Στίγμα

Αποχώρηση-έκπληξη από Δένδια

Η κατάσταση συναγερμού στην οποία έχει περιέλθει η κυβέρνηση μετά το δυστύχημα στα Τέμπη, αποτυπώθηκε ανάγλυφα στο Υπουργικό Συμβούλιο της περασμένης Πέμπτης. Τα σκυμμένα, θλιμμένα, πρόσωπα των υπουργών αποτύπωσαν το γενικότερο κλίμα κατήφειας που επικράτησε. Αλλά οι παραινέσεις/παρατηρήσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου, για υπουργούς που απουσιάζουν από το προσκήνιο την ώρα που θα έπρεπε να είναι στην πρώτη γραμμή της μάχης (στα κανάλια), έστρεψε την προσοχή πολλών συναδέλφων του στον υπουργό Εξωτερικών Νίκο Δένδια.

Οχι μόνο διότι έπειτα από πολύ καιρό εμφανίστηκε σε συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου (οι απουσιολόγοι του Μεγάρου Μαξίμου έχουν βαρεθεί να τον εμφανίζουν ως απόντα), αλλά και γιατί οι εξακολουθητικά «δύσκολες» σχέσεις του με τον Πρωθυπουργό αποτυπώθηκαν κατά τρόπο εντυπωσιακό και στη συγκεκριμένη συνεδρίαση, την πρώτη μετά τα Τέμπη.

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, ο υπουργός Εξωτερικών, ζήτημα αν μετείχε… 15 λεπτά της συνεδριάσεως. Δεν έλαβε τον λόγο, ούτε για το γεγονός, ούτε για τους κυβερνητικούς χειρισμούς που θα πρέπει να γίνουν, και αιφνιδίως σηκώθηκε από τη θέση του, και χωρίς να πει τίποτε, αποχώρησε!

Πολλοί εκ των συναδέλφων του θεώρησαν ότι θα εξήρχετο της αίθουσας για να απαντήσει σε κάποιο εκτάκτου χαρακτήρος τηλεφώνημα. Αλλά φευ, δεν επέστρεψε ποτέ!

Εμεινε για να ακούσει τις δηλώσεις on camera του Πρωθυπουργού, και λίγο μετά έφυγε, προκαλώντας την έκπληξη (αλλά και τα μουρμουρητά) των υπολοίπων…

Χωρίς δικαιολογία

Δεν κατάφερα να πληροφορηθώ, αν είχε ενημερώσει το γραφείο του Πρωθυπουργού, ότι δεν θα παρέμενε σε όλη τη διάρκεια της συνεδρίασης, και πως θα αποχωρούσε τόσο νωρίς. Πάντως και να το είχε κάνει (να είχε ενημερώσει δηλαδή), οι υπόλοιποι υπουργοί έμειναν σύξυλοι στο θέαμα να σηκώνεται από τη θέση του και να αποχωρεί από την αίθουσα συνεδριάσεων, χωρίς μια εξήγηση.

Ασφαλώς, αυτή θα υπάρχει. Λ.χ. το μεσημέρι της ίδιας ημέρας, στις 14.00 συγκεκριμένα, θα δεχόταν (όπως και έγινε) στο γραφείο του στο υπουργείο των Εξωτερικών, τον νέο ομόλογό του της Κύπρου, Κωνσταντίνο Κόμπο. Αλλά η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου ήταν νωρίς το πρωί. Ακόμη και αν θεωρήσει κανείς (ως δικαιολογία) ότι αποχώρησε μετά 15λεπτο από την έναρξη του Υπουργικού Συμβουλίου για να προλάβει να προετοιμαστεί για τη συνάντηση, ήταν μάλλον πολλές οι ώρες που θα χρειάστηκε.

Αυτή θα ήταν μια καλή δικαιολογία για τον κ. Κόμπο, που ήταν μιας εβδομάδας υπουργός Εξωτερικών, αλλά όχι για τον Δένδια ο οποίος έπειτα από σχεδόν μία 4ετία στο ΥΠΕΞ παίζει πλέον το Κυπριακό με άνεση, στα δάχτυλα του ενός χεριού. Επίσης συνάντηση με τον υπουργό Εξωτερικών της Κύπρου θα είχε, όχι με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ ή της Κίνας – για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους.

Με το βλέμμα στο μέλλον

Φίλος του (και δικός μου φίλος) και εν μέρει και συνεργάτης του, μου έλεγε προ καιρού, ότι ο Δένδιας δεν είναι δυνατόν να αναμειγνύεται στην καθημερινή πολιτική αντιπαράθεση διότι είναι υπουργός των Εξωτερικών. Συνήγαγα από τη θέση αυτή, και το προβάλλω στο σήμερα (επειδή είναι εξακολουθητικά «άφαντος» στην υπόθεση της στήριξης της κυβέρνησης) ότι ο υπουργός Εξωτερικών είναι αυξημένου κύρους, και δεν μπορεί να πλακώνεται στις τηλεοράσεις, όπως ας πούμε ο Αδωνις.

Θα μπορούσα και να συμφωνήσω, αλλά για να είναι υπουργός Εξωτερικών, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι είναι Πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης που τον όρισε και κυβέρνηση το κόμμα από το οποίο προέρχεται. Αν πάψει να είναι Πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης και κυβερνητική παράταξη το κόμμα του, τα περί «αυξημένου κύρους» πάνε περίπατο. Οπως και η δική του, σημερινή, ιδιότητα.

Εκτός πια, κι αν ο υπουργός των Εξωτερικών, έχει αποκλειστικά στραμμένο το βλέμμα στο μέλλον – «βλέπει» ή «βλέπουν» άλλοι γι’ αυτόν, «κάτι» που σήμερα δεν είναι ορατό για τους υπόλοιπους…

Μεταξύ μας, δεν θα μου προξενούσε την παραμικρή εντύπωση να είναι αυτό το «κάτι» πίσω από τη γενικότερη στάση του, αλλά αυτό δεν αφορά εμένα, αφορά κατ’ αποκλειστικότητα τον Μητσοτάκη. Νομίζω…

Κανείς δεν κερδίζει από την οργή

Μεταπηδώ σε άλλο, σοβαρό, θέμα: θεωρώ εξαιρετικά αποκαλυπτικό ό,τι συνέβη το βράδυ της Παρασκευής, στα Εξάρχεια, σε βάρος του επικεφαλής του ΜέΡΑ25 Γιάνη Βαρουφάκη. Ο άγριος ξυλοδαρμός του οποίου σε συνδυασμό με την επίθεση σε βάρος του πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρη Βίτσα λίγες ώρες αργότερα στο Ιλιον, έρχεται να επιβεβαιώσει ότι ο θυμός και η οργή της κοινωνίας έχουν οριζόντια χαρακτηριστικά, και όχι κομματική διαστρωμάτωση. Ούτε μπαίνει στην κλίμακα καλός πολιτικός – κακός πολιτικός.

Δηλαδή αυτό που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις, ότι ουδείς κερδίζει από την αγανάκτηση των πολιτών για το δυστύχημα στα Τέμπη, φαίνεται πως είναι κοντά στην πραγματικότητα, άρα το να υποδαυλίζεται και εξ αυτού του λόγου να συντηρείται αυτό το κλίμα, προφανώς δεν ωφελεί κανέναν. Και ειδικότερα τα κόμματα της αντιπολίτευσης, που ορισμένα, όπως το ΜέΡΑ25, μοιάζουν να πιστεύουν πως θα ωφεληθούν πολιτικά από μια αναβίωση του προ δεκαετίας και πλέον «κινήματος» των «Αγανακτισμένων»…

Δύσκολοι καιροί…

Σε ό,τι αφορά τώρα την ίδια άνανδρη επίθεση στον Γιάνη Βαρουφάκη, έχω να πω, ότι τα μπέρδεψε κάπως τα πράγματα σχετικά με το ποιοι τον τσάκισαν στο ξύλο. Αμέσως μετά την επίθεση, είπε μια βλακεία ότι του επιτέθηκαν «μπράβοι της νύχτας», πράγμα το οποίο μάλλον πρέπει να το αποδώσουμε στη σύγχυση και ίσως και το σοκ της επίθεσης, γιατί όσοι ήταν στο εστιατόριο εκείνο το βράδυ (και μεταξύ τους και μια παρέα φίλων), μόνο μπράβους δεν είδαν. Κάτι παιδαρέλια ήταν, τα οποία ωρύονταν εν εξάλλω. Για μνημόνια που δήθεν ψήφισε ο Βαρουφάκης – φαντάζομαι γιατί στο πρόσωπό του έβλεπαν το σύνολο του πολιτικού κόσμου, άλλωστε ο Βαρουφάκης δεν ψήφισε κανένα μνημόνιο. Σε μνημόνιο μας οδήγησαν οι χειρισμοί του. Μην τα ξεχνάμε αυτά…

Αναρχικά παιδαρέλια ήταν λοιπόν οι τύποι που εισέβαλαν στο μαγαζί, εξού και εκείνος βγήκε έξω από το εστιατόριο να μιλήσει μαζί τους. Αν ήταν «μπράβοι», θα παρέμενε στην ασφάλεια του εστιατορίου, και των πελατών που βρίσκονταν μέσα σε αυτό σε διαφορετικά τραπέζια. Το άλλο, που μηδένισε εντελώς τον «ζαλισμένο» συλλογισμό του, ήταν ασφαλώς το γεγονός ότι ΟΥΔΕΙΣ από την πολυπληθή παρέα του τον ακολούθησε. Παρέμειναν στις θέσεις τους, σαν να μην έτρεχε τίποτε, και εξακολουθούσαν να συζητούν, όπως εγκύρως με ενημέρωσαν οι δικοί μου. Πλην της συζύγου του, της κυρίας Στράτου, και δύο κυριών που σηκώθηκαν από ένα άλλο τραπέζι, και βγήκαν έξω να παρακολουθήσουν τι συνέβαινε, ουδείς άλλος τον ακολούθησε.

Η υπό το κράτος της σύγχυσης λοιπόν αναφορά του Βαρουφάκη σε «μπράβους της νύχτας» καταρρίπτεται και από ένα ακόμη γεγονός: ότι ένας εκ των «εισβολέων» στο εστιατόριο κούνησε απειλητικά το δάχτυλο προς τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου, λέγοντάς του «εσύ την ημέρα της απεργίας ήσουν ανοιχτά. Το ξέρουμε, και να το ξέρεις ότι το ξέρουμε». Κατά τα λοιπά, να ευχηθώ με τη σειρά μου ταχεία ανάρρωση στον άνθρωπο, και να του πω απλώς ότι αυτή δεν είναι καλή εποχή για τους πολιτικούς. Μην μπερδεύεται…