«Εχω πολύ {LF}μικρή ανοχή {LF}σε ανθρώπους που είναι αγενείς»

Στον κόσμο της «Γης της ελιάς» τον είδαμε να μπαίνει πριν από λίγες ημέρες. Είναι ο Ανδρέας, ένας έμπορος με καταγωγή από τη Μάνη που τα τελευταία χρόνια ζει στην Αθήνα αλλά επιστρέφει στον τόπο του για να δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά. Ωστόσο μαζί με τις νέες εμπορικές προκλήσεις στον δρόμο του έρχεται και ο έρωτας στο πρόσωπο της Αρετής. Αυτά τα δύο διαφορετικά στοιχεία καλείται να διαχειριστεί στον ρόλο του ο Γιώργος Χρανιώτης, ο οποίος εντάχθηκε πρόσφατα στο καστ της καθημερινής δραματικής σειράς του Αντρέα Γεωργίου που προβάλλεται στο Mega. Με αφορμή τη νέα του αυτή δουλειά, ο ηθοποιός μιλάει στα «Πρόσωπα».

Πώς είναι η εμπειρία σας από τη «Γη
της ελιάς»;

Είναι πολύ θετική, γιατί ουσιαστικά έχει συμβεί κάτι πολύ ωραίο με τον Αντρέα Γεωργίου. Συνήθως με τους ανθρώπους στη δουλειά μας φτάνουμε σε ένα σημείο να λέμε ότι, ακόμα και αν έχουμε περάσει καλά και δημιουργικά, κάποια στιγμή «γκώνουμε», δεν αντέχουμε άλλο και θέλουμε λίγο να απομακρυνθούμε. Είναι και στη φύση των ηθοποιών νομίζω αυτή η αίσθηση της τσιγγανιάς, όπως συνηθίζω να λέω, εννοώντας ότι ακριβώς ξέρουμε ότι θα περάσουμε ένα διάστημα και όσο και δημιουργικά να είναι ξέρουμε ότι αυτό θα τελειώσει και πάμε παρακάτω. Λοιπόν με τον Αντρέα την πρώτη φορά που συνεργαστήκαμε, στο «Κόκκινο νυφικό», ήταν πολύ μικρή η συνεργασία και κάπως άτυπα δώσαμε μια υπόσχεση ότι θα ξανασυνεργαστούμε, γιατί εγώ προσωπικά δεν είχα χορτάσει τη δουλειά του και θα τολμήσω να πω κι αυτός το ίδιο. Και κάπως τώρα μας δίνεται η ευκαιρία να την ολοκληρώσουμε, να ανακαλύψουμε τους κώδικες ο ένας του άλλου και να χαρούμε αυτή τη δουλειά χωρίς αποσπάσεις. Το καλό σε όλη την υπόθεση είναι και ο τρόπος που ήρθαμε κοντά με τη Δώρα Χρυσικού, γιατί μέχρι τώρα δεν γνωριζόμασταν ούτε καν κοινωνικά. Οταν καλείσαι να φτιάξεις μια ερωτική σχέση με έναν άνθρωπο που δεν γνωρίζεις καθόλου, το ρίσκο είναι πάρα πολύ μεγάλο. Αλλά με τη Δώρα έχουμε μια σύνδεση σαν να γνωριζόμασταν πάρα πολλά χρόνια πριν και μετά χαθήκαμε.

Τον ήρωά σας πώς τον αντιμετωπίζετε;

Διστακτικά θα έλεγα, γιατί οι χαρακτήρες σε ένα σίριαλ, και πόσω μάλλον καθημερινό, εξελίσσονται. Οπότε αρχικά έκανα κουβέντα με τον Αντρέα και τη Βάνα Δημητρίου για να δω λίγο πού σκοπεύουν να τον πάνε. Και τα βρήκαμε με έναν τρόπο στο ότι αυτός ο άνθρωπος σίγουρα δεν είναι ένας αρνητικός χαρακτήρας. Εχει φιλοδοξίες, ενδεχομένως μπορεί να χρησιμοποιήσει και δόλο για να αποσπάσει κάποια μυστικά από την Αρετή ή για να μπορέσει να κάνει τη δουλειά του καλύτερα σαν έμπορος. Σίγουρα όμως στα καίρια ζητήματα που αφορούν τη ζωή, τη φιλία, τον έρωτα είναι αληθινός. Δεν είναι ο τύπος που θα φλέρταρε ή θα την έπεφτε σε μια κοπέλα για να βελτιώσει τα επαγγελματικά του. Δεν έχει τέτοιου είδους αμοραλισμό. Ο αμοραλισμός του μπορεί να είναι σε άλλα ζητήματα, πιο μικρά. Δηλαδή μπορεί να πει ένα κατά συνθήκη ψέμα για να κάνει τη δουλίτσα του. Νομίζω ότι ο Ανδρέας είναι ένας άνθρωπος ο οποίος είχε ανάγκη εκείνη την περίοδο της ζωής του να ερωτευτεί, να αφοσιωθεί σε μια γυναίκα. Είναι τρομακτικά παρορμητικός και ίσως να είναι και το μοναδικό κοινό στοιχείο που μπορώ να βρω με τον εαυτό μου. Βούτηξε σε μια ερωτική δεξαμενή που δεν ξέρει ακριβώς πού θα τον βγάλει.

Φέτος πρωταγωνιστείτε και στην παράσταση «Τέλειοι ξένοι» στο Θέατρο Αθηνά. Πείτε μας λίγα λόγια για αυτήν.

Είναι μια δουλειά από αυτές που δεν μπορείς να πεις εύκολα όχι. Γιατί μου έκαναν την πρόταση ο κουμπάρος μου και κολλητός μου Γιώργος Πυρπασόπουλος μαζί με τον Πέτρο τον Λαγούτη. Το έργο δεν το ήξερα, ούτε το είχα δει στο σινεμά και ούτε θα το δω μέχρι να τελειώσω την παράσταση, γιατί είμαι από αυτούς που επηρεάζονται από τις ερμηνείες άλλων. Επειδή το ζητούμενό μου είναι η παρέα σε μια δουλειά, αυτή εδώ είναι ο ένας καλύτερος από τον άλλον, οπότε δεν μπορούσα να αρνηθώ. Ως προς την υπόθεση, είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι που παίζεται μεταξύ τριών ζευγαριών και ενός φίλου τους. Είναι επτά άνθρωποι οι οποίοι αφήνουν τα κινητά τους εκτεθειμένα να διαβαστούν τα μηνύματα που θα ‘ρθουν φωναχτά. Από εκεί και πέρα οι αποκαλύψεις για το τι συμβαίνει είναι δραματικές, είναι κωμικές, αφού είναι ένα κείμενο το οποίο αποτελεί είδος από μόνο του, κάτι που έχει τεράστιο υπαρξιακό ενδιαφέρον και ταυτόχρονα είναι και πολύ αστείο.

Ετοιμάζετε κάτι άλλο αυτή την περίοδο;

Πρόβες κάνω με την μπάντα μου, τους Imitate Your Mother. Παίζουμε δικά μας κομμάτια, ένα είδος γκαράζ ροκ με αγγλόφωνο στίχο. Εχουμε στις 6 Απριλίου ένα Live στο Faust και ετοιμαζόμαστε για συναυλίες το καλοκαίρι. Επίσης διδάσκω αυτοσχεδιασμό στο Θέατρο των Αλλαγών κάθε Παρασκευή.

Εσάς ποια είναι η πυξίδα στην καριέρα σας; Τι σκοπό έχετε βάλει;

Δεν έχω βάλει κάποιον σκοπό συνειδητά. Δεν ξέρω ακριβώς τι θέλω να κάνω. Σίγουρα ξέρω τι δεν θέλω να κάνω στην καριέρα μου και αυτό που καταλαβαίνω μεγαλώνοντας είναι ότι έχω πολύ μικρή ανοχή σε ανθρώπους που είναι αγενείς, που είναι κακοποιητικοί. Επίσης έχω μια πολύ μεγάλη άρνηση στους ανθρώπους που θεωρούν τον εαυτό τους αυθεντίες. Ολα αυτά τα πράγματα με τρομάζουν, οπότε αν για κάτι προσεύχομαι, είναι να μπορώ να έχω χαρά με τις συνεργασίες που έρχονται. Και με έναν τρόπο αυτό μού συμβαίνει τελευταία και πραγματικά πέφτω σε περιπτώσεις που δεν με αναγκάζουν να φάω τα χρήματά μου σε ψυχολόγο μετά για να μπορέσω να αντιμετωπίσω όλο αυτό που έχω εισπράξει. Οπότε ναι, δεν μπορώ να πω ότι εύχομαι να παίξω στην Επίδαυρο. Δεν είναι κακό να παίξω στην Επίδαυρο, αλλά θα ‘ρθει η ώρα αν είναι να ‘ρθει. Είμαι πάρα πολύ ευτυχής γιατί νομίζω ότι μεγαλώνοντας αρχίζω και καταλαβαίνω από τους δρόμους που ανοίγονται ποιον να διαλέξω. Αν με φοβίζει κάτι είναι μην κάνω κάποιες υποχωρήσεις για την οικογένειά μου, για τον γιο μου, και κάνω κάποια πράγματα που ενδεχομένως θα μετανιώσω.

Στην τηλεόραση έχετε κάνει επιλεκτικές δουλειές και δεν είστε ένας «τηλεοπτικός» ηθοποιός.

Οχι. Με τρομάζει πάρα πολύ αυτό. Δεν το έχω κάνει ποτέ. Δουλειά μου είναι να είμαι ανοιχτός στο να κάνω αυτό που θέλω. Υπάρχουν χρονιές που δεν είχα καμία όρεξη να κάνω θέατρο και τα κατάφερα να μην κάνω, δεν πήγαινε το σώμα μου. Υπάρχουν δουλειές στην τηλεόραση που δεν ήθελα να πάω γιατί δεν μου άρεσε το όλο κόνσεπτ και δεν πήγα. Στον κινηματογράφο συνήθως πάω γιατί είναι η μεγάλη μου αγάπη. Στην τηλεόραση υπάρχει κάτι που με ενοχλεί πάρα πολύ και αυτό είναι οι ηθοποιοί που σου λένε «έλα, μωρέ, τηλεόραση κάνω για τα χρήματα και θέατρο κάνω γιατί είμαι καλλιτέχνης». Αυτοί οι άνθρωποι είναι ο λόγος που η τηλεόραση στην Ελλάδα έχει μείνει πίσω πάρα πολλά χρόνια και τώρα αρχίζουν να γίνονται σειρές οι οποίες είναι πραγματικά αξιόλογες. Ο ηθοποιός δεν μπορεί να λάμπει μόνο στο θέατρο και στην τηλεόραση απλώς να διεκπεραιώνει. Είναι εις βάρος και δικό του και της παραγωγής. Εγώ νομίζω ότι στην τηλεόραση οφείλεις να πας έτοιμος και να κάνεις τη δουλειά σου σαν να έκανες σινεμά, σαν να έκανες κάτι το οποίο θα μείνει. Ξέρουμε ότι οι χρόνοι δεν επαρκούν, αλλά εσύ μπορείς στο σπίτι σου να προετοιμαστείς. Προσωπικά ψάχνω να βρω αυτό μάλλον που με κάνει να αγαπάω την τηλεόραση, γιατί αν είναι να την κάνω, θέλω να την κάνω καλά. Δεν μπορώ να πάω σε ένα σετ και απλώς να πάρω τα λεφτά μου και να σηκωθώ να φύγω. Δεν μου αρέσει. Θέλω να μπορώ να λέω «όχι» σε δουλειές και όταν είναι καλές και λέω «ναι» πραγματικά να μπορώ να έχω τον χρόνο και το σθένος να τις υποστηρίξω βάζοντας τη δική μου σφραγίδα.