Αστερίσκοι

Toν Απρίλιο του 2014, ο Κώστας Ονισένκο και δύο ουκρανοί εικονολήπτες ξυλοκοπήθηκαν άγρια από Ρώσους στην Κριμαία. Οπως θα έγραφε αργότερα ο καλός συνάδελφος και φίλος, ήξερε ότι αυτοί που τον χτυπούσαν ήταν αστυνομικοί και όχι στρατιωτικοί. Πρώτον, επειδή ο στρατός σε αυτά τα μέρη κάνει «καθαρές δουλειές», δεν φωνάζει υπέρ της μαμάς Ρωσίας και τέτοια. Δεύτερον, επειδή δεν ανοίγει συζήτηση με τα θύματά του για την ταυτότητά τους και τις πεποιθήσεις τους. Τρίτον, επειδή τα όπλα που χρησιμοποιεί δεν είναι αρχαία, αλλά καινούργια, αξιόπιστα και αποτελεσματικά, από αυτά που «δεν μπλοκάρουν ακόμη και ύστερα από ένα εκατομμύριο πυροβολισμούς».

Την περασμένη Παρασκευή το βράδυ, ο Γιάνης Βαρουφάκης δέχθηκε άγρια επίθεση έξω από εστιατόριο στα Εξάρχεια.  Τον γρονθοκόπησαν, τον κλώτσησαν και τον έστειλαν στο νοσοκομείο με ρινικό κάταγμα. Το πολιτικό σύστημα αντέδρασε αμέσως και καταδίκασε την επίθεση χωρίς αστερίσκους, όπως πάντα πρέπει να γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Τον αστερίσκο τον έβαλε παραδόξως ο ίδιος ο γενικός γραμματέας του ΜέΡΑ 25, όταν σε ανάρτησή του εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι δεν τον χτύπησαν αναρχικοί, κομμουνιστές ή αριστεριστές, αλλά μπράβοι της νύχτας.

Μπορούμε να καταλάβουμε γιατί οι ρώσοι στρατιώτες δέρνουν διαφορετικά από τους ρώσους αστυνομικούς: οι πρώτοι θέλουν να σκοτώσουν, οι δεύτεροι να τρομάξουν. Ανάλογες διαφορές υπάρχουν όμως άραγε και στην Ελλάδα ανάμεσα στους μπράβους και τους αντιεξουσιαστές ή ανάμεσα στους δεξιούς και τους αριστερούς τραμπούκους; Οι πρώτοι, ας πούμε, επιδιώκουν να σπάσουν κανένα χέρι ή κανένα πόδι, ενώ οι δεύτεροι θέλουν απλώς να πονέσουν λίγο το θύμα τους ώστε να καταλάβει ότι έχει άδικο και να επανέλθει στον σωστό δρόμο;

Είναι αλήθεια ότι η ταραχή της στιγμής μπορεί να παρέσυρε τον Βαρουφάκη να πιστέψει ότι οι άνθρωποι που τον έδερναν «ήταν και φαινόντουσαν μπράβοι». Ο πρώην υπουργός και στελέχη του κόμματός του, όμως, επέμεναν και μετά την πρώτη σύλληψη ότι η επίθεση ήταν μια προβοκάτσια από ανθρώπους «χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο», με τον Βαρουφάκη να κατηγορεί την κυβέρνηση για «αποπροσανατολιστική σπέκουλα».

Oι έρευνες θα δείξουν ασφαλώς ποιος έχει δίκιο. Το πρόβλημα όμως είναι ότι για μια ακόμη φορά ένας αριστερός πολιτικός επιχειρεί να μας πείσει ότι η ωμή, εγκληματική, δολοφονική βία είναι εξ ορισμού «δεξιά». Ναι, ένας αριστερός, ιδίως αν είναι νέος, μπορεί να έχει κακή πληροφόρηση, να πιστεύει ότι έχεις ψηφίσει τα μνημόνια για παράδειγμα, και να θέλει κατόπιν αυτού να εκδηλώσει την οργή του, όμως αν τον κοιτάξεις στα μάτια και τον πείσεις με επιχειρήματα ότι δεν έχει δίκιο, εκείνος θα χαμηλώσει το κεφάλι και θα ζητήσει συγγνώμη. Αν δεν το κάνει, ή προβοκάτορας είναι ή μπράβος.

Ενας τέτοιος ισχυρισμός είναι προϊόν ή ιστορικής άγνοιας ή πολιτικής σκοπιμότητας. Για τον Γιάνη Βαρουφάκη δύσκολα ισχύει το πρώτο.