Toxic

Σκέφτηκα να ζητήσω δέκα μέρες άδεια. Αλλά επειδή ξέρω ότι η απάντηση θα έρθει με χάχανο, λέω να μην κάνω την κίνηση. Ομως, αλήθεια, αισθάνομαι τόσο κουρασμένος, εμποτισμένος μέχρι το μεδούλι με τοξικά υλικά, ώστε το μεροκάματο γίνεται ακόμα πιο δύσκολο. Δεν είναι μόνο το σοκ από το δυστύχημα. Αυτό, άλλωστε, το μοιραζόμαστε όλοι. Είναι που, λόγω δουλειάς, πρέπει να στέκομαι στη μέση ενός ραδιενεργού τοπίου. Τους παρακολουθώ, με τον πρωινό καφέ, στα πάνελ να φωνασκούν. Παρεμβαίνει ο Κανάκης που πετάει περιττώματα στα μούτρα των δημοσιογράφων και δεν ξέρω αν πρέπει να σκύψω για να τα αποφύγω. Ο Μουτσινάς κουνάει το δάχτυλο και ο Λιάγκας είναι έξαλλος με τους τραγουδιστές. Ο Αδωνις, που είναι έτοιμος για όλα, βρίσκεται πλέον σε κάθε κανάλι, αισθάνομαι ότι δεν είναι ένας άνθρωπος, αλλά πολλοί. Ο Φίλης που, αν και τον ξέρω κοντά τριάντα χρόνια, με κάνει και τον φοβάμαι κάπως. Και ξέρετε ποιο είναι το στοιχείο που με τρελαίνει περισσότερο; Οτι όλοι αυτοί έχουν σε κάποιο σημείο δίκιο. Μπορεί, ας πούμε, να μη μου αρέσει ο τρόπος του Κανάκη, να ενοχλεί την αισθητική μου, αλλά δεν μπορώ να του καταλογίσω πλήρες άδικο σε όσα λέει. Δεν ξέρω αν ο Μουτσινάς παίζει ρόλο ή ο Λιάγκας παριστάνει τον θυμωμένο για να κερδίσει τηλεθέαση, αλλά αν στεκόμουν απέναντί τους για να κάνω τον δικηγόρο του Διαβόλου, θα τα έβρισκα δύσκολα. Το ίδιο ισχύει και με τους πολιτικούς που στρέφουν τη συζήτηση στο αν έγινε ρουσφέτι για τον σταθμάρχη, προκειμένου να μην πουν αρκετά για τις συμβάσεις και τα έργα για την ασφάλεια των σιδηροδρόμων. Ο καθένας τους οχυρώνεται πίσω από ένα σημείο στο οποίο αισθάνεται ότι είναι δυνατός. Στο μεταξύ οι νέοι διαδηλώνουν, βγαίνουν στους δρόμους, εμφανίζονται μπαχαλάκηδες, η Αστυνομία καταφεύγει σε αδικαιολόγητη βία και εγώ, περπατώντας στην Κηφισίας, βλέπω τα αυτοκίνητα και προσπαθώ να μαντέψω τι σκέφτονται οι επιβάτες τους. Τι συζητά ο οδηγός ταξί με τον πελάτη. Και δεν μπορώ.

Καραμανλής στο ψηφοδέλτιο
Ναι, λογικά ο Κώστας Ax. Καραμανλής έχει το δικαίωμα, όπως κάθε πολιτικός, να αναζητήσει την κρίση του λαού για τα πεπραγμένα του. Αν εκλεγεί, θα πει ότι ο λαός, εν προκειμένω των Σερρών, αναγνώρισε το έργο του και έκρινε ότι η πολιτική του παρουσία είναι χρήσιμη για τον τόπο. Αν δεν εκλεγεί, δεν θα πει τίποτα. Ξέρουμε ότι ο Καραμανλής θα επανεκλεγεί. Για αυτό και το βασικό ερώτημα απευθύνεται προς τον Μητσοτάκη που θα τον συμπεριλάβει στα ψηφοδέλτια. Θα μπορούσε, αλήθεια, να πράξει διαφορετικά; Ασφαλώς. Και θα ήταν το ιδανικό. Ομως έχει να κάνει με Καραμανλή, με την οικογένεια που διατηρεί ιδιοκτησιακή σχέση με το κόμμα. Πετάς έξω από τα ψηφοδέλτια έναν Καραμανλή; Δεν το κάνεις. Και αν σου ανοίξουν τη σχετική κουβέντα απαντάς με ένα βλέμμα που τα λέει όλα.

Η αναρρωτική
Ο γιατρός που ενέκρινε την αναρρωτική στον επιθεωρητή του ΟΣΕ πολιτεύεται με το ΠΑΣΟΚ και βρέθηκε πλέον εκτός ψηφοδελτίων. Και όμως, αυτή είναι μία απλή, καθημερινή περίπτωση που μας δείχνει πώς δουλεύει αυτή η χώρα. Πόσοι γιατροί δεν έχουν υπογράψει άδειες στο πλαίσιο φιλικής εξυπηρέτησης; Και, αλήθεια, πόσοι από μας δεν έχουν ζητήσει αντίστοιχο ρουσφέτι προκειμένου να βολευτούν; Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά οι πτυχές αυτές της τραγωδίας είναι τόσο, μα τόσο αυθεντικά ελληνικές, όσο και ένα πιάτο χωριάτικη σαλάτα. Εννοείται ότι σε άλλες εποχές και συγκυρίες, ο γιατρός που εκδίδει μαϊμού αναρρωτικές θα εθεωρείτο και φίλος του εργαζομένου, συμπαραστάτης σε δύσκολους καιρούς όπου όλοι ψάχνουμε μια χαραμάδα για να περάσουμε.