Προβλήματα διαχείρισης του παρελθόντος{CR}

Η μέθοδος είναι παλιά όσο και η πολιτική. Υπάρχουν κάποιοι από τους οποίους δεν μπορείς να απαλλαγείς μια και καλή. Οπότε τι κάνεις με δαύτους; Τους στέλνεις κάπου πολύ μακριά (ει δυνατόν κάπου με πολλούς κινδύνους) και ελπίζεις ότι δεν θα επιστρέψουν ποτέ από εκεί. Ετσι ξεφορτώθηκε ο αυτοκράτορας Αύγουστος τον Πόπλιο Οβίδιο Νάσο. Ο ποιητής των «Μεταμορφώσεων» πέρασε την τελευταία δεκαετία της ζωής του σε μια άθλια πόλη στα βορειοανατολικά παράλια της Μαύρης Θάλασσας. Ευτυχώς, για τον Δημήτριο Λουδοβίκο Ραϋμόνδο Ουμβέρτο Ερβέρτο κ.λπ. Αβραμόπουλο, ο πολιτικός εκτοπισμός του είναι μέχρι την Ηλεία, όπου κατά πάσα πιθανότητα θα είναι υποψήφιος, αντί της Α’ Αθηνών στην οποία ήθελε να επιστρέψει.

Η αλήθεια είναι ότι ο εξοχότατος είχε καλλιεργήσει επαφές με το Μαξίμου, αποβλέποντας στην επιστροφή του, είχε μάλιστα προσπαθήσει να προκαταλάβει τις αποφάσεις των αρμοδίων, ανακοινώνοντας τις επιθυμίες του. Η περίπτωσή του όμως ήταν προβληματική σε τρία σημεία. Κατ’ αρχάς, είναι αυτό που λέμε, κατ’ ευφημισμόν, άφθαρτος! Επειτα, υπηρετεί πάντα την προσωπική του ατζέντα, όπως έδειξε το φλερτ που είχε αναπτύξει με τον ΣΥΡΙΖΑ, αποβλέποντας στην Προεδρία της Δημοκρατίας, η οποία τελικά κατέληξε στον Προκόπη Παυλόπουλο. Τέλος, η πρόσφατη, εντελώς αθώα, ανάμειξή του στο Qatargate, ως αμειβόμενο μέλος του ΔΣ της ΜΚΟ του Παντσέρι, δεν βοηθάει.

Του ανετέθη, λοιπόν, η δύσκολη αποστολή να εκλεγεί στην Ηλεία, όπου ο Κώστας Τζαβάρας αποσύρεται και η Διονυσία-Θεοδώρα Αυγερινοπούλου δεν μπορεί να αναπληρώσει το μεγάλο κενό. Αυτή ήταν η προσφορά και άλλη δεν υπήρχε, τι μπορούσε να κάνει; Ετσι ο οικουμενικός Αβραμόπουλος γίνεται ξαφνικά πολιτευτής Ηλείας. Από Δημήτριος Λουδοβίκος κ.λπ. ξανά Μήτσος. Το πάθος, βλέπετε.

Ο αμερικανός πολιτικός Ντιν Ατσεσον (του ομώνυμου σχεδίου για το Κυπριακό) έλεγε κάτι που μας βοηθά να καταλάβουμε το πάθος που οδηγεί τον Αβραμόπουλο στην Ηλεία: Οταν οι πολιτικοί αφήνουν το αξίωμά τους συμπεριφέρονται σαν να έχουν χωρίσει με τον μεγάλο τους έρωτα, εξακολουθούν δηλαδή μέσα στο κεφάλι τους να συνεχίζουν μια σχέση που έχει τελειώσει.

Στην ίδια κατηγορία προβλημάτων διαχείρισης του παρελθόντος εμπίπτει και η περίπτωση του πρώην πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή του Ακάματου. Φημολογείται ότι δεν ξέρει αν θέλει να είναι ξανά υποψήφιος και η απροθυμία αυτή ερμηνεύεται πολιτικά ως αποδοκιμασία για τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ως προς την ουσία του ζητήματος, τι κι αν είναι, τι κι αν δεν είναι υποψήφιος ο πρώην πρωθυπουργός. Η παρουσία του ούτως ή άλλως στην ενεργό πολιτική είναι λιγότερο από συμβολική, είναι μάλλον διακοσμητική. Δύο δημόσιες ομιλίες που έκανε πέρυσι, ύστερα από περισσότερα από 10 χρόνια σιωπής, ήταν απογοητευτικές. Αποκάλυψαν πόσο ξεπερασμένος είναι πια. Σαν τον λογοτεχνικό Ριπ Βαν Ουίνκλ, ξύπνησε κι αυτός ύστερα από βαθύ ύπνο, για να ανακαλύψει έναν άλλο κόσμο από εκείνον που θυμόταν.

ΜΥΡΙΣΕ ΘΥΜΑΡΙ

Οι εχθροί του μιλούν για 50-100 άτομα, ο ίδιος το είδε ως κοσμοσυρροή. Από τις φωτογραφίες και τα βίντεο, όμως, ο καθένας μπορεί να δει ότι, στην κοπή της πίτας του κόμματός του, ο πρόεδρος Κωνσταντίνος Μπογδάνος είχε οπωσδήποτε 250 άτομα, ίσως και 300. Καθόλου άσχημα για πολιτικό μνημόσυνο που γίνεται προκαταβολικά. Ο αρχηγός προσήλθε με φρεσκοξυρισμένο το κρανίο και συνοδευόμενος από τη μικροσκοπική, αλλά υπέρκομψη Αφροδίτη Λατινοπούλου (σ.σ.: η κ. Λατινοπούλου αντιλαμβάνεται την προσωπική της κομψότητα ως κοινωνική υποχρέωση και προσφορά), την «πρωθιέρεια του αγώνα και υπέροχη αντιπρόεδρο», όπως την προσφώνησε ο πρόεδρος.

Βαρυσήμαντος, πομπώδης και αυτοαναφορικός όπως πάντα, ο πρόεδρος είπε στο κοινό του πως τον καιρό της πανδημίας εκείνος μετέφραζε την «Αποκάλυψιν του Ιωάννου του Θεολόγου», μοιράστηκε μαζί τους μάλιστα τους στίχους της Αποκάλυψης που τον «τίναξαν σαν ηλεκτρικό ρεύμα». Η συγκίνησή του δύσκολα συγκρατιόταν μπροστά στο πλήθος των 250-300, σε σημείο ώστε να αναφώνησει με φωνή τρεμάμενη το σύνθημα: «Μύρισε θυμάρι και βασιλικό, για τη σημαία και για τον σταυρό». Ο καημένος. Προσπαθούσε τόσο πολύ να δείξει ενθουσιασμένος και να εμψυχώσει τους φίλους του, που τον λυπήθηκα. Υποψιάζομαι ότι, στο τέλος, θα πήγε στην τουαλέτα του ξενοδοχείου και θα ξέσπασε σε κλάματα…