Και τώρα, οι σιδηρόδρομοι

Οσο περισσότερα μαθαίνουμε για τις συνθήκες του δυστυχήματος των Τεμπών, αρχίζει να σχηματίζεται, στον δικό μου νου τουλάχιστον, μια ιδέα που μου προκαλεί ρίγος. Ολο αυτό το χάος, θέλω να πω, για το οποίο μαθαίνουμε κατάπληκτοι κάθε μέρα, δεν είναι κάτι που δημιουργείται από τη μια μέρα στην άλλη. Η κατάσταση στο Σταθμαρχείο Λάρισας εκείνη τη μοιραία νύχτα ήταν χειρότερη από νηπιαγωγείο: άνθρωποι ανεύθυνοι, ανόητοι, δειλοί και αστοιχείωτοι έπαιζαν με τις ζωές των ανθρώπων που είχαν στα χέρια τους. Χρειάζονται χρόνια για να αποκτηθεί η νοοτροπία της απόλυτης χαλαρότητας και της κτηνώδους αδιαφορίας. Επίσης, χρειάζεται να προσπαθήσεις πολύ για να βρεις κάποιον σαν τον Βασίλη, να τον κάνεις σταθμάρχη και να του εμπιστευθείς ανθρώπινες ζωές. Χρειάζεται πολλή συσσωρευμένη μαλακία (με τη θουκυδίδειο έννοια του όρου, ασφαλώς) για να κάνεις ό,τι έκαναν όλοι μαζί αυτοί οι άνθρωποι εκείνη τη νύχτα στο Σταθμαρχείο Λάρισας. Δεν ήταν λοιπόν η περιβόητη «κακιά στιγμή», ήταν ο καρπός χρόνων. Μπορεί η κυβέρνηση, μέσα σε δύο μήνες, να κάνει τις ενέργειες που θα πείσουν τον κόσμο ότι βάζει τάξη σε ένα χάος δεκαετιών; Δύσκολο, αλλά αυτό είναι το βασικό της πρόβλημα, από την έκβασή του θα εξαρτηθεί η εκλογική επίδοσή της.

ΤΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΣΧΗΜΙΑΣ

Το Παρίσι έχει πλημμυρίσει από σκουπίδια, λόγω των απεργιών, και οι τουρίστες το βρίσκουν αηδιαστικό. Για την Αθήνα, όμως, ποτέ δεν θα το πουν αυτό, όταν βλέπουν και μυρίζουν τους λόφους από σκουπίδια. Αντιθέτως, εδώ τους γοητεύει. Το βρίσκουν αυθεντικό, γνήσιο, άμεσο, ανθρώπινο, έκφραση ελευθερίας και διάφορα άλλα ηχηρά παρόμοια. Επισημαίνω τη διαφορά αυτή, επειδή αναδεικνύει το πλεονέκτημα της ασχήμιας. Σε μια πόλη με κακάσχημες, βρώμικες και στριμωγμένες πολυκατοικίες, με κακή ρυμοτομία, χωρίς πεζοδρόμια και πάρκα, με τοίχους μουτζουρωμένους, παραδομένη στα αυτοκίνητα και τα τραπεζάκια έξω, ένας λόφος από σκουπίδια δεν σε χαλάει. Αντιθέτως μάλιστα αναδεικνύει όλα τα υπόλοιπα (ελευθερία, γνησιότητα, απλυσιά κ.λπ.) και σου επιτρέπει να τα απολαύσεις. Είναι βαρύς ο σταυρός της ομορφιάς σε μια πόλη…

ΑΔΟΞΟ ΤΕΛΟΣ

Πάει το ζευγαράκι της Αγίας Παρασκευής! Το χρήμα διέλυσε την πολιτική ένωση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου και της Αφροδίτης Λατινοπούλου, που ξεκίνησε με τόσο υψηλές προσδοκίες, αλλά διήρκεσε τόσο λίγο, κάτι περισσότερο από εννέα μήνες. Οπως συνήθως συμβαίνει σε αυτές τις δακρύβρεχτες ιστορίες, μια μέρα εμφανίστηκε ένας πλούσιος, ο Πρόδρομος Εμφιετζόγλου, που πολιτεύεται επίσης στον χώρο της Ακροδεξιάς και έχει οικονομικούς πόρους, λόγω επιχειρηματικού παρελθόντος, μπήκε στη μέση και… Η συνέχεια είναι γνωστή, η ισχύς του πλούτου νίκησε.

Η μόνη παραλλαγή στο στερεότυπο είναι ότι, στην περίπτωση του διαζυγίου του Μπογδάνου με τη Λατινοπούλου, ο τρίτος άνθρωπος πήρε το αγόρι, όχι το κορίτσι. Ο Π. Εμφιετζόγλου πήρε ως αντιπρόεδρό του τον Κ. Μπογδάνο, οπότε η ατυχής κυρία Λατινοπούλου περίσσευε και έμεινε εκτός. Τώρα διαμαρτύρεται η καημένη για διαδικαστικές παρασπονδίες στη λήψη της απόφασης, η ουσία όμως είναι εκείνη ήταν η μόνη που μειοψήφησε. Αυτό ήταν το άδοξο τέλος της πολιτικού, την οποία προ μηνός, στην κοπή της πίτας του κόμματος, ο Κ. Μπογδάνος είχε χαιρετίσει ως «την πρωθιέρεια του αγώνα κατά της πολιτικής ορθότητας, την υπέροχη αντιπρόεδρό μας, την προσωπική μου φίλη».

Η αλήθεια είναι ότι εξαρχής ο Μπογδάνος ήθελε να πλησιάσει τον Εμφιετζόγλου και, για τον λόγο αυτόν, τα έσπασε με τους Θάνο Τζήμερο και Φαήλο Κρανιδιώτη, οι οποίοι και τον πέταξαν έξω – ο Κρανιδιώτης μάλιστα το αναφέρει σε ανάρτησή του της εποχής. Αυτή η παρεξηγήσιμη υπερδραστηριότητα του Κ. Μπογδάνου, να τρέχει από ένα διέξοδο στο άλλο αδιέξοδο κ.ο.κ., είναι οι σπασμοί της αγωνίας ενός ανθρώπου που παλεύει με νύχια και με δόντια για να διασώσει την καριέρα του. Είτε στην τηλεόραση είτε στην πολιτική, ο Κ. Μπογδάνος πέτυχε γρήγορα και το ίδιο γρήγορα απέτυχε, λόγω της επιπολαιότητάς του. Αν δεν εκλεγεί σε αυτές τις εκλογές, μετά μόνο το εξωτερικό θα υπάρχει. Ακούω ότι είναι πολύ ωραία στη Νέα Ζηλανδία…