Πουτινιστές

Οταν ο Πούτιν, πέρυσι τέτοιον καιρό, εισέβαλε στην Ουκρανία, λίγοι ανήσυχοι πολίτες στην Ελλάδα βρέθηκαν έξω από τη ρωσική πρεσβεία, στο Ψυχικό, για να εκφράσουν την αποδοκιμασία τους, τον φόβο τους και τον αποτροπιασμό τους. Την ίδια μέρα, οργανώθηκε μεγάλη συγκέντρωση και πορεία από το ΚΚΕ που έκανε μια παράξενη διαδρομή: από τη ρωσική πρεσβεία, κατέληξε στην αμερικανική. Το ΚΚΕ αμέσως συμπεριέλαβε τη Δύση, δηλαδή το ΝΑΤΟ, την Αμερική και την Ευρωπαϊκή Ενωση, στους εμπολέμους, και ζητούσε την τιμωρία του ιμπεριαλισμού.

Το ίδιο πράγμα συνεχίζει να κάνει και έναν χρόνο μετά. Στις συγκεντρώσεις επαναστατικής γυμναστικής στις οποίες το ΚΚΕ συνεχίζει να διαπρέπει, δήθεν για την ειρήνη, καταγγέλλονται οι «δυνάμεις του ιμπεριαλισμού», ενώ το ΚΚΕ ζητά από την Ελλάδα να απαγκιστρωθεί από το στρατόπεδο στο οποίο ενεργά ανήκει, επειδή κατά το ΚΚΕ «ΗΠΑ, ΝΑΤΟ και ΕΕ είναι φονιάδες των λαών». Για το ΚΚΕ η Ρωσία του Πούτιν, που με τόση βαρβαρότητα πολεμά, εξοντώνοντας συστηματικά αμάχους και διαλύοντας υποδομές, είναι προσκοπάκια στο ξέφωτο. Και φυσικά, η ανεξάρτητη Ουκρανία στο κουκουεδίστικο φαντασιακό είναι απολύτως εξαφανισμένη, επειδή η επιθυμία των πολιτών της να ζήσουν δημοκρατικά και ειρηνικά, ως Ευρωπαίοι, δεν τους ενδιαφέρει: γι’ αυτούς η Ουκρανία είναι δορυφόρος της Ρωσίας, κι η θέληση του ουκρανικού λαού καμία τύχη δεν έχει για όσους συνειδητά υπερασπίζονται αυταρχισμούς.

Το ΚΚΕ δεν είναι μόνο του. Τα ίδια περίπου, με διαφορετικό αμπαλάζ, λέει το κόμμα του Βελόπουλου. Διάφοροι άλλοι ακροδεξιοί, καθώς και μια Δεξιά που αντιπολιτεύεται τον Κυριάκο Μητσοτάκη, συμπλέουν με τους ανωτέρω. Η ίδια άποψη κυριαρχεί στον χώρο του αριστερισμού. Τα συνδικάτα, στην πλειονότητά τους, ακολουθούν. Οι εμφανιζόμενοι ως πεφωτισμένοι σπουδαστές δραματικών σχολών και ηθοποιοί ζητούν «ειρήνη», αγνοώντας ή κάνοντας πως αγνοούν ότι ειρήνη με τη Ρωσία να κατέχει μέρος της Ουκρανίας και να συνεχίζει τις επιθέσεις σημαίνει άνευ όρων παράδοση στον επιτιθέμενο. Μπορούν άραγε να φανταστούν τον εαυτό τους να ζητωκραυγάζουν για ειρήνη όταν η πολεμική μηχανή του Χίτλερ είχε βάλει μπροστά και καταλάμβανε χώρες;

Ειρηνιστές που νομιμοποιούν τη ρωσική επίθεση και τα τετελεσμένα είναι και διάφοροι στον ΣΥΡΙΖΑ, με την επίσημη γραμμή να είναι πολύ ελαστική μεν, πλην ασαφής για να χωράνε όλες οι ιδεοληψίες. Ακόμα θυμάμαι τη σπέκουλα με το τάγμα Αζόφ, που είχε ονομαστεί νεοναζιστικό. Δεν έχει υπάρξει μεγαλύτερη ύβρις από την απρέπεια του Νίκου Φίλη στη Βουλή, όταν εμφανίστηκε ελληνικής καταγωγής μαχητής του – ένας άνθρωπος που όπως μάθαμε έπεσε για την πατρίδα του. Προφανώς δεν ξεχνώ το κατ’ επανάληψη «παρών» ευρωβουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όταν υπήρξαν ψηφοφορίες καταδίκης του Πούτιν. Μόλις τις προάλλες, ο ναύαρχος Αποστολάκης επέκρινε την κυβέρνηση επειδή έστειλε όπλα στην Ουκρανία – διεκδικώντας τον ελληνικό εξαιρετισμό, να είμαστε μόνοι σε όλη την Ευρώπη που έστω διά της λούφας και παραλλαγής ανεχόμαστε το έγκλημα.

Δεν ξέρω τους λόγους της τόσο μεγάλης, φανερής ή κρυφής, συστράτευσης με τον εγκληματία κατά της Ουκρανίας Πούτιν. Ακούω για κρυφές χρηματοδοτήσεις. Οσο δεν αποδεικνύεται κάτι, δεν θέλω να χρησιμοποιώ επιχειρήματα χρησιμοθηρίας. Αρκούμαι στο ιδεολογικό κίνητρο, τον αντιδυτικισμό και το αντιδημοκρατικό πνεύμα, που δείχνει σε τι εύθραυστο τόπο ζούμε σε περίπτωση που θα άλλαζαν οι συσχετισμοί και οι πουτινιστές έπαιρναν το πάνω χέρι.