Αυτό που κάνει τη διαφορά

Η έρευνα πρέπει οπωσδήποτε να κινηθεί και προς τα πίσω. Αλλωστε, το πιο ενδιαφέρον ερώτημα, που προκύπτει από την τραγωδία στα Τέμπη, είναι εκείνο που αφορά τις αιτίες της διαχρονικής και διακομματικής κυβερνητικής αδιαφορίας για τους σιδηροδρόμους. Αυτή η περίεργη και άτυπη συναίνεση είναι το κλειδί της υπόθεσης, νομίζω, για όσους θα ήθελαν μία εξήγηση με ιστορικό βάθος. Και, αν μη τι άλλο, είναι τόσο σπάνιο να συμφωνούν σε κάτι ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ! Εστω και δια της αποφατικής οδού. Ως γεγονός επιστημονικής διερεύνησης.

Στο μεταξύ όμως, μέχρι να υπάρξουν αποτελέσματα από τη δικαστική έρευνα, η κυβέρνηση έχει την υποχρέωση να αναλάβει τις δικές της ευθύνες, γιατί το κακό συνέβη μετά από τέσσερα χρόνια δικής της διακυβέρνησης. Αν οι προηγούμενοι είχαν αδιαφορήσει παντελώς για την άθλια κατάσταση των σιδηροδρόμων, η σημερινή κυβέρνηση είχε τέσσερα (σχεδόν ολόκληρα) χρόνια στη διάθεσή της για να ενδιαφερθεί και να θεραπεύσει τα σφάλματα των προηγούμενων. Οπως φαίνεται, αν δεν τα συνέχισε, τουλάχιστον δεν έδωσε προτεραιότητα στη διόρθωσή τους. Προφανώς είναι δύσκολο η κυβέρνηση να στραφεί κατά του εαυτού της, είναι επώδυνο και βεβαίως είναι επικίνδυνο, λόγω των επικείμενων εκλογών. Εκεί όμως οφείλει να εστιάσει την προσπάθειά του ο Πρωθυπουργός: στην εσωτερική κάθαρση. Αλλος τρόπος εξιλέωσης, ύστερα από μια τραγωδία τέτοιου μεγέθους, δεν υπάρχει.

Εξίσου προφανές είναι ότι για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αυτή είναι η δυσκολότερη ώρα, όχι απλώς της πρωθυπουργίας του, αλλά της ζωής του ολόκληρης. Μπορώ να φανταστώ ορισμένα διλήμματα με τα οποία θα βρεθεί αντιμέτωπος και θα αφορούν την εξισορρόπηση του εκλογικού ή του κομματικού συμφέροντος με το γενικότερο συμφέρον. Σε τέτοιες κρίσιμες ώρες, όταν όλα διακυβεύονται, ο καθένας μας στρέφεται στην εσωτερική πηγή της δύναμής του. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, νομίζω ότι η δύναμη αυτή βρίσκεται σε εκείνα τα στοιχεία του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς του, που τον έκαναν κάποτε να αρνηθεί να ψηφίσει τον Προκόπη Παυλόπουλο για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Αυτή η ποιότητα ήταν που έκανε την ειδοποιό διαφορά από τους άλλους. Χάρη σε αυτή ξεχώρισε. Και τώρα είναι αυτή που πρέπει να διατηρήσει μέσα από την τρέχουσα κρίση.

ΓΛΙΤΩΣΕ
Ποιος Πολάκης; Εδώ πάψαμε να μιλάμε για εκλογές, με τον Πολάκη θα ασχοληθούμε; Η καταστροφή για κάποιους είναι ευκαιρία να αποδράσουν από τις περιστάσεις στις οποίες εγκλωβίστηκαν και ο Πολάκης είναι ακριβώς η περίπτωση αυτή. Τη γλιτώνει, όχι μόνο επειδή ξεθωριάζουν τελείως οι εντυπώσεις για τα πρόσφατα παραπτώματά του, αλλά και για τον λόγο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανώς αναθαρρεί από το πλήγμα που υφίσταται η κυβέρνηση – μη βλέπετε που προσπαθούν να κρατιούνται, σε δύο εβδομάδες θα έχουν ξεσαλώσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ εκλαμβάνει το δυστύχημα ως ευκαιρία για αντεπίθεση. Το αποδεικνύει το θράσος του brοέδρου να στείλει αμέσως τον Νίκο Παππά στα Τέμπη. Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα διακινδύνευε τη συσπείρωση των ψηφοφόρων του. Γι’ αυτό, λοιπόν, μη σας πω ότι περιμένω στα Χανιά να κατέβει στις εκλογές όχι μόνο ο Πολάκης, αλλά και αυτός ο Χαιρετάκης! Που λέει ο λόγος.

Ο Παππάς, ωστόσο, δεν είναι ίδια περίπτωση. Ο «κύριος δεκατρία – μηδέν», όπως ακούω να τον αποκαλούν περιπαικτικά, έχει καταδικαστεί από το Ειδικό Δικαστήριο για αδίκημα ιδιαίτερης απαξίας για πολιτικό πρόσωπο. Φυσικά, για τον Παππά ουδέποτε ετέθη από πλευράς της ηγεσίας θέμα απομάκρυνσης από το ψηφοδέλτιο. Η τραγωδία δημιούργησε τις περιστάσεις που επιτρέπουν στον ΣΥΡΙΖΑ να ξεμπερδέψει και με τα προσχήματα γύρω από την περίπτωση.

ΕΙΝΑΙ ΒΕΒΑΙΟ;
Η αντιπολίτευση αμφισβητεί την ειλικρίνεια της συγγνώμης του Πρωθυπουργού, επειδή ο Κώστας Αχ. Καραμανλής θα είναι και πάλι υποψήφιος στις προσεχείς εκλογές. Μου κάνει εντύπωση η βεβαιότητα της αντιπολίτευσης επ’ αυτού, πρέπει να παραδεχτώ. Πώς μπορεί να γνωρίζει κάποιος ότι ο ίδιος ο τέως υπουργός επιθυμεί να είναι υποψήφιος αυτή τη φορά;