Νικητές και ηττημένοι των προεδρικών εκλογών

Παρά το γεγονός ότι την τελευταία θυελλώδη εβδομάδα η αναμέτρηση του Β’ γύρου των κυπριακών προεδρικών έμοιαζε να εξελίσσεται σε ντέρμπι, το τελικό αποτέλεσμα δεν έκρυβε καμία έκπληξη.

Η εξαρχής προβλεπόμενη νίκη του Νίκου Χριστοδουλίδη επαληθεύτηκε. Η αποχή κινήθηκε στα αναμενόμενα επίπεδα χωρίς να επηρεάσει τους διαφαινόμενους εκλογικούς συσχετισμούς. Το εκλογικό σώμα, που στον Α’ γύρο της περασμένης Κυριακής μοιράστηκε σε τρία σχεδόν ισοδύναμα στρατόπεδα, πολώθηκε τελικά με τρόπο που απέδειξε για μια ακόμα φορά την ανθεκτικότητα του ιδιόμορφου κυπριακού διπολισμού.

Παρά τις αναταράξεις και αναδιατάξεις που προκάλεσε η εμφάνιση του κεντροδεξιού πρώην υπουργού της απερχόμενης κυβέρνησης Αναστασιάδη, Νίκου Χριστοδουλίδη, ως ανεξάρτητου υποψηφίου υποστηριζόμενου από τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου, οι ψηφοφόροι των δύο μεγάλων ιστορικών μπλοκ της Δεξιάς και της Αριστεράς συσπειρώθηκαν τελικά ακολουθώντας τους υποψηφίους με τους οποίους ένιωθαν να έχουν τη μεγαλύτερη ιδεολογική συγγένεια.

Για τους ψηφοφόρους της Αριστεράς τα πράγματα ήταν πιο απλά. Υπερψήφισαν σχεδόν στον σύνολό τους τον ανεξάρτητο Ανδρέα Μαυρογιάννη, αφού αυτός είχε και τις ευλογίες του ΑΚΕΛ, του κόμματός τους.

Για τους ψηφοφόρους της Δεξιάς τα πράγματα ήταν πολύ πιο δύσκολα. Οι περισσότεροι μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου μετακινήθηκαν στο στρατόπεδο του Νίκου Χριστοδουλίδη παρά το γεγονός ότι είχε έρθει σε μετωπική σύγκρουση με την ηγεσία του ΔΗΣΥ, του κυβερνώντος κόμματός τους, είχε κατηγορηθεί για αποστασία και είχε διαιρέσει την παράταξή τους.

Αν ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ο αρχηγός του ΔΗΣΥ, υπήρξε ο μεγάλος ηττημένος του πρώτου γύρου των κυπριακών προεδρικών εκλογών, ο απερχόμενος πρόεδρος Αναστασιάδης είναι ο πραγματικός νικητής και των δύο γύρων. Οχι μόνο γιατί όλοι οι υποψήφιοι διάδοχοί του υπήρξαν πολιτικά του τέκνα. Αλλά κυρίως γιατί προπαραμονή της τελικής αναμέτρησης πήρε ένα ρίσκο που του βγήκε υποστηρίζοντας εμμέσως πλην σαφώς τον Νίκο Χριστοδουλίδη, τον στενότερο συνεργάτη του, προκαλώντας την μήνι των ιστορικών στελεχών της παράταξής του, όπως είναι η κόρη του ιδρυτή της Γλαύκου Κληρίδη ή ο Ιωάννης Κασουλίδης, ο μέχρι σήμερα υπουργός Εξωτερικών και υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας στις εκλογές του 2008, και όχι μόνο.

Απέδειξε βέβαια έτσι o Νίκος Αναστασιάδης ότι εξακολουθεί να ασκεί μια ηγεμονία που μοιάζει με κηδεμονία στον χώρο της Κεντροδεξιάς. Εκανε όμως ακόμα βαθύτερο το ρήγμα που έχει δημιουργηθεί στη βάση της.

Από αυτό το ρήγμα προς το παρόν βγαίνουν κερδισμένοι δύο ακόμα παράγοντες: τα κόμματα του Κέντρου που στήριξαν εξαρχής την υποψηφιότητα Χριστοδουλίδη και το ακροδεξιό εθνικιστικό ΕΛαΜ που του «δάνεισε» το μεγαλύτερο μέρος του εντυπωσιακού 6% που συγκέντρωσε ο υποψήφιός του στον πρώτο γύρο. Χωρίς αυτό νικητής των εκλογών ίσως να ανακηρύσσονταν χθες ο Ανδρέας  Μαυρογιάννης και το ΑΚΕΛ.

Μένει τώρα να φανεί τι θα σημάνουν όλα αυτά για το Κυπριακό. Το σίγουρο πάντως είναι ότι ο πολιτικός χάρτης της Κύπρου αλλάζει και ίσως μαζί του να αλλάξει και ο οδικός χάρτης του εθνικού της ζητήματος.

Ο Γιώργος Σεφερτζής είναι επικοινωνιολόγος, πολιτικός αναλυτής