Κι όμως τίποτα δεν αποκλείεται

Στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων δεν υπάρχει ομάδα που να έχει προκριθεί χάνοντας στην έδρα της το πρώτο ματς με 2-5, όπως δηλαδή συνέβη στη Λίβερπουλ στο ματς με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Απόψε οι δύο ξαναπαίζουν. Ανατροπή των δεδομένων και πρόκριση της Λίβερπουλ μοιάζει θαύμα θαυμάτων. Ομως υπάρχουν δύο πράγματα που δεν πρέπει να ξεχνάμε. Το πρώτο ότι δεν υπάρχει πια αυτό το κάτι παραπάνω που έδινε το εκτός έδρας γκολ: η Λίβερπουλ μπορεί να ισοφαρίσει την ήττα της στο πρώτο ματς κερδίζοντας με 3-0 στο Μπερναμπέου. Το δεύτερο ότι ζούμε μια εποχή που οι ανατροπές, όχι μόνο δεν απαγορεύονται, αλλά είναι και συνηθισμένες. Σαν χθες είδαμε την Λίβερπουλ να αποκλείει την Μπαρτσελόνα μετά από μια ήττα της με 3-0 στο Καμπ Νου, αλλά είδαμε και την Μπάρτσα να αποκλείει την Παρί μολονότι είχε χάσει από αυτή με 6-1 στο Παρκ Ντε Πρενς. Είδαμε ακόμα τη Γιουβέντους να κερδίζει τη Ρεάλ στο Μπερναμπέου 3-0, ύστερα από δική της νίκη με 3-0 στο Τορίνο: η Βασίλισσα είχε προκριθεί τότε με γκολ – πέναλτι του Ρονάλντο στις καθυστερήσεις. Θέλω να πω ότι ενώ βλέπεις το σκορ της νίκης της Ρεάλ στον πρώτο γύρο (5-2) και λες «δεν υπάρχει ματς». Μετά το σκέφτεσαι λίγο και λες «κοίτα όμως που τίποτα δεν αποκλείεται».

Μega

Αν η Λίβερπουλ ανοίξει το σκορ, στο Μega απόψε το βράδυ μπορεί να δούμε κάτι που μπορεί να συζητάμε χρόνια. Βέβαια η Λίβερπουλ είχε προηγηθεί και στο πρώτο ματς (και μάλιστα με 2-0) και μετά οι γερόλυκοι της Βασίλισσας γύρισαν το πράγμα θεαματικά. Ομως δεν γίνεται να κερδίζεις πάντα με ανατροπές. Η Ρεάλ τη δική της την έκανε. Nα δούμε αν μπορεί να κάνει κάτι ανάλογα θεαματικό και η Λίβερπουλ, που κάτι άλλο πέρα από το Τσάμπιονς Λιγκ δεν κυνηγάει.

Μακριά

Το τελευταίο εισιτήριο που έχει μείνει διαθέσιμο για τα προημιτελικά ανήκει στη Νάπολι. Η πρωτοπόρος του Καμπιονάτο και βέβαιη πρωταθλήτρια Ιταλίας έχει κερδίσει στην Φρανκφούρτη την Αϊντραχτ με 2-0: το αποψινό ματς λογικά θα είναι μια τυπική διαδικασία. Οχι μόνο γιατί η ιταλική ομάδα είναι καλύτερη. Αλλά και γιατί η Αϊντραχτ ανήκει στις ομάδες που χάρηκε τη συμμετοχή της στη διοργάνωση: πήγε πιο μακριά από όσο περίμενε.

Αρκεί

Αφού ολοκληρωθούν τα ματς, θα έχουμε στη συνέχεια την κλήρωση της φάσης των προημιτελικών όπου θα ξεκαθαρίσουν τα πάντα. Οι πρόωροι αποκλεισμοί κάποιων ομάδων που στη διοργάνωση διακρίνονται, τα μπερδέματα που δημιούργησε η διεξαγωγή του Μουντιάλ μέσα στον χειμώνα και η επανεμφάνιση ομάδων όπως η Μίλαν και η Νάπολι στις φάσεις των νοκάουτ, δημιουργούν μια βάσιμη υποψία ότι μπορεί στα ημιτελικά να δούμε ζευγάρια καθόλου συνηθισμένα. Αρκεί βέβαια κάποιες ομάδες που φτάνουν συχνά σε αυτά (όπως η Μπάγερν, η Τσέλσι, η Ρεάλ ή η Λίβερπουλ κ.λπ.) να πέσουν μεταξύ τους.

Play offs

Οταν μιλάμε για τέτοιες διοργανώσεις, οι κληρώσεις πάντα παίζουν ρόλο. Εδώ από τη Δευτέρα γίνονται αναλύσεις επί αναλύσεων για τα play offs του ελληνικού πρωταθλήματος μόλις μάθαμε το πρόγραμμα. Τις έκανα κι εγώ. Κι έχω καταλήξει σε ένα απλό συμπέρασμα: πως όποιος στα play offs χάσει βαθμούς στα ματς με τον Βόλο και τον Αρη θα κλάψει με μαύρο δάκρυ. Ως εκ τούτου, και παρόλο όσα λέγονται, ο Ολυμπιακός που θα πάει στον Βόλο με μισή ομάδα και θα βρει στη δεύτερη αγωνιστική τον Αρη ακόμα χωρίς ευρωπαϊκό εισιτήριο στην τσέπη, είχε μια μάλλον δύσκολη κλήρωση. Διότι αυτούς τους δύο οι πιο πολλοί από τους ανταγωνιστές του θα τους βρουν αργότερα και μάλλον εντελώς αδιάφορους. Στα play offs όλοι παίζουν με όλους, όμως όσο η διοργάνωση προχωρά οι αδιάφοροι πληθαίνουν. Πέρυσι π.χ. ο Ολυμπιακός έπαιξε στα Γιάννενα με τον ΠΑΣ τη δεύτερη αγωνιστική και δεν τον κέρδισε (1-1), διότι ο ΠΑΣ κυνηγούσε ακόμα ευρωπαϊκό εισιτήριο. O Aρης βρήκε στους Ζωσιμάδες αδιάφορο τον ΠΑΣ την τελευταία αγωνιστική και τον κέρδισε με 3-0. Ακούω επίσης ότι ο Ολυμπιακός είναι τυχερός γιατί θα παίξει με τον ΠΑΟΚ την τελευταία αγωνιστική στην Τούμπα και «ο ΠΑΟΚ μπορεί να είναι αδιάφορος». Οποιος τα λέει αυτά δεν ξέρει τον ΠΑΟΚ. Πρώτον δεν προκύπτει από κάπου ότι η ομάδα του Λουτσέσκου δεν θα διεκδικεί κάτι. Και δεύτερον δυο φορές συνάντησε σε play offs τον ΠΑΟΚ αδιάφορο ο Ολυμπιακός και δεν τον κέρδισε – και μάλιστα και τις δυο φορές στο Καραϊσκάκη! Πρόπερσι o PAOK του έσπασε το αήττητο κερδίζοντας τον 0-1 στις καθυστερήσεις και πέρυσι του πήρε ισοπαλία με 1-1, λίγο πριν από την απονομή του τίτλου. Kάνοντας ό,τι μπορούσε για να του χαλάσει τη φιέστα.

Σχέση

Σήμερα έχουμε και τον δεύτερο τελικό της ευρωπαϊκής διοργάνωσης του βόλεϊ που λέγεται Challenge Cup. Οι φίλοι του Ολυμπιακού θα κατακλείσουν το ΣΕΦ για να δουν την ομάδα τους να κερδίζει και στο δεύτερο ματς τη Μακάμπι Τελ Αβίβ. Χθες έγινε γνωστό πως εξαντλήθηκαν και τα τελευταία εισιτήρια. Παράλληλα από τη διοίκηση του Ολυμπιακού κυκλοφορεί κι ένα μικρό παράπονο για την προσέλευση του κόσμου στα ματς του ελληνικού πρωταθλήματος: σήμερα ο Ολυμπιακός θα έχει στο ΣΕΦ δεκαπέντε χιλιάδες φίλους του, ενώ είναι αμφίβολο αν τόσοι έχουν δει όλα τα προηγούμενα παιχνίδια του. Το κατανοώ. Αλλά στην Ελλάδα υπάρχει ένα πρόβλημα: δεν δημιουργείται, χρόνια τώρα, κοινό για τα σπορ, αλλά απλά οι γονείς μεγαλώνουν παιδιά μαθαίνοντάς τα να αγαπούν ομάδες. Δεν φταίνε φυσικά για αυτό οι ομάδες, αλλά ίσως κάτι θα έπρεπε και να κάνουν. Θα βοηθούσε και μια καλύτερη σχέση με τα σχολεία και η έκδοση ειδικά πακέτων διαρκείας εισιτηρίων για μαθητές, και η μεγαλύτερη προβολή των συγκεκριμένων σπορ στα τηλεοπτικά κανάλια. Αλλά χρειάζεται, κακά τα ψέματα, και μια συνολικά διαφορετική προσέγγιση από όλους μας – εννοώ κι από τον Τύπο.

Βλάχος

Τις τελευταίες μέρες ασχοληθήκαμε στην Ελλάδα πιο πολύ με τoυς καβγάδες του Γκάρι Λίνεκερ με το ΒΒC, παρά με τις τεράστιες νίκες που έκανε η Εθνική Πόλο του σπουδαίου κόουτς Θοδωρή Βλάχου με τη Σερβία, την Αυστραλία και τη Γεωργία στα προκριματικά του Παγκόσμιου Κυπέλλου. Καταλαβαίνω ότι ο Λίνεκερ είναι μια διεθνής προσωπικότητα. Αλλά δεν περιμένω από αυτόν μετάλλιο στο Παγκόσμιο. Ενώ ο Θοδωρής και τα παλικάρια του πάλι θα μας κάνουν περήφανους – δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία. (Γκρινιάζω ενώ θα έπρεπε να χαίρομαι για το sold out στον τελικό του βόλεϊ. Καλοδεχούμενο. Κι ελπίζω να μη φωνάζουν γκολ οι παρευρισκόμενοι…).