Τα παιδιά

Πιάνω μερικές φορές τον εαυτό μου να κάνει μηχανικά υπολογισμούς που μπορεί να μην έχουν κανένα νόημα. Οταν βλέπω, ας πούμε, να μιλούν διάφοροι άνθρωποι σε ένα δημοσιογραφικό αφιέρωμα, μετράω πόσοι είναι άνδρες και πόσες γυναίκες. Το αποτέλεσμα είναι φυσικά πάντα συντριπτικό υπέρ των πρώτων. Εκανα το ίδιο με το χθεσινό πρωτοσέλιδο μιας εφημερίδας για τις «ψυχές του τρένου». Απεικονίζονταν τα πρόσωπα των 48 από τους 57 νεκρούς των Τεμπών. Τα 23 ήταν γυναικεία. Στον θάνατο, η ισότητα των φύλων έχει επιτευχθεί.

«Καλό Παράδεισο στις ψυχές που χάθηκαν και καλή ανάρρωση στους τραυματίες. ΠΑΡΕ ΜΕ ΟΤΑΝ ΦΤΑΣΕΙΣ», γράφει ένα σημείωμα που άφησαν δίπλα σε κεριά και αφιερώματα στα σκαλάκια του Δικαστικού Μεγάρου Λάρισας.

Παρατηρώ τα πρόσωπα. Τα περισσότερα, όπως είναι φυσικό, είναι γελαστά. Ετσι θέλει η αναπληρώτρια υπουργός Υγείας να θυμούνται οι γονείς τα παιδιά τους και έλαβε την αψυχολόγητη απόφαση να σφραγιστούν τα φέρετρα. Ευτυχώς επικράτησαν ωριμότερες σκέψεις και η απόφαση ανεκλήθη. Κανείς δεν μπορεί να ορίσει πώς θα διαχειριστεί ο καθένας το πένθος του.

Πώς γίνεται να άρχισαν να βγαίνουν κιόλας στα κανάλια οι βουλευτές και να τσακώνονται για το ποιο κόμμα έχει τις σημαντικότερες ευθύνες, έκανε το μεγαλύτερο κακό, πρέπει να πληρώσει περισσότερο στις εκλογές; Ποιος πολιτικός θεωρεί τον εαυτό του αναμάρτητο ώστε να καταγγέλλει τους υπολοίπους; Πού βρίσκουν την όρεξη οι δημοσιογράφοι και στήνουν τα πάνελ έτσι ώστε να έχουν τη μεγαλύτερη θεαματικότητα;

Διαβάζω τα ρεπορτάζ από τις κηδείες. Aθήνα, Θεσσαλονίκη, Ηράκλειο, Kαλάβρυτα, Κέρκυρα, Βέροια, Κύπρος. Eδώ οι μαθητές αποχαιρετούν έναν φοιτητή, εκεί ένα μπουκέτο λευκά γαρίφαλα, πιο πέρα ένα φέρετρο τυλιγμένο με τη γαλανόλευκη. Δεν υπάρχουν δίκαιοι και άδικοι θάνατοι ούτε το ηλικιακό κριτήριο αποτελεί μέτρο του πόνου. Είναι αβάσταχτο όμως να πρέπει να αποχαιρετήσεις το παιδί σου, ιδίως αν δεν είχες τον χρόνο να προετοιμαστείς γι’αυτό.

«Είχε τρύπα στο πάτωμα», είπε μια 19χρονη που βρισκόταν την ώρα της σύγκρουσης στο κυλικείο. «Κατεβήκαμε από εκεί και περπατήσαμε λίγα μέτρα παραπέρα. Εμείς δεν είχαμε κινητά, βρήκαμε ένα τηλέφωνο ξεκλείδωτο. Πήρα τον μπαμπά μου και του είπα ότι καιγόμαστε».

Από τον κατάλογο των νεκρών λείπει ένα 23χρονο κορίτσι. Λείπει όμως κι από τον κατάλογο των ζωντανών. Αγνοείται. Σπούδαζε στη Θεσσαλονίκη, είχε έρθει στην Αθήνα και επέστρεφε με το μοιραίο τρένο. Τη μοιραία στιγμή φαίνεται πως βρισκόταν κι εκείνη στο κυλικείο μαζί με ένα φιλικό της ζευγάρι. Αλλά δεν βρήκαν την τρύπα. Το ζευγάρι βρέθηκε νεκρό. Από εκείνη όμως δεν υπάρχει κανένα ίχνος. Μια εβδομάδα τώρα, η οικογένειά της περιμένει μάταια ένα ίχνος.

Υπάρχει κάτι που θα μπορούσε να την παρηγορήσει; Οτι το κορίτσι μάλλον δεν κατάλαβε τίποτα, άρα δεν υπέφερε, ήταν όλα ακαριαία; Οχι. Ναι. Ισως.

Η 23χρονη και τα άλλα παιδιά. Σιωπή.