Οταν κρύβεσαι για να κερδίσεις

Οσοι θυμούνται (και επειδή δεν είναι και παλιά όλοι θυμούνται) το πώς ανέβηκε στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως θα πρέπει να αναρωτηθούν τι έχει αλλάξει από εκείνη τη φορά που τη διεκδίκησε μέχρι σήμερα που το επιχειρεί εκ νέου. Πολλά, ασφαλώς, αλλά, εν προκειμένω, ως προς τη στρατηγική του, ή, ακόμα ακριβέστερα, ως προς την οπτική που αυτή κρύβει σχετικά με το πώς ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ και βέβαια ο πρόεδρός του «μετράνε» την ισορροπία τους με την κοινωνία.

Τότε, είχαν ανέβει στα κάγκελα – εντάξει, αν όχι στα κάγκελα, που ίσως και ναι, στα τρακτέρ σίγουρα. Και το μενού είχε απ’ όλα τα γνωστά και μη εξαιρετέα: τα σκισίματα των Μνημονίων, τους νόμους με το ένα άρθρο, τα «θα φύγουν με ελικόπτερα» κοκ. Τα ξέρουμε όλοι, μην τα ξαναλέμε. Τώρα όμως, το νόμισμα έχει γυρίσει ανάποδα. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε μία κατάσταση που περίπου ψάχνεις να τον βρεις και λες «πού είναι;». Εχει πέσει ένα είδος «επιδημίας αυτοσυγκράτησης», που, ασφαλώς, είναι λίαν επώδυνη για πολλούς από τους μεγαλοσυριζαίους, αλλά αυτή είναι η γραμμή. Και όταν βλέπουν και τι έπαθε ο Πολάκης που πήγε να κάνει τον μάγκα και κατέληξε να κυνηγάει σμέρνες, το βουλώνουν και τελειώνουν.

Επί της ουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε από το άσπρο στο μαύρο – ή, μάλλον, το αντίστροφο: από το μαύρο στο άσπρο. Το τελευταίο διάστημα επιχειρεί με κάθε τρόπο να δείξει και να πείσει ότι έχει πλέον καταστεί ένας βασικά κεντρώος αριστερός πολιτικός χώρος, με θεσμικά χαρακτηριστικά, με σεβασμό στις διαδικασίες, με αντιλήψεις που συνάδουν με τη σύγχρονη ευρωπαϊκή αντίληψη περί δημοκρατίας και όχι με εκείνη της δεκαετίας του ’70 περί περιθωριακής μάχης της οχλοκρατίας για την κατάληψη της εξουσίας. Και αυτό δεν είναι κάτι που έχει πολύ καιρό πίσω του: είναι στροφή λίγων μηνών, που συνοδεύθηκε και από πράξεις όπως την τοποθέτηση της νέας εκπροσώπου Τύπου Πόπης Τσαπανίδου, αλλά και από άλλες ενέργειες και, κυρίως, από απουσίες ενεργειών που θα περίμενε κανείς από τον ΣΥΡΙΖΑ ως δεδομένες με την παλιά του εικόνα. Ομως, τώρα, όχι: τώρα τους έχει γίνει προφανώς κατανοητό ότι εκείνη η εικόνα δεν βγάζει πουθενά. Και είναι στην κατάσταση «απεταξάμην». Και το πιο χαρακτηριστικό δείγμα είναι η φοβερή τραγωδία στα Τέμπη, όπου κατάλαβαν (σχεδόν) αμέσως (σχεδόν) όλοι, ότι πρέπει να προσέξουν πάρα πολύ τι θα πουν και τι θα κάνουν, γιατί το να μπουν ευθέως στο ίδιο κάδρο με την κυβέρνηση είναι μία ανάσα δρόμος. Και αυτό όχι μόνον επειδή τα Τέμπη παραπέμπουν ευθέως στο Μάτι.

Ετσι οι συριζαίοι έχουν γίνει «παναγίες». Ομως, το ζήτημα παραμένει όπως έχει τεθεί παλαιόθεν με τη γυναίκα του Καίσαρα που πρέπει και να είναι και να δείχνει. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σχεδόν εξαφανιστεί, επειδή ξεκάθαρα πάει να κρύψει αυτό που είναι, αλλά και δεν έχει, ταυτόχρονα, να το αντικαταστήσει με κάτι που δεν είναι. Δεν έχει να δείξει πειστικά ανθρώπους, σε ικανή κλίμακα, που θα μπορέσουν χωρίς βαρίδια, με αξιοπιστία να σηκώσουν στην πλάτη τους αυτή την εικόνα που τώρα προσπαθεί όπως όπως εσχάτως να οικοδομήσει. Απλά δεν τους έχει. Οπότε, τι κάνει; Με την εξαίρεση (και προφανώς υπό τις διαταγές) του ίδιου του, επίσης μακράν προσεκτικότερου πια, Τσίπρα, κρύβεται. Κρύβεται για να κερδίσει! Εχει μαζευτεί στο καβούκι του και περιμένει. Ή βγαίνει και είναι… άλλος. Ομως δεν λειτουργεί όπως θα περίμενε κανείς από ένα κόμμα που θα πίστευε στην αλήθεια και τη συνέπειά του ανάμεσα στα λόγια και τις προθέσεις του. Ουσιαστικά, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στήσει καραούλι στις κάλπες. Αλλά αφού κλείσουν. Μέχρι τότε, όπως όλα δείχνουν, θα μιλάνε λίγοι, λίγο και με προσοχή: να μη θυμίζουν ποιοι πραγματικά είναι και τι έκαναν.