταση.

Αλλά και χωρίς να υπονοεί ότι τα πράγματα θα έχουν αλλάξει ριζικά.