Η μόνη λογική προσδοκία

«Οι απόψεις που εκφράζονται είναι αποκλειστικά δικές μου και δεν εκφράζουν τις απόψεις του εργοδότη μου». Αν έχεις περάσει πάνω από μια ημέρα στο Τwitter, σίγουρα έχεις συναντήσει ένα τέτοιο bio σε κάποιον λογαριασμό. Υπάρχει η ανάγκη για αυτό το disclaimer ή είναι αυτονόητο;

Ενας άνθρωπος μπορεί να εκφέρει διαφορετική άποψη στην εργασία του (με βάση την κατεύθυνση που λαμβάνει για το καλό της εταιρείας), διαφορετική άποψη στην οικογένειά του και διαφορετική άποψη στα social media όπου οι πιο αρεστές απόψεις φέρνουν και περισσότερους followers συνήθως.

Το πρόσφατο περιστατικό με το BBC και τον Γκάρι Λίνεκερ απλά επιβεβαιώνει το παραπάνω και επίσης αποσαφηνίζει πως είναι σχεδόν αδύνατον για μεγάλους οργανισμούς να ελέγξουν στο 100% τους εργαζομένους τους όπως θα ήθελαν ιδανικά.

Μια άλλη γνωστή περίπτωση είναι ο Τwitter λογαριασμός του Ιλον Μασκ. Εχει γίνει γνωστό πως ο πιο πλούσιος άνθρωπος στον κόσμο  διαχειρίζεται ο ίδιος τον λογαριασμό του, χωρίς να τον απασχολούν οι συνέπειες και οι επιπτώσεις. Αλλωστε, πολλές φορές τα γραπτά του έχουν προκαλέσει αντιδράσεις σε μετοχές όπως της Tesla ή ακόμη και στις συνολικές αγορές των κρυπτονομισμάτων. Επιπτώσεις που δεν αρέσουν καθόλου στους μετόχους και επενδυτές.

Μπορούν να κάνουν κάτι όμως; Πρέπει να κάνουν κάτι; Η απάντηση είναι όχι.

Οπως πολύ σωστά γράφει ο Stephen Bush στους «FT»: «Η μόνη λογική προσδοκία που μπορείς να έχεις από έναν εργαζόμενο είναι ο επαγγελματισμός και όχι αν διαφωνείς με τα social media feeds τους».

Ο Δημήτρης Κανέλλης είναι ψηφιακός δημιουργός